May 23, 2015

ಸೀತಾಪಹರಣ ಭಾಗ ೩

ಇಬ್ರೂ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಬೇಗ ಬೇಗ ಮನೆ ಹತ್ರ ಬಂದ್ರು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸೀತೆ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ....... 



 ಅಜ್ಜಿ , ಈಗೇನ್ ಮಾಡಿದ್ರು ರಾಮ -ಲಕ್ಷ್ಮಣ?  ಅಲ್ಲಿ ಕಾಡಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸ್ ಸ್ಟೇಶನ್  ಇತ್ತ? ಕಂಪ್ಲೈಂಟ್ ಕೊಡೋಕೆ?
ಹುಡ್ಕೋದ್ ಹೇಗೆ ?  

ಅಜ್ಜಿ ಅಜ್ಜಿ, ಸೀತೆ ಹತ್ರ ಮೊಬೈಲ್ ಇರ್ಲಿಲ್ವಾ ?  ಅಪೂರ್ವಾ ಳ ಪ್ರಶ್ನೆ 

ಅಯ್ಯೋ , ಆಗ ಫೋನ್ ಕೂಡ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ ಕಣೆ  ಇನ್ನು ಮೊಬೈಲ್ ಅಂತೆ  ಗೂಬೆ !  ಅಣ್ಣ ತಂಗಿಯ ತಲೆ ಮೇಲೊಂದು ಮೊಟಕಿದ . 

ಅಮ್ಮಾ .. ನೋಡು ಅಣ್ಣ ನಂಗೆ  ಗೂಬೆ ಅಂತಾನೆ .. ಅವ್ನೆ ಕೋತಿ !  ಅಪೂರ್ವಾಳ ರಾಗ ಶುರುವಾಗುವ ಲಕ್ಷಣ ಕಂಡು ಅಜ್ಜಿ ನಡುವೆ ಗದರಿದರು . 

ಈಗೇನ್ ಕತೆ ಕೇಳ್ತೀರಾ ಇಲ್ಲ ಕಿತ್ತಾಡ್ತೀರ? 

ಸಾರಿ ಅಜ್ಜಿ ,  ನೀನ್ ಹೇಳು . 

ಹ್ಮಂ.. ಆಗೆಲ್ಲ ಪೊಲೀಸ್ ಸ್ಟೇಶನ್ ಎಲ್ಲ ಏನು ಇರ್ಲಿಲ್ಲ . ಅದ್ಕೆ ರಾಮ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಇಬ್ರು ರಾವಣ ಕಾಡಲ್ಲಿ   ಯಾವ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಹೋಗಿರಬಹುದು  ಅಂದಾಜು ಮಾಡ್ಕೊಂಡು  ಹುಡುಕ್ತಾ ಹೊರಟರು . 

"ಅದ್ಕೆ ನೋಡು ಈಗ ಟೆಕ್ನಾಲಜಿ ಇಂದ ಎಷ್ಟು ಉಪಯೋಗ ಆಗಿದೆ ಅಂತ . ಯಾರು ಎಲ್ಲಿದ್ರೂ ಹುಡುಕಬಹುದು"  ವರುಣ್  ಹೇಳಿದ ಅಜ್ಜಿಗೆ . 

'ನಾನು  ನಿಮ್ ಕಾಲದ ಕಥೆ ಹೇಳ್ತಿಲ್ಲ ಸುಮ್ನೆ  ಕೇಳಿ' .  ಅಜ್ಜಿ ಗದರಿದರು . 

"ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ  ಹೋಗೋವಾಗ .. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಕ್ಕಿ ರೆಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ಕತ್ತರಿಸ್ಕೊಂಡು ಬಿದ್ದಿತ್ತು  . ಅದನ್ನ ನೋಡಿ ಇವರಿಬ್ರು ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಕುಡಿಸಿ , ಏನಾಯ್ತು  ಯಾರು ಹೀಂಗೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ರು . 
ಅದಕ್ಕೆ ಹಕ್ಕಿ , ಇವರನ್ನ ನೋಡಿ ಅದು  ರಾಮ- ಲಕ್ಷ್ಮಣ  ನೀವೇನಾ ಅಂತ ಕೇಳ್ತು . ಹೌದು ಅಂದಾಗ , ನಾನು ಜಟಾಯು ಅಂತ  , ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಮುಂಚೆ , ಒಂದು ಚಂದದ ಹೆಂಗಸನ್ನು ರಾವಣ  ಪುಷ್ಪಕ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋದ . ಅವಳು  ರಾಮಾ , ಲಕ್ಷ್ಮಣಾ ಕಾಪಾಡಿ ಅಂತ  ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗ್ತಾ ಇದ್ಲು. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು  ಸಹಾಯ ಮಾಡೋಕೆ ಹೋದೆ ಆಗ ರಾವಣ ನನ್ನ  ರೆಕ್ಕೆನೆಲ್ಲ ಕತ್ತರಿಸಿ ಹಾಕ್ಬಿಟ್ಟ"  ಅಂತ ಹೇಳ್ತು. 

"ಅಜ್ಜಿ , ಹಕ್ಕಿಗೆ  ಮಾತಾಡೋಕೆ ಬರ್ತಾ ಇತ್ತ? ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಸರು ಯಾರು ಇಟ್ಟಿದ್ರು ? ಯಾರಾದ್ರು ಸಾಕಿ ಕೊಂಡಿದ್ದಾ ಆ ಹಕ್ಕಿ ?"  -ಅಪೂರ್ವಾಳ ಪ್ರಶ್ನಾವಳಿ . 

"ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಬರ್ತಿತ್ತು . ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಸರು   ಇರ್ತಾ ಇಟ್ಟು . ಅವುಗಳ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇಡ್ತಾ ಇದ್ರೂ .  "

"  ಆದರೂ ಜಟಾಯು ಅನ್ನೋ ಹೆಸರು ಚೂರೂ ಚೆನಾಗಿಲ್ಲ ಬಿಡಜ್ಜಿ "

 "ರಾಮ ಲಕ್ಷ್ಮಣ  ಆ ಹಕ್ಕಿ ನ ಕೇಳಿದ್ರು , ಈ ರಾವಣ ಅಂದ್ರೆ ಯಾರು ? ಎಲ್ಲಿರ್ತಾನೆ  ನಿನ್ಗೆನಾದ್ರು ಗೊತ್ತಾ"  ಅಂತ 
 ಅಜ್ಜಿ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾತಾಡುವ ಅವಕಾಶ ಕೊಡದೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದರು . 

"ಜಟಾಯು ಹೇಳ್ತು , ಇಲ್ಲಿಂದ ಸುಮಾರು ದೂರ ಸಮುದ್ರದ ನಡುವೆ  ಒಂದು ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾಗಿರೋ  ಪಟ್ಟಣ ಇದೆ . ಲಂಕಾ ಪಟ್ಟಣ ಅಂತ ಅದರ ರಾಜ ಈ ರಾವಣ.
ಹೀಗೆ ಮುಂದೆ ಹೋದ್ರೆ , ಅಲ್ಲಿ  ಕಿಷ್ಕಿಂಧೆ ಅಂತ ಸಿಗತ್ತೆ  ಅಲ್ಲಿ ರಾಜ ಸುಗ್ರೀವನ್ನ ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ್ರೆ ನಿಮಗೆ ಸಹಾಯ ಸಿಗಬಹುದು"  ಅಂತ ಹೇಳಿ  ಜಟಾಯು ಸತ್ತೋಯ್ತು  . 

"ಪಾಪ ಅಲ್ವ ಅಜ್ಜಿ  ಜಟಾಯು ? ಗುರ್ತೆ ಇಲ್ದೆ ಹೋದ್ರು  ಸಹಾಯ ಮಾಡೋಕೆ ಹೋಗಿ ಸತ್ತೋಯ್ತು  ! "

"ಅದ್ಕೆ ಕಣೆ ಸುಮ್ ಸುಮ್ನೆ ಯಾರಿಗೂ ಹೆಲ್ಪ್ ಮಾಡೋಕ್ ಹೋಗಬಾರದು  ಅನ್ನೋದು !  " ಆದಿತ್ಯ  ತಂಗಿಗೆ  ಹೇಳಿದ . 

ಸುಮ್ಮನೆ  ಕತೆ ಕೇಳ್ತಾ ಇದ್ದ ವರುಣ್  ಕೈ ಮೇಲೆತ್ತಿದ . ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳೋಕೆ . 

"ಅಜ್ಜಿ , ರಾವಣ ಲಂಕಾ ಪಟ್ಟಣ ದವನು . ಅಂದ್ರೆ ಬೇರೆ ದೇಶದವನು . ಅವ್ನು ಹೆಂಗೆ   ಪಾಸ್ ಪೋರ್ಟ್ , ವೀಸ  ಇಲ್ದೆ ನೆ ಬಂದ? ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬಂದಿದ್ದ ಅಂದ್ರೆ  ಸೆಕ್ಯೂರಿಟಿ  ಫೋರ್ಸ್ ನವರು ಏನು ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ರು ?  ಅವನ ವಿಮಾನ ನ ಯಾಕೆ ಟ್ರ್ಯಾಕ್ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ ? "

ಅಜ್ಜಿ ಅವಕ್ಕಾದರು !  

" ಅಯ್ಯೋ ..ಅಂದ್ರೆ ಆವಾಗಿಂದ ಹೀಗೆ  ನಮ್ ಕಥೆ ಅಂತಾಯ್ತು ! ಯಾರು ಯಾವ್ ಬಾರ್ಡರ್ ಇಂದ ಹೇಗ ಬೇಕಾದರೂ ಒಳಗೆ ನುಗ್ಗ ಬಹುದು  ಕಣೋ "  - ಆದಿತ್ಯನ ಸಮಜ್ಹಾಯಿಷಿ . 

ಹೋಗಿ ಹೋಗಿ ನಿಮಗೆ  ರಾಮಾಯಣ ಕಥೆ ಹೇಳೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ನಲ್ಲ  ನನ್ ಬುದ್ಧಿ ಗಿಷ್ಟು  ! ಅಜ್ಜಿ ಬೈಕೊಂಡರು. 

"ಮುಂದೆ ಹೇಳು ಅಜ್ಜಿ ನೀನು . ಅವ್ರು ಕಿಷ್ಕಿಂಧೆ ಗೇ ಹೋದ್ರ? "

"ಹಾಂ . ಸುಮಾರು ದೂರ ನಡ್ಕೊಂಡು ಹೋದ ಮೇಲೆ  ಅವರಿಗೆ ಕಿಷ್ಕಿಂಧೆ  ಕಾಣಿಸ್ತು . ಕಿಷ್ಕಿಂಧೆ ಲಿ ಎಲ್ಲ ನಿಮ್ ತರದವ್ರೆ   ಇದ್ದಿದ್ರು  !  ಅದರ ರಾಜ ಸುಗ್ರೀವ ಅಂತ . "

" ಅಜ್ಜಿ , ನಮ್ ತರದವರು ಅಂದ್ರೆ? ಮಕ್ಕಳೇ ಇದ್ರಾ?  "

 "ಹಿ ಹಿ ಹಿ  .. ಇಲ್ಲ ಕಣೆ  ಬರೀ ಕೋತಿಗಳು ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದು "-- ಅಜ್ಜಿ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನಕ್ಕರು 

ಅಜ್ಜೀ ........... ಮುಖ ತಿರುವಿದಳು ಅಪೂರ್ವ . 

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ  ಒಳಗಿಂದ ಕರೆ ಬಂತು . ಊಟ ರೆಡಿ ಎಲ್ಲ ಬೇಗ ಬನ್ನಿ ಅಂತ . 

ಮಕ್ಕಳು  ಎದ್ದರು . "ಅಜ್ಜಿ ಬೇಗ ಊಟ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ ಬರೋಣ . ಮತ್ತೆ ಹೇಳು "

 ನಡೀರಿ ಇವತ್ತಿಗೆ ಸಾಕು ಇಷ್ಟೇ.  ನಂಗೂ ನಿಮಗೆ ಕಥೆ ಹೇಳಿ ಸುಸ್ತಾಗ್ತಿದೆ . 
ನಾಳೆ ಮುಂದಿನ ಕಥೆ 

May 2, 2015

ಸೀತಾಪಹರಣ -ಭಾಗ ೨

(ತುಂಬಾ ಹಿಂದೆ ಬರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದು. ಕೆಲ ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಈಗ ಮತ್ತೊಂದು ಕಂತು  )

.........." ಅಜ್ಜೀ, ಸೀತೆ ಒಬ್ಬಳೇ ಇದಾಳಲ್ವ ?   ಅವಳೊಂದು..  ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳೋಕೆ ಬರಲ್ಲ ಅವಳಿಗೆ  . ಛೆ !  ಅಂದ್ರೂ ಹೇಗೂ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರೇಖೆ ಇದೆಯಲ್ಲ ?  ಆದ್ರೆ , ಅಜ್ಜಿ , ರಾವಣ  ಮನೆ ಹಿಂದುಗಡೆಯಿಂದ ಏನಾದ್ರೂ ಬಂದ್ರೆ ?  ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಹೊರಗಡೆ ಬಾಗಿಲ ಹತ್ರ ಗೆರೆ ಹಾಕಿದ್ದಲ್ವ ?  ಮುಂದೇನಾಯ್ತು ಅಜ್ಜಿ ? " ಗಾಬರಿ, ಸಮಾಧಾನ ,ಅನುಮಾನ .. ಎಲ್ಲಾ ಭಾವಗಳ ಮಿಶ್ರಣ ಅಪೂರ್ವಾಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ! 

ಅಯ್ಯೋ ಈ ಪಾಯಿಂಟ್  ನಾವುಗಳು ಯಾವತ್ತೂ ಯೋಚಿಸಿಯೇ ಇಲ್ವಲ್ಲ ಅಂತ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಒಂದ್ಸಲ ಆಶ್ಚರ್ಯ !
" ಹೇಳ್ತೀನಿ ಇರು ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲು ಜೋಮು ಹಿಡಿದಿದೆ .. ನಾಲ್ಕು ಹೆಜ್ಜೆ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡು ಬರ್ತೀನಿ " . ಅಜ್ಜಿ ಮೆಲ್ಲಗೆ  ಎದ್ದು ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು !

" ಅಜ್ಜೀ.... ಬೇಗ ಬಾ ... ನಂಗೆ  ಟೆನ್ ಶನ್ ಆಗ್ತಿದೆ .. "  ಅಪೂರ್ವಾಳ ಸ್ವರ  ಕೇಳ್ತಾ ಇತ್ತು . 
ಅಯ್ಯೋ ... ಯಾಕೆ ಸುಮ್ನೆ ಟೆನ್ ಶನ್ ಮಾಡ್ಕೋತಾ ಇದ್ದೀಯ ? ಏನೂ ಆಗಲ್ಲ  ಬಿಡು ಸೀತೆಗೆ . ಆದಿತ್ಯ ತಂಗಿಗೆ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದ.

'ನಿಂಗೆ ಹ್ಯಾಗೋ ಗೊತ್ತು? ನೀನು ಕೇಳಿದೀಯ ಮುಂಚೆ ನೇ ಕಥೆ ನ?

ಇಲ್ಲಪ್ಪಾ.. ತುಂಬಾ ಸಿಂಪಲ್ !  ಸೀತೆನ  ಇನ್ನೇನು ರಾವಣ ಎತ್ಕೊಂಡು ಹೋಗೋಕೆ  ಅಂತ ಮುಟ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ರಾಮ ಬರ್ತಾನೆ !

ಅದೇ, ನಿಂಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತು ಅಂತ  ?

ಅಯ್ಯೋ ಪೆದ್ದು ,  ಇಷ್ಟು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡ್ತೀಯ ..  ವೇಸ್ಟ್ ! ಸೀತೆ ಅಂದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೀರೋಯಿನ್ ಅಲ್ವಾ? ಮತ್ತೆ ಅವಳಿಗೆ ರಾವಣ ಅಂದ್ರೆ   ವಿಲನ್  ಕೆಟ್ಟದು ಮಾಡೋಕೆ ಬಂದ್ರೆ  ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ರಾಮ ಅಂದ್ರೆ ಹೀರೋ  ಬರಲೇ ಬೇಕಲ್ವಾ? ಆಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ  ಫೈಟಿಂಗ್  .. ವಾಹ್ ! ಈಗ ಮಜಾ ಬರತ್ತೆ .... ಆದಿತ್ಯನ ಲಾಜಿಕ್ ಮುಂದುವರೀತಾ ಇತ್ತು .

' ಹೋಗೋ , ಇಷ್ಟು ಬೇಗ  ಫೈಟಿಂಗ್ ಅಂದ್ರೆ .. ರಾವಣ  ಸತ್ತು ಹೋಗ್ತಾನೆ , ಆಮೇಲೆ , ಕಥೆ ಮುಗಿದು ಹೋಗತ್ತೆ. ಇಂಟರೆಸ್ಟಿಂಗ್  ಅನಿಸಲ್ಲ ಆಗ. ಸೊ, ಏನಾದರೂ  ಟ್ವಿಸ್ಟ್ ಇರತ್ತೆ  ಗ್ಯಾರಂಟಿ . '  ಈಗ ವರುಣ್ ಗೂ   ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಿತ್ತು.
ಅಜ್ಜಿ ಒಳಗೆ ಬಂದು  ಬಾಗಿಲು  ಹಾಕ್ತಾ ಇದ್ರು .
ಅಜ್ಜಿ , ರಾವಣ ಸೀತೆ ನ ಎತ್ಕೊಂಡು ಹೋಗೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ ಅಲ್ವ ಅಜ್ಜಿ?  ಅಪೂರ್ವ  ಓಡಿ ಹೋಗಿ  ಅಜ್ಜಿಯ ಸೀರೆ  ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಕೇಳಿದಳು .

' ಇಲ್ಲ ಪುಟ್ಟಿ , ಇರು ಸ್ವಲ್ಪ ಕೂತ್ಗೊತೀನಿ ಮೊದಲು. '
ಮೂರು ಜನ ಮಕ್ಕಳು ಅಜ್ಜಿ ಯ ಎದುರು ಕುಳಿತರು .
' ಹಾಂ ಏನಾಗಿತ್ತು  ?  ರಾವಣ  ಸನ್ಯಾಸಿ ತರ ವೇಷ ಹಾಕೊಂಡು ಬಂದ.  ಮನೆ ಎದುರು ನಿಂತು  ' ಭವತಿ ಭಿಕ್ಷಾಂದೇಹಿ ' ಅಂತ ಜೋರಾಗಿ  ಹೇಳಿದ. '

' ಅಜ್ಜಿ , ಹಾಗಂದ್ರೆ ಏನಜ್ಜಿ ? '

' ಹಾಗಂದ್ರೆ ,  ನಂಗೆ ಭಿಕ್ಷೆ ಕೊಡಿ  ಅಂತ'

' ಅಜ್ಜಿ , ಅವನು ಭಿಕ್ಷುಕನ ವೇಷ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ನಾ , ಸನ್ಯಾಸಿ ವೇಷನಾ ಮುಂಚೆ  ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳು. ಸನ್ಯಾಸಿ ವೇಷ ಅಂತೀಯ , ಭಿಕ್ಷೆ ಕೇಳ್ತಾನೆ ಅಂತೀಯ ?  '

 ಹೌದು ಮರಿ , ಸನ್ಯಾಸಿ ವೇಷ ನೇ . ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗೆ ಮನೆ ಇರಲ್ಲ ಅಲ್ವ ? ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಹೀಗ್ ಅಲೀತ , ಮನೆ ಮನೆಯಿಂದ ಒಂದು ಮುಷ್ಠಿ  ಭಿಕ್ಷೆ ತೊಗೊಂಡು ಅದರಿಂದ  ಊಟ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ರು . '

' ಅಯ್ಯೋ ಅಜ್ಜಿ , ಈಗೆಲ್ಲ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಸನ್ಯಾಸಿ ವೇಷ ಹಾಕ್ಕೊಂಡಿರೋರ ಹತ್ರ ದೊಡ್ಡ  ಬಂಗಲೆ  ತರ ಆಶ್ರಮ , ದೊಡ್ಡ ಕಾರು , ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ದುಡ್ಡು ಎಲ್ಲಾ ಇರತ್ತೆ ಗೊತ್ತ ?'  ವರುಣ್ ತನ್ನ  ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ .
' ಇದು ಹಳೆ ಕಾಲದ ಕಥೆ   ಮರಿ . ಆಗ ಹಾಗೆ ಇತ್ತು . ಕೇಳು , ಸೀತೆ ಸನ್ಯಾಸಿಗೆ  ಭಿಕ್ಷೆ ತರೋಕೆ ಅಂತ ಒಳಗೆ ಹೋದಳು . '

' ಅಜ್ಜಿ ಆಗೆಲ್ಲ  ಏನು ಭಿಕ್ಷೆ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ರು  ? '

' ಅಕ್ಕಿ, ಕಾಳು , ಧಾನ್ಯ  ಹೀಗೆ ಏನಾದ್ರೂ ಕೊಡ್ತಾ ಇದ್ರು  '

'ಅಜ್ಜಿ ನನಗೊಂದು ಡೌಟು  . ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ರಲ್ವ ರಾಮ ಸೀತೆ ಎಲ್ಲಾ, ಅವರಿಗೆ ಅಕ್ಕಿ - ಕಾಳು ,ಬೇಳೆ ಎಲ್ಲಾ ಎಲ್ಲಿಂದ ಸಿಗ್ತಿತ್ತು ?  ಅಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿ ಇರ್ತಾ ಇತ್ತಾ?  '

 ಆದಿತ್ಯನ ಪ್ರಶ್ನೆ  ಕೇಳಿ  ಅಜ್ಜಿ ದಂಗಾದರು .  ಏನೆಲ್ಲಾ ಬರತ್ತಪ್ಪ ಈ ಮಕ್ಕಳ ತಲೇಲಿ ...
' ಹ್ಞೂ .. ಒಳ್ಳೆ ಪ್ರಶ್ನೆ .  ಅಂಗಡಿ  ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ , ಕಾಡಲ್ಲಿ  ಬೇರೆ  ಕಾಡು ಜನ ಎಲ್ಲಾ ಇರ್ತಿದ್ರಲ್ಲ , ಅವರು  ಇವರಿಗೆ   ಅಕ್ಕಿ -ಬೇಳೆ ಎಲ್ಲಾ ತಂದು ಕೊಡ್ತಿದ್ರು . '

' ಅಜ್ಜಿ ಅಜ್ಜಿ , ಸೀತೆ ರಾಜ ಕುಮಾರಿ ಅಲ್ವ? ಅವಳಿಗೆ ಅಡುಗೆ ಮಾಡೋಕೆ  ಬರ್ತಿತ್ತಾ?  'ಅಪೂರ್ವಾಳ ಸಂಶಯ.

' ಇಲ್ಲ ,  ರಾಮ -ಲಕ್ಷ್ಮಣ  ಬೋರ್ಡಿಂಗ್ ಸ್ಕೂಲ್ ನಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದಲ್ವ ? ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿತ್ತು . ಅವರೇ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ರು  ! ಹಿ ಹಿ  .. " ವರುಣ್ ರೇಗಿಸಿದ.

' ಸುಮ್ಮನೆ ಕಥೆ ಕೇಳ್ತೀರೋ ನಿಲ್ಲಿಸಲೋ ? ' ನಗು ತಡೆಯುತ್ತಾ ಅಜ್ಜಿ  ಕೇಳಿದಾಗ  ಮಕ್ಕಳು ಚುಪ್ ! 
ಸೀತೆ ಒಳಗೆ ಹೋದಾಗ , ರಾವಣ ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಹೋಗೋಕೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ.  ಆದ್ರೆ  ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರೇಖೆ ಹತ್ರ ಹೋದ ಕೂಡಲೇ , ಅವನಿಗೆ   ಬೆಂಕಿ ತಾಗಿದ ಹಾಗೆ ಆಯ್ತು .  ಓಹೋ ..  ಇದನ್ನು ದಾಟೋಕಾಗಲ್ಲ ಅಂತ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ .

ಸೀತೆ  ಸನ್ಯಾಸಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ರಾವಣನ್ಗೆ ಭಿಕ್ಷೆ ತೊಗೊಂಡು ಬಂದಳು.  ಆದರೆ , ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರೇಖೆಯ  ಒಳಗೆ ನಿಂತು  ' ಸ್ವಾಮೀ  ತೊಗೊಳಿ ಭಿಕ್ಷೆ ' ಅಂದಳು.

ಅದಕ್ಕೆ ರಾವಣ  ' ನೋಡಮ್ಮಾ,  ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಭಿಕ್ಷೆ ಹಾಕಬೇಕು. ನಾನು  ಮನೆ ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತಿರ ಬರೋಕಾಗಲ್ಲ . ಅದು ನನ್ನ ನಿಯಮಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧ ಅಂದ .

' ತುಂಬಾ ಮೋಸಗಾರ ಅಲ್ವಾ ಅಜ್ಜಿ ? "

" ಹ್ಞೂ , ಈಗ ಸೀತೆಗೆ ಏನು ಮಾಡೋಕೂ ಗೊತಾಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಸನ್ಯಾಸಿಗೆ  ಭಿಕ್ಷೆ ಹಾಕದೆ ಇದ್ರೆ ಅದು ಮಹಾ ಪಾಪ. ಹಾಗಂತ  ಗೆರೆ ದಾಟ ಬಾರದು ಅಂತ ಲಕ್ಷ್ಮಣ ಹೇಳಿದಾನೆ , ಅವಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಗೊಂದಲ ಆಯ್ತು.  ಕೊನೆಗೆ , ಸನ್ಯಾಸಿಗೆ  ಭಿಕ್ಷೆ ಹಾಕೋದೆ ಸರಿ , ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ  ಅವನಿಂದ ಅಪಾಯ ಏನಿಲ್ವಲ್ಲ ಅಂತ  ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ  ಗೆರೆ ದಾಟಿ  ಭಿಕ್ಷೆ ಹಾಕೋಕೆ ಬಂದಳು. 

ಅಷ್ಟೇ, ತಕ್ಷಣ ರಾವಣ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಕೊಂಡ . ಅವನ ನಿಜವಾದ ರೂಪ  ಹಾಕ್ಕೊಂಡ .  ನಡಿ ನಿನ್ನ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಲಂಕೆಗೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ  ... ಅಂತ  ಕೈಎಳಕೊಂಡು ಹೊರಟೆ ಬಿಟ್ಟ . 

ಅವನ  ವಿಮಾನ ಇತ್ತು " ಪುಷ್ಪಕ ವಿಮಾನ "  ಅಂತ  ಅದರಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸ್ಕೊಂಡು  ಹಾರ್ಕೊಂಡು  ಹೊರಟ . 
" ಪಾಪ , ಸೀತೆ ಕೂಗಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ವಾ ಅಜ್ಜಿ ?  " ಅಪೂರ್ವಾ  ಮುಖ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕೇಳಿದಳು .

" ಹಾಂ ಕೂಗಿದಳು , ಆದರೆ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಕೂತ ತಕ್ಷಣ ಅವಳಿಗೆ ಭಯದಿಂದ ಎಚ್ಚರ ತಪ್ಪಿ ಬಿಡ್ತು !! "

" ಯಾಕಜ್ಜಿ ? ಅವಳು ರಾಜ ಕುಮಾರಿ ತಾನೇ ? ಮುಂಚೆ  ವಿಮಾನ ಹತ್ತಿರಲಿಲ್ವಾ?     " 

 ಅಜ್ಜಿ ನಕ್ಕರು " ಆದಿತ್ಯಾ,  ಆಗ ವಿಮಾನ ಎಲ್ಲಾ ಇರಲಿಲ್ಲ ಕಣೋ , ಪುಷ್ಪಕ ವಿಮಾನ ಅನ್ನೋದು ಹೊಸಾ ವಿಷಯ ಆಗಿತ್ತು !  "

" ಆದ್ರೆ , ಅಜ್ಜಿ ಅಲ್ಲಿ ವಿಮಾನ ಇಳಿಸೋಕೆ ಕಾಡಲ್ಲಿ  ಏರ್ ಪೋರ್ಟ್ ಇತ್ತಾ?  "  ವರುಣ್  ಕೇಳಿದ .

ಅಯ್ಯೋ.. ಒಂದು ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳ್ತೀರಪ್ಪಾ !  ಇಲ್ಲ ಪುಷ್ಪಕ ವಿಮಾನ ಜಾಸ್ತಿ ದೊಡ್ದದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಇಳಿಸೋಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಜಾಗನು ಬೇಕಾಗಿರಲಿಲ್ಲ  . ಗೊತಾಯ್ತ ? ಮುಂದುವರೆಸಲಾ ?-  ಅಜ್ಜಿ ಸಿಡುಕಿದರು .

" ಹಂಗಂದ್ರೆ ,  ಅದು ಒಂಥರಾ  ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ್ ತರ  ಅನ್ನು. ಸಾರಿ ಅಜ್ಜಿ ನೀನು  ಮುಂದೆ ಹೇಳು ."

' ಆ ಕಡೆ ಲಕ್ಷ್ಮಣನ್ನ  ನೋಡಿ ರಾಮಂಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಯ್ತು.  ಸೀತೆ ಒಬ್ಬಳನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಯಾಕೆ ಬಂದೆ ನೀನು  ಅಂತ ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡ್ಕೊಂಡ .  ಅದಕ್ಕೆ ಲಕ್ಷ್ಮಣ , ಹೀಗೆ ಹೀಗೆ, ಸೀತೆ ನೇ ಕಳಿಸಿದ್ದು , ತಾನು ಅಲ್ಲಿ ಗೆರೆ ಹಾಕಿ ಬಂದಿದೀನಿ. ದಾಟಲೇ ಬಾರದು ಅಂತಾನೂ ಹೇಳಿದೀನಿ . ಅಂತ ಅಣ್ಣಂಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿದ. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಅವರ ಆಶ್ರಮದ ಹತ್ರ ಬರ್ತಾ ಇರೋವಾಗ  ಸೀತೆ ಕೂಗಿದ್ದು ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿಸ್ತು. ಇಬ್ರೂ ಗಾಬರಿಯಿಂದ ಬೇಗ ಬೇಗ ಮನೆ ಹತ್ರ ಬಂದ್ರು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸೀತೆ ಇರಲೇ ಇಲ್ಲ !

ಹಿಂದಿನ ಕಂತುಗಳು :


ಅರಣ್ಯಕಾಂಡ

ಸೀತಾಪಹರಣ - ಪೀಠಿಕೆ




April 5, 2015

ಮನಸೆಂಬ ಹುಚ್ಚು ಹೊಳೆ...: ರಾಧೆ

ಮನಸೆಂಬ ಹುಚ್ಚು ಹೊಳೆ...: ರಾಧೆ

ರಾಧೆ


  ಸಂಜೆ ಬೆಳಕು ಕತ್ತಲೆಯತ್ತ ಜಾರುತ್ತಿದೆ . ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ಯಮುನೆಯ   ಮೇಲಿಂದ ತೇಲುತ್ತಿರುವ ತಂಗಾಳಿ  ಮೈಯನ್ನು ನವುರಾಗಿ ನೀವುತ್ತಿದೆ . ಹಕ್ಕಿಗಳು ತಮ್ಮ ಗೂಡಿಗೆ ಮರಳುವ ಸಮಯ .  ಯಮುನೆಯ  ಘಟ್ಟದ  ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ದೂರದ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ ಅವಳು ! ರಾಧೆ ! ಚಿತ್ತಾರವಿರುವ ಬಿಂದಿಗೆಯನ್ನು  ಮಡಿಲಲ್ಲಿಟ್ಟು ಅದರ ಮೇಲೆ ಗಲ್ಲವೂರಿ ,ಬಳುಕುತ್ತಾ ಸಾಗಿರುವ ನದಿಯನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ . 


ಅಲ್ಲಿಂದ ಕೊಂಚವೇ ದೂರದಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಧೂಳು ಹಾರಿಸುತ್ತ ಮನೆಗೆ ಮರಳುವ ಹಸು ಕರುಗಳ ಕೊರಳ ಗಂಟೆಯ ಕಿಣಿ ಕಿಣಿ ನಾದ ಅವಳ ಕಿವಿಗೂ ಬೀಳುತ್ತಿದೆ . ಯಾವಾಗಲೂ  ಮುದಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ  ಆ ಸದ್ದು  ಇಂದು ಅವಳ ಮನದೊಳಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ ! ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಟ್ಟಿರುವ ಕಣ್ಣಿನ ಜೊತೆ ಅವಳ ಮನದಲ್ಲೂ  ಶೂನ್ಯ  ಭಾವ ! 

ಇಂದಾದರೂ ಬರಬಹುದೇ ಅವನು ? ಅದೆಷ್ಟೋ ವಾರಗಳೇ ಕಳೆದು ಹೋದವು . ಅವನ ಸುಳಿವಿಲ್ಲದೆ ! ಕೊಳಲ ದನಿಯಿಲ್ಲದೆ !ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟನೇ  ?

ಹಿಂದಿನಿಂದ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿಯ ನವಿಲು ಗರಿಯಿಂದ  ತೆರೆದ ಸೊಂಟದ  ಮೇಲೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಕಚಗುಳಿಯಿಡು ತ್ತಿದ್ದ . ಹಗುರವಾಗಿ ಅಪ್ಪಿ , ಹೆರಳನ್ನು ಮೂಸುತ್ತಾ  ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಉಸುರಿ ಮೈ ನವಿರೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ  ಸದ್ದು ಮಾಡದೆ ಬಂದು  ತನ್ನೆಡೆ ಸೆಳೆದು  ತುಟಿಗೆ ತುಟಿ ಜೋಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ . ಜೀವನದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೆಲ್ಲ ಬೊಗಸೆ ತುಂಬುತ್ತಿದ್ದ !  ನೀನಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಉಸಿರೇ  ಇಲ್ಲ ಕಣೆ ಎನ್ನುತ್ತಾ ಮಗುವಿನಂತೆ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಮಲಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ .  

ನೆನಪಿನ ತೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗೇ ಳುತ್ತಿದ್ದ  ರಾಧೆಯ  ಎದೆಯಲ್ಲಿ ನವಿರಾದ ಕಂಪನ. 

ಅವನನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ  ನೋಡಿದಾಗ ಅವನು ಆಗಿನ್ನೂ  ಚಿಗುರುಮೀಸೆ ಮೂಡಿದ  ಹದಿಹರೆಯದ  ಹುಡುಗ, ತನಗಿಂತ ಕಿರಿಯ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಪ್ಪಾದರೂ ಅತ್ಯಂತ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದ ಅವನ ಮೊಗದಿಂದ ಕಣ್ಣು ಸರಿಸಲು ಬಲು ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು . 
ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಹೇಳಿದರು. ನೋಡು ಅವನೇ ನಂದಗೋಪನ ಮಗ, ಯಶೋದೆಯ  ಮುದ್ದು ಕಂದ ! ಸಾಮಾನ್ಯನಲ್ಲ ಇವನು ! ಶಿಶುವಾಗಿದ್ದಾಗಿಂದ  ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ಸಾಯಿಸುತ್ತಲೇ ಬಂದವನು ! ಇವನ ಕೊಳಲ ದನಿಗೆ ಮರುಳಾಗದವರಿಲ್ಲ !ಮನುಷ್ಯ ಮಾತ್ರರೇನು ? ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳೂ ಮರುಳಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ. ಅಷ್ಟೇ ಏನು , ಇಡೀ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ  ತಲೆದೂಗುತ್ತದೆ . ಗೋಕುಲದ ಹುಡುಗಿಯರ ಕನಸಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಇವನೇ . ಆಕೆ ಇನ್ನೂ ಏನೇನೋ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು ಅವನ ಬಗ್ಗೆ . ಆದರೆ ರಾಧೆ ಯ ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ಆಗಲೇ ಅವನ ಹಿಂದೆ  ಹೊರಟು ಹೋಗಿತ್ತು .
ಅವನೂ ರಾಧೆಯತ್ತ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಿದವನು ಅದೆಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತು ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ನೆಟ್ಟಿದ್ದ . 

ಕೆಲ  ದಿನಗಳ ನಂತರ ಸಂಜೆ  ನೀರು ಹೊತ್ತು ಮನೆಗೆ ಹೊರಟವಳ ಎದುರು  ಅದ್ಯಾವ ಮಾಯದಲ್ಲೋ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದ .ರಾಧೆಯ ಎದೆ ಅವಳಿಗೆ ಕೇಳುವಷ್ಟು ಜೋರಾಗಿ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು . ಕೊಡ ಹಿಡಿದ ಕೈಗಳು ಕಂಪಿಸಿದವು .

" ರಾಧೆ  ಅಲ್ಲವೇ ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ? "

ಅವಳು ಸುಮ್ಮನೆ ತಲೆ ಅಲುಗಿಸಿದಳಷ್ಟೇ .

"ರಾಧೆ , ನನ್ನ  ಪರಿಚಯ  ಈಗಾಗಲೇ ಆಗಿರಬೇಕು ಅವರಿವರಿಂದ . ಆದರೂ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಕೇಳು . ಅಪ್ಪ ಈ ಗೋಕುಲದ ಹಿರಿಯ, ನಂದಗೋಪ . ಅಮ್ಮ  ಯಶೋದೆ .ನನ್ನನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಕೃಷ್ಣ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹೆಸರಿಂದಲೂ ಕರೆಯುವವರಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಗೋಪಾಲ ಬಾಲಕರೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯರು. ಗೋವುಗಳೆಂದರೆ ನನಗೆ ಅತಿ ಪ್ರಾಣ . 
ಇದು ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ಪರಿಚಯ . ಗೋಕುಲದ ಬಾಲೆಯರ  ಮನದಲ್ಲಿ ನಾನಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು . ಆದರೆ , ಅಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗಿಂದ  ನೀನು ನನ್ನ ಜನ್ಮದ ಗೆಳತಿ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತಿದೆ . ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹ ಬೇಕಾಗಿದೆ . ದಯಮಾಡಿ ಇಲ್ಲವೆನಬೇಡ "  ಪ್ರೇಮ ತುಂಬಿದ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಹೇಳಿದಾಗ  ಅವಳ ಗಂಟಲು ಆರಿತ್ತು . 

" ನೋಡು , ನಾನಿಲ್ಲಿಗೆ  ಹೊಸಬಳು . ನಿನಗಿಂತ ದೊಡ್ಡವಳು . ಅಲ್ಲದೆ  ನನಗಾಗಲೇ ಮದುವೆಯಾಗಿದೆ . ನಿನ್ನ ಗೆಳತಿಯಾಗುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ ! ನೀನು ಈ ಹುಚ್ಚಾಟ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು " 

ಏನೋ ಹೇಳ ಹೊರಟವನು , ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಬರುವ ಸಪ್ಪಳ ಕೇಳಿ ಹೊರತು ಹೋದ . ಹೋದ ಜೀವ ಮರಳಿ ಬಂದಂತೆ ಸಮಾಧಾನಗೊಂಡ ರಾಧೆ ಬಿರ ಬಿರನೆ  ಮನೆ ತಲುಪಿದ್ದಳು . ಆದರೂ ಮನದಲ್ಲಿ ಅವನ ಕಿರುನಗೆ ಅಚ್ಚೊತ್ತಿ ತಲ್ಲಣವಾಗುತ್ತಿತ್ತು 

ಮತ್ತೆ ಕೆಲ ದಿನಗಳು ಅವನು ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ನಿರಾಳವೆನಿಸಿದರೂ  ಒಳಗೊಳಗೇ , ಅವನನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ಬಲಿಯುತ್ತಿತ್ತು . 

ಮತ್ತೊಂದು ಸಂಜೆ , ಮನೆಗೆ ಮರಳುವಾಗ   ಮಧುರವಾದ ಮುರಳೀ ನಾದ ಅವಳನ್ನು ಸಮ್ಮೋ ಹಿಸಿತು . ನಡಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಯಿತು , ಮನ ಪುಳಕಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ  ಕಣ್ಣು ಆಚೀಚೆ  ಅರಸಿತು. ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅವನು.  ದಾರಿಯ ಪಕ್ಕದ ಮರ ಬುಡದಲ್ಲಿ . 
ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿ  ಕೊಳಲೂದುತ್ತಿದ್ದ . ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಎದೆ ಬಡಿತ ವೇಗವಾದಾಗ ಬೇಗ ದಾಟಿ ಬಿಡೋಣವೆಂದು  ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದಳು . ಅವನ ಧ್ವನಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿತು ಅವಳನ್ನು . 

"ರಾಧೆ, ನನ್ನ ಮನಸೆಲ್ಲಾ ನೀನೆ ತುಂಬಿದ್ದೀಯಾ .ದಯವಿಟ್ಟು ದೂರ  ಓಡಬೇಡ. "

"ಕೃಷ್ಣ , ನಾನು ಅಂದೇ ಹೇಳಿದೆ  ಇಂಥಾ ಹುಚ್ಚುತನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು . ಮದುವೆಯಾದವಳು ನಾನು . ನೀನಿನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕವನು . ಗೋಕುಲದ ಸುಂದರಿಯರಲ್ಲೊಬ್ಬಳನ್ನು ವರಿಸು. ನಿನ್ನ ಒಂದು ನೋಟಕ್ಕಾಗಿ ಕಾತರಿಸುವವರೆಷ್ಟೋ ಜನರಿದ್ದಾರೆ . ಮತ್ತೆ ನಾನೇಕೆ? "

"ನನಗಾಗಿ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಕಾತರಿಸಿದರೂ , ನಾನು ನಿನಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದೀಯ . ನಿನ್ನನ್ನು ಅಂದು ನೋಡಿದಾಗಿಂದ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ . ನಿನಗೂ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಮಧುರ ಭಾವವಿದೆ  ಎಂದು ನಂಗೆ ಗೊತ್ತು .   ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಾರದೆ ? ಪ್ರೀತಿಗೆ  ವಯಸ್ಸಿನ  ಹಂಗಿಲ್ಲ . ನೀನು ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದರೂ , ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ನನಗದು ಅಡ್ಡಿಯಲ್ಲ . ಇದು ನಮ್ಮ  ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು .ಇಲ್ಲವೆನಬೇಡವೇ ...."

 ಅವಳ ಹೃದಯ ಅವನ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಾತಿಗೆ , ಚುಂಬಕದಂತೆ ಸೆಳೆಯುವ  ಕಣ್ಣ ನೋಟಕ್ಕೆ   ಸೋತಿರುವುದು ಅವಳಿಗೆ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು . 
ಅವಳ  ಬುದ್ಧಿ  ತಿಳಿ ಹೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು  . 'ಅವನು ಗೋಕುಲದ ಹಿರಿಯ ಮಗನೆ ಇರಬಹುದು , ಅವನಿಗೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿ ಯಿರಬಹುದು  ಆದರೆ , ನೀನು ಮದುವೆಯಾದವಳು  ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಡ ' ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿತ್ತು . 
ಅವನಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸದೆ ,  ಭಾರವಾದ ಮನದೊಂದಿಗೆ ಬಿರ ಬಿರನೆ ಮನೆಯತ್ತ ನಡೆದಳು . ಅಂದು ಸಂಜೆಯೆಲ್ಲ  ಅವಳು ಅವಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ . ಯಾರೊಡನೆ ಮಾತು ಬೇಕಿಲ್ಲ , ಏನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳೋ  ಎಂಬ ಅರಿವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ . 

ಅವನೂ ಹಠ ತೊಟ್ಟವನಂತೆ  ಪದೇ ಪದೇ ಅವಳೆದುರು ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದ.  ತನ್ನ  ಹೃದಯವನ್ನು ಅವಳೆದುರು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಿದ್ದ .
ಕ್ರಮೇಣ ಹೃದಯದ ಮಾತು ಮೇಲಾಯಿತು . ಯಾವಾಗ ಅವನ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳೋ , ಅವಳಿಗೆ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ . 
ಆ ದಿನ ಅವನ ಸಂತೋಷಕ್ಕೆ ಪಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ . ಅಂದು ಸಂಜೆಯಿಡೀ ಅವನು ತನ್ಮಯನಾಗಿ ಕೊಳಲೂದುತ್ತಿದ್ದರೆ  ಅವಳು ಅವನಲ್ಲೇ ಲೀನವಾದಂತೆ  ಒರಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು . ಕ್ರಮೇಣ  ಪ್ರತಿ ಸಂಜೆ  ನದೀ ತೀರದಲ್ಲಿ  ಭೇಟಿಯಾಗುವುದು  ಅಲಿಖಿತ ನಿಯಮವಾಯಿತು.  ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾಗದಷ್ಟು  ಹೃದಯಗಳು ಬೆಸೆದುಕೊಂಡಿದ್ದವು . ಗೋಕುಲದಲ್ಲಿ ಪಿಸುಮಾತುಗಳು ಕೇಳಿ ಬಂದರೂ ಕೃಷ್ಣನ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವವರಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ . 

ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ  ಗೆಳತಿ ಸುಮತಿ ಹೇಳಿದ ವಿಷಯ ಕೇಳಿ  ನೆಲವೇ ಕುಸಿದು ಹೋದಂತೆ ಆಗಿತ್ತಲ್ಲವೇ ? 
"ರಾಧೇ , ಗೊತ್ತೇನೆ ?  ರಾಜಕುಮಾರಿ ರುಕ್ಮಿಣಿ ಯಂತೆ , ತುಂಬಾ ಸುಂದರಿಯಂತೆ . ಅವಳು ನಮ್ಮ ಕೃಷ್ಣ ನಿಗೆ  ಮನಸೋತಿದ್ದಾಳಂತೆ . ತಾನು ಮದುವೆಯಾದರೆ  ಅವನನ್ನು ಮಾತ್ರ , ಇಲ್ಲವಾದರೆ  ಸಾವೇ ಗತಿ ಎಂದು ಹಠ ಹಿಡಿದಿದ್ದಾಳಂತೆ . "
ಎದೆ ಬಡಿತ ನಿಂತಿತ್ತು !  ಆದರೂ  ಮುಖದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸದೆ , ನಿರಾಸಕ್ತಳಂತೆ ಕೇಳಿದ್ದಳು . 
"ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇದು ? "

"ಇಲ್ಲವೇ ಮತ್ತೆ ? ಅವನಿಗೂ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಮನಸಂತೆ . ಹೀಗಾಗಿ ಅವಳನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಕರೆತಂದು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ  ಎಂದು ಹೋಗಿದ್ದಾನಂತೆ ! "

ಮಜ್ಜಿಗೆ ಕಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕೈ ಒಮ್ಮೆಲೇ ನಿಂತಿತ್ತು ! ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಕಟ , ಗಂಟಲಲ್ಲಿ ಏನೋ ಸಿಕ್ಕಿ ಕೊಂಡಂತೆ . ಉಕ್ಕಿ  ಬರುತ್ತಿದ್ದ  ಅಳುವನ್ನು ಹೇಗೋ ತಡೆ ಹಿಡಿದವಳು ಸುಮತಿ ಹೋದಮೇಲೆ  ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅತ್ತಿದ್ದಳು . 

ಹಾಗಾದರೆ .... ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲ ಬರೀ ಸುಳ್ಳೇ?  ನೀನಿಲ್ಲದೆ ನಾನಿಲ್ಲ ಕಣೆ  ಎಂದಿದ್ದನಲ್ಲ? ಈಗ ರಾಜಕುಮಾರಿ  ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ  ಎಂದೊಡನೆ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಹೊರಟೆ ಹೋದನಲ್ಲ ? ತನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಯೋಚಿಸಲಿಲ್ಲವೇ ? ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟನೇ  ?  ಬಿಕ್ಕುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಳು 
ಒಳಗೆಲ್ಲೋ ತನ್ನದೇ ಧ್ವನಿ ಪ್ರತಿನುಡಿಯಿತು  " ನಿನಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ?  ಅವನು ನಿನಗಿಂತ ಚಿಕ್ಕವನು . ಮದುವೆಯಾಗ ಬೇಕಷ್ಟೇ ಇನ್ನು .  ನೀನೋ ಆಗಲೇ ಮದುವೆಯಾದವಳು . ಮನಸಿನ ಮಾತು ಕೇಳಿ  ಅವನ ಹಿಂದೆ  ಮರುಳಾಗಿ ಹೋಗುವ ಮೊದಲು ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪವಾದಲೂ ಕೇಳಿದ್ದರೆ , ಇಂದು   ಇಂಥಾ ನೋವು ಬರುತ್ತಿತ್ತೆ  ?  "   ಉತ್ತರವಿರಲಿಲ್ಲ ಅವಳಲ್ಲಿ . 

ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು  ಚುಚ್ಚ ತೊಡಗಿದವು . ಇಂದೂ ಬಾರದಿದ್ದರೆ , ಇನ್ನೆಂದೂ ಅವನ  ಮುಖ ನೋಡಲಾರೆ  ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದಳು . ಆಗಲೇ ಕತ್ತಲಾಗತೊಡ ಗಿತ್ತು. ಒಂದೊಂದಾಗಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಹೊಳೆಯತೊಡಗಿದವು . ಇನ್ನೊಂದು ಗಳಿಗೆ ಕಳೆದರೆ ತನ್ನ ಗಂಡ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಾನೆ . ಸಾಕು ಕಾದಿದ್ದು . ಇನ್ನು ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದೇ ಲೇಸು ಎಂದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೇಲೆದ್ದು   ಕೊಡವನ್ನು ಸೊಂಟಕ್ಕೇರಿಸಿ,ಭಾರವಾದ ಹೆಜ್ಜೆಯಿಂದ   ಮನೆಯ ದಾರಿ ಹಿಡಿದಳು . ಹತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆ ನಡೆದಿದ್ದಳೇನೋ , ಪಕ್ಕದ  ಪೊದೆಯ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಯಾರೋ ಅವಳ  ಸೊಂಟದಿಂದ ಕೊಡವನ್ನು ಕಸಿದರು . ಗಾಬರಿಗೊಂಡ ಅವಳ  ಬಾಯಿಂದ  ಕೂಗು ಹೊರಡುವ ಮೊದಲೇ ಅವಳನ್ನು ಬಳಿಗೆ ಸೆಳೆದು ತುಟಿಗೆ  ತುಟಿಯಿಟ್ಟು  ಚುಂಬಿಸಿದರು .  ಆ ಸ್ಪರ್ಶ, ಅವಳಿಗರಿವಾಗಿತ್ತು . ಕಣ್ಣಿಂದ  ಸುರಿಯುವ ಕಂಬನಿಯನ್ನು ಒರೆಸಿ ಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನೂ ಮಾಡದೆ  ಅವನನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿದ್ದಳು . 

" ಕೃಷ್ಣಾ , ನೀನು ಹೀಗೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರೆ ನನಗೇನಾಗಬಹುದು ಎಂದೂ ಯೋಚಿಸಲಿಲ್ಲವೇನೋ ? 
ಇನ್ನೀಗ ನಿನಗೊಬ್ಬ ಚಂದದ ಹೆಂಡತಿ ಬರುತ್ತಾಳೆ , ಆಮೇಲೆ ನನ್ನನ್ನು ಮರೆಯುವುದೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು , ನಾನೇ  ದೂರವಾಗುವುದು ಲೇಸಲ್ಲವೇ ? "

" ರಾಧೇ,  ನಂಬಿಕೆಯಿಲ್ಲವೇನೆ  ನನ್ನ ಮೇಲೆ?  ಸಂದರ್ಭ ಹಾಗಿತ್ತು ಕಣೆ , ನಿನಗೆ  ಸುಳಿವು ಕೊಡದೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯ್ತು . ಕ್ಷಮಿಸುವುದಿಲ್ಲವೇನೆ ?  ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಾರೇ ಬಂದರೂ, ಎಷ್ಟೇ ಜನ ಬಂದರೂ , ನಿನ್ನ ಜಾಗ ಬೇರೆಯೇ ಕಣೆ . ಅದನ್ಯಾರೂ  ಮುಟ್ಟುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.  ನೀನು ಬರೀ ಪ್ರೆಮಿಕೆಯಲ್ಲವೇ , ನನ್ನ ಜೀವದ ಗೆಳತಿ . ನಿನ್ನೆದುರು ನಾನು  ಕೇವಲ " ನಾನಾಗಿ " ಇರಬಲ್ಲೆ . ನನ್ನೆಲ್ಲ ಮುಖವಾಡ  ಕಳಚಿ.   ಸಾಮಾನ್ಯನಂತೆ , ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಬಲ್ಲೆ . ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಇದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ   ನನ್ನೆಲ್ಲ ಚಿಂತೆಗಳನ್ನು , ಬಗೆ ಹರಿಸ ಬೇಕಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು  ಮರೆತು  ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇರಬಲ್ಲೆ . ನನ್ನೆದೆಯ ಉರಿಗೆ ತಂಪೆರೆಯುವ ಜೀವ ಜಲ ಕಣೆ ನೀನು .  ನೀನು ಮಾತ್ರ ನನ್ನಿಂದ ದೂರವಾಗುವ ಮಾತನಾಡಬೇಡವೇ  " ಅವನ ಕಣ್ಣಿಂದಲೂ ಧಾರೆ !

ಇಬ್ಬರ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ , ವಿರಹಕ್ಕೆ  ,  ಪುನರ್ಮಿಲನಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ್ತಾ  ತನ್ನ ಪಾಡಿಗೆ ಯಮುನೆ  ಜುಳು ಜುಳು ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದಳು !

February 27, 2015

ಮೌನ ರಾಗ




ಆಡಲೇನೂ  ಇಲ್ಲ   ಆದರೂ 
ಏನಾದರೂ  ಹೇಳಬೇಕೆನಿಸುತ್ತದೆ  
ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು 

ವರುಷ ವರುಷಗಳಿಂದ 
ಎದೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದ , 
ಬಚ್ಚಿಟ್ಟ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟ  ಮಾತುಗಳನ್ನು 

ಬೇಕಾದಾಗ ನೆನಪಾಗದ ,
ನೆನಪಾದರೂ ಹೇಳಲಾಗದ 
ನೂರಾರು ಭಾವಗಳನ್ನು

ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲೇ ನಿನ್ನೊಡನೆ ? 
ಅಥವಾ  ಇದ್ದು ಬಿಡಲೇ  ಹೀಗೆ  
ಮೌನವಾಗಿಸಿ ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ! 

February 14, 2015

ಗೆಜ್ಜೆ ಕಾಲಿನ ಹುಡುಗಿ




ಕಂಡೂ ಕಾಣದ ಸಂಜೆಯಲಿ 
ಅತ್ತಿತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾ 
ಮೆತ್ತಗೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟು  ಕರಗಿದವಳೇ 

ಬಿಸಿಯೇರಿದಾ ಕೆನ್ನೆ 
ತಂಪಾಗುವ  ಮೊದಲು
ಕೆಂಪಾದ ಪರಿಯನ್ನು ನೋಡದವಳೇ 

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೈಯಿಟ್ಟು 
ಬೆರಳಾಟವಾಡುತ್ತ
ತುಂಟನೋಟವ ಬೀರಿ ನಾಚಿದವಳೇ 

ಎದೆಬಡಿತ ಏರಿಸಿ 
ಕೆನ್ನೆ ಕೆಂಪಾಗಿಸಿ 
ಕೈಗೆ ಸಿಗದೆಲೆ ದೂರ ಓಡಿದವಳೆ ! 

ಕಾಯುತಿರುವೆನು ನಿನ್ನ
ಗೆಜ್ಜೆ ಕಾಲಿನ ಸದ್ದು 
ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬಳಿಬಂದು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೆ

April 14, 2014

ಬೆಕ್ಕೇ ಬೆಕ್ಕೇ.....


ಪ್ರಾಣಿ - ಪಕ್ಷಿಗಳಿಂದ  ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ  ! ದ್ವೇಷ ಅಂತೇನಿಲ್ಲ   ಪ್ರೀತಿನೂ ಇಲ್ಲ . 
ನಾಯಿ ಮರಿ ನಾಯಿ ಮರಿ ತಿಂಡಿ ಬೇಕೇ  ಎಂದು ಕಾಳಜಿ ,ತೋರಿಸುವುದೋ   ಕರೆದರೂ ಇಲ್ಲ ಹಾಲು ಬೆಲ್ಲ  ಕಾಯಿಸಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೆ ಎಂದು ಬೆಕ್ಕಿನ  ಬಗ್ಗೆ ಅಕ್ಕರೆ ತೋರುವುದೋ .ನನ್ನಿಂದಾಗದು  .

ಬಾ ಬಾ ಗಿಣಿಯೆ ಎಂದು ಹಾಡಲಾರೆ , ಗಂಗೆ ಬಾರೆ ಗೌರಿ ಬಾರೆ ಎಂದು  ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಕರೆಯಬಲ್ಲೆ ...  ನಾನು ಹೀಗೇ . ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರವಿದ್ದು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ 
ನಾಯಿ ನನ್ನ ಮುಖ ಮೈ ಎಲ್ಲ , ನೆಕ್ಕುವುದಾಗಲಿ ಬೆಕ್ಕು ಮಿಯಾಂವ್ ಎನ್ನುತ್ತಾ  ಮೈ ಹೊಸೆಯುವುದಾಗಲಿ ನನಗಿಷ್ಟವಾಗದು .ನಾಯಿಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಿಂದ ,ಮಾತಾಡಿಸಿ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಬಲ್ಲೆ ಆದರೆ ಬೆಕ್ಕು ಎಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಮೈ ಮುಳ್ಳಾಗುತ್ತದೆ .

ದುರ್ದೈವದಿಂದ  ಪ್ರೀತಿಯ ಸ್ನೇಹಿತೆ ,  ನನ್ನ ಹತ್ತಿರದ ಬಳಗದ  ಕೆಲವರು  ಪ್ರಾಣಿ ಪ್ರಿಯರು . ಅವರಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲ  ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ  ! 
ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲ ನಂಗೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳ  ಬಗ್ಗೆ ದ್ವೇಷ  ಇಲ್ಲ . ಆದರೆ  ಅವುಗಳನ್ನು ಅತೀ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ  ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ   ಪ್ರೀತಿಯೂ ಇಲ್ಲ  ! 

ನನ್ನ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರದ ಸ್ನೇಹಿತೆ ಒಬ್ಬಳಿಗೆ ಬೆಕ್ಕೆಂದರೆ ಮಹಾ ಪ್ರೀತಿ . ಅವಳ ಮನೆ ತುಂಬಾ  ಬೆಕ್ಕುಗಳು !  ಇರುವವರು ೪ ಜನರಾದರೆ ಬೆಕ್ಕುಗಳು ೫ !!! ಅವಳ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತ ಕೂಡಲೇ  ನನ್ನನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಲೋ ಎಂಬಂತೆ  ಎಲ್ಲ  ಬೆಕ್ಕುಗಳೂ  ' ಮಿಯಾಂವ್ ' ಎನ್ನುತ್ತಾ  ನನ್ನ  ಕಾಲು  ಕೈ  ಕುತ್ತಿಗೆ  ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ  ಹತ್ತಿ ಹೊಸೆಯುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳ ಕೂದಲು  ತಾಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನ ಅಲರ್ಜಿ  ಸ್ವಿಚ್ ಆನ್ ಆಗಿ " ಅಕ್ಷೀ ಅಕ್ಷೀ "  ಎಂದು ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ. 
ನನ್ನ " ಮಾರ್ಜಾಲ ಮೈತ್ರಿಯ' ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿರೋ ಅವಳು ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ  ಎತ್ತಿಕೊಂಡು  " ಮೌಶೀಲಾ  ತುಮಚ್ಯಾ ಅಲರ್ಜೀ ಆಹೆ  , ಮಾಹಿತಿ ಆಹೆ ನಾ  ಮನ್ಯಾ .. "  (  ಮೌಶಿ ( ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ/ದೊಡ್ಡಮ್ಮ) ಗೆ  ನಿಮ್ಮ ಅಲರ್ಜಿ ಇದೇ ಗೊತ್ತಾಲ್ವಾ ಮುದ್ದೂ ... )  ಎನ್ನುತ್ತ  ನನ್ನನ್ನು  ಆ ಬೆಕ್ಕುಗಳ    'ಮೌಶಿ ' ಯಾಗಿಸಿ  ಅವುಗಳನ್ನೂ ಮುದ್ದಿಸುತ್ತಾ ರೂಮೊಳಗೆ ಒಯ್ದು ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿ ಬರುತ್ತಾಳೆ . ಆ ನಂತರವೇ ನಾನು ನಿರಾಳವಾಗಿ  ಮಾತಾಡ  ಬಲ್ಲೆ .
ಎಷ್ಟೋ ಸಲ  ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ , ನಾನು ಬರೋ ಮುಂಚೆ ಫೋನ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ . ನೀನು  ಆ ಬೆಕ್ಕಿನ ಸಂತೆನೆಲ್ಲ ರೂಮೊಳಗೆ ಮುಂಚೆನೇ ಹಾಕಿರು ಅಂತ.  " ಏ  ಹೋಗೆ, ನೀನು ಬರೋವರೆಗಾದ್ರೂ ಅವು ಪಾಪ ಆರಾಮಾಗಿ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿರಲಿ ಬಿಡು ! ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನೀನೆ  ಬೆಕ್ಕನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸೋದು ಕಲಿಬಾರದಾ ? ' ಎಂದು ಕಿಚಾಯಿಸುತ್ತಾಳೆ . 

ಇದು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತೆಯ  ಕಥೆಯಾದರೆ , ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ತವರಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು  ಹೆಜ್ಜೆ ಹೆಚ್ಚು !
ಅಲ್ಲಿರುವ ಎರಡು - ಮೂರು ಬೆಕ್ಕುಗಳಿಗೆ  ಸಿಗುವ ಉಪಚಾರ ನೋಡಬೇಕು !!! ಅಹಾಹಾ .. ಒಂದು ಬೆಕ್ಕಿಗೆ ಹಾಲಿನ ಜೊತೆ  ಮಂಡಕ್ಕಿ ಮಾತ್ರ ತಿಂದರೆ   ಮತ್ತೊಂದು , ಹಾಲು  ಬೆಚ್ಚಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಕುಡಿಯುವುದು  ! ಒಂದು ಅಮ್ಮನ ಮುದ್ದಿನ ಬೆಕ್ಕಾದರೆ  ಮತ್ತೊಂದು ಅಪ್ಪಾಜಿಯದು ! ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಿಗುವ ಮುದ್ದು , ಉಪಚಾರ ಎಲ್ಲ ನೋಡುವಾಗ .. " ನೀವು ನಮಗೇ  ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ" ಎಂದು  ಅಪ್ಪಾಜಿ ಅಮ್ಮನ ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತೇವೆ !   

ಅಪ್ಪಾಜಿಯ ಬೆಕ್ಕಂತೂ ಅವರಿಲ್ಲದಾಗ  ಹತ್ತು ಸಲ ಮನೆಯನ್ನ ಹುಡುಕುತ್ತದೆ ,  ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಅವರೇ ಊಟ ಹಾಕ  ಬೇಕು  .. ಅವರಿಲ್ಲದಾಗ ಸರಿಯಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ   ಎಂದೆಲ್ಲ ಅಮ್ಮ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ . ಅಪ್ಪಾಜಿಯ ಖುರ್ಚಿ ತನ್ನದೇ ಸೊತ್ತು  ಎಂಬಂತೆ ಇಡೀ ದಿನ ಅದರ ಮೇಲೇ ಮಲಗಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ . ಈ ಬಗ್ಗೆ  ಒಮ್ಮೆ  ಒಂದು ತಮಾಷೆ ನಡೀತು .  ಅಮೆರಿಕಾದಿಂದ  ರಜೆ ಗೆ ಬಂದ  ನನ್ನ ತಮ್ಮನ ಮಗಳು ಮೂರೂವರೆ ವರ್ಷದ ' ವಿಸ್ಮಯಾ'  ಪ್ರಾಣಿ ಪ್ರಿಯೆ. ಇಡೀ ದಿನ ಬೆಕ್ಕುಗಳ ಹಿಂದೆ ತಿರುಗಿ ಅವುಗಳನ್ನೂ ಹಿಡಿದು  ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಅವಚಿಕೊಂಡು , ಮುದ್ದಿಸಿ , ಆಮೇಲೆ ಅವಳದೊಂದು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಬುಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ  ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡು   ಜಿಗಿಯದಂತೆ ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಳು . 
ಒಂದು ದಿನ  ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಯಾರೋ  ಮನೆಗೆ ಬಂದರು .  ಮಲಗಿದ್ದ ಅಪ್ಪಾಜಿ ಎದ್ದು ಬಂದು ಅವರ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ  ಕುಳಿತು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಇದ್ದರು .ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಓಡಿ  ಬಂದ ವಿಸ್ಮಯಾ  " ಅಜ್ಜಾ ಅಜ್ಜಾ , ಅಲ್ಲಿ ಕೂತ್ಗೋ ಬೇಡಾ .. ಅದು  ' ಬೆಕ್ಕಿನ ಕುರ್ಚಿ '  ಎನ್ನುವುದೇ !   ಹಾಲ್  ನಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆಲೆ  ನಗು ತುಂಬಿ ಬಿಟ್ಟಿತು !   ಆ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಬೆಕ್ಕು ಮಲಗಿದ್ದನ್ನೇ ನೋಡಿದ್ದ  ಪುಟ್ಟಿ ಗೆ ಅದು ಬೆಕ್ಕಿನ ಕುರ್ಚಿಯೇ ಆಗಿತ್ತು ! 

ನನ್ನ ಅತ್ತೆಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಕಥೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಊರೊಟ್ಟಿನ ಬೆಕ್ಕೊಂದಿತ್ತು . ಯಾರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹಪ್ಪಳ ಕರಿದರೂ ಆ ಬೆಕ್ಕು ಹಾಜರ್ !  ಮ್ಯಾಂ ಮ್ಯಾಂ  ಅಂತಾ  ಹಪ್ಪಳ ಕರಿಯುತ್ತಿದ್ದವರ ಕಾಲು ಸುತ್ತೋದು .ಅದಕ್ಕೊಂದು  ಹಪ್ಪಳ ಹಾಕಿದ ಹೊರತು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೋಗುತ್ತಲೇ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ.  ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ಕರಿದಿಟ್ಟ ಹಪ್ಪಳದ ಪ್ಲೇಟ್ / ಡಬ್ಬಿ  ಕಾಣಿಸ್ತೋ ಹೋಗಿ ಬಾಯಿ ಹಾಕಿಯೇ ಬಿಡುತ್ತಿತ್ತು.  

ಅದೇನೋ , ಯಾವಾಗಲೂ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮುದುಡಿ ನಿದ್ರಿಸುವ ಬೆಕ್ಕುಗಳು ಒಂಥರಾ ಆಲಸ್ಯದ ಮೂಟೆ ಏನೋ ಎನಿಸುತ್ತದೆ ನಂಗೆ. ಮನೆಯವರು ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿ ತೋರಿಸಿದರೂ ತಮಗೆ ಬೇಡ ಎನಿಸಿದರೆ ಗುರುಗುಡುವ ಬೆಕ್ಕುಗಳು ತೀರಾ ಸ್ವಾರ್ಥಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. 

ನನ್ನ ಮಾರ್ಜಾಲ ದ್ವೇಷಕ್ಕೂ  ಆ ಬೆಕ್ಕುಗಳು ನಂಗೆ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯಿಂದ ಗಂಟು ಬೀಳುವುದಕ್ಕೂ ಅದೇನು  ನಂಟೋ ! 
ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ , ನಾವು ರಜೆಗೆಂದು ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ವಿ. ತಿರುಗಿ ಬರಲು ೨ ದಿನ ಇದ್ದಾಗ  ಪುಣೆಯಿಂದ ಫೋನ್! ನಮ್ಮ  ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರದ್ದು. ನಿಮ್ಮನೇಲಿ ರಾತ್ರಿ ಏನೋ ಶಬ್ದ ಬರ್ತಾ ಇತ್ತು  ಕಟ ಕಟ ಅಂತ , ಅದಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳದೇನೇ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು ನೋಡಿದ್ವಿ. ಗಾಬರಿ ಆಗೋ ತರ ಏನೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಇಲಿ ಸೇರ್ಕೊಂಡಿದ್ಯೇನೋ  ನೀವ್ಯಾವಾಗ ಬರ್ತೀರಾ ಅಂತ.   ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರತ್ರ ಯಾವಾಗಲೂ ಒಂದು ಕೀ ಸೆಟ್ ಕೊಟ್ಟಿರ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ಹಾಗಾಗಿ  ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ನಾವು   ಬರೋದು ೨ ದಿನ ಆಗತ್ತೆ ಅಂತ ನೀವು ಬೇಕಿದ್ರೆ ಇನ್ನೊಂದ್ ಸಲ ನೋಡಿ  ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದಾಯ್ತು .  
ಇಲಿ ಎಲ್ಲಿಂದ  ಬಂತಪ್ಪಾ , ಕಿಟಕಿ ಎಲ್ಲ ಸರ್ಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿದ್ವಲ್ಲಾ ಅಂತ ಯೋಚನೆ  ಹೋಗಿ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆಯೋವರೆಗೂ.

ಒಳಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಸರ್ಯಾಗೆ ಇತ್ತು.  ಸಿರಿಯ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದು ಒಳ ಹೋದರೆ ಒಂಥರಾ ವಾಸನೆ.  ಕಿಟಕಿ ತೆಗೆಯೋಣ ಅಂತ ನೋಡಿದ್ರೆ ಕಿಟಕಿ  ಅರ್ಧ ತೆಗೆದೇ ಇತ್ತು ! ಅಯ್ಯೋ ರಾಮ ಇದ್ಯಾಕೆ  ಈ ಕಿಡಕಿ ಪೂರ್ತಿ ಹಾಕಿಲ್ಲ ಅಂದ್ಕೋತಾ ಮಂಚದ ಹತ್ರ ಹೋದ್ರೆ  ಗುರ್ರ್ರ್ ಅನ್ನೋ ಶಬ್ದ.  ಆಮೇಲೆ ನೋಡಿದ್ರೆ ,ಬೆಕ್ಕು !  

ಹೋಗೋವಾಗ ಹೊರಗೆ ಒಣಗಿಸಿದ್ದ ಬಟ್ಟೆನೆಲ್ಲ ತೆಗೆದು ರಾಶಿ ಮಾಡಿ ಮಂಚದ ಮೇಲೇ ಹಾಕಿ ಹೋಗಿದ್ವಿ. ಆ ಬೆಕ್ಕು ನೋಡಿದ್ರೆ , ಸ್ವಲ್ಪ ತೆಗೆದಿದ್ದ ಕಿಡಕಿಯ ಬಾಗಿಲು  ಸರಿಸಿ , ತನಗಾಗುವಷ್ಟು ಜಾಗ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಒಳಗೆ ಬಂದು ಮಂಚದ ಮೂಲೇಲಿ ಮರಿ ಹಾಕಿತ್ತು !!!! ನನಗಂತೂ ಸಿಟ್ಟು ನೆತ್ತಿಗೇರ್ತು . ಆದರೆ ಅದು ಫ್ರೆಶ್ ಆಗಿ ಮರಿ ಹಾಕಿದ ಬೆಕ್ಕು. ಹತ್ತಿರ ಹೋಗೋದು ಅಪಾಯನೇ.ನಾವು ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಎಷ್ಟು ಹುಶ್ ಹುಶ್  ಅಂದ್ರೂ ಮಿಸುಕಾಡಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ನಮ್ಮನೆ ಮಂಚದ ಮೇಲೇ ಮಲಗಿ ನಮಗೇ ಗುರ್ರ್ ಅಂತಿತ್ತು. 

 ಮರುದಿನ ತಾಯಿ ಬೆಕ್ಕು ಎಲ್ಲೋ ಹೋದಾಗ ಮರಿಗಳನ್ನು ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾಯ್ತು . ಮನೆಗೆ  ಬಂದಿದ್ದೆ ತಾಯಿ  ಹುಡುಕೋಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ತು  ಮರಿಗಳನ್ನು. ಅಂತೂ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಅಲ್ಲೇ ಕೂತ್ಕೊಳ್ತು . ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನೋಡಿದ್ರೆ  ಮರಿಗಳು ನಾಪತ್ತೆ. ಸದ್ಯ ಹೋಯ್ತು ಪೀಡೆ  ಅಂದ್ಕೊಂದ್ವಿ . ಈ ಮನೆ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಅಲ್ಲಾ  ಅಂದ್ಕೊಂಡು ಸಾಗಿಸಿರಬೇಕು ಅಂತ ಖುಷಿ ಪಟ್ವಿ . ಮಂಚ ಎಲ್ಲ ಕ್ಲೀನ ಮಾಡಿ ಬಟ್ಟೆನೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಬಿಸಿನೀರು , ಡೆಟಾಲ್ ಹಾಕಿ ತೊಳೆದು  ಚೊಕ್ಕ ಮಾಡೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆ ಬೆಕ್ಕನ್ನು ಸಾಯ್ಸ್ ಬಿಡೋ ಅಷ್ಟು ಸಿಟ್ಟು ಬರ್ತಾ ಇತ್ತು ನಂಗೆ . 

 ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಿ ಇನ್ನೇನು ನಿದ್ದೆ ಬರತ್ತೆ ಅಂದಾಗ ಏನೋ ಶಬ್ದ . ಸಣ್ಣ ಮರಿ ' ಮಿಯಾಂವ್ " ಅಂದಂಗೆ.  ಮಹೇಶ್ ಗೆ ಹೇಳಿ   ದಾಗ .. ನಿಂಗೆ  ಆ ಬೆಕ್ಕು ತುಂಬಿದೆ ತಲೇಲಿ  ಮಲಗು ಸಾಕು ಅಂದ್ರು. 
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವರಿಗೂ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿತು. ಸರಿ ಮಧ್ಯ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಮರಿ ಹುಡುಕೋ ಕೆಲಸ ಸ್ಟಾರ್ಟ್!  ಬಹಳ ಹುಡುಕಿ  ಶಬ್ದದ ಮೂಲ ಹಿಡಿದು ನೋಡಿದರೆ , ನಮ್ಮ ಮಂಚದ ಕೆಳಗೆ  ಗೋಡೆ ಬದಿಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮರಿಗಳು !!!  ಹೇಗಿದೆ ಅಮ್ಮ ಬೆಕ್ಕಿನ ಉಪಾಯ !!  ಅದ್ಯಾವ ಮಾಯದಲ್ಲಿ ಆ ಮರಿಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಸಾಗಿಸಿತೋ !! ಮತ್ತೆ ರಾತ್ರಿ ಆ ಮರಿಗಳನ್ನು ಬಾಲ್ಕನಿಯ ಬಾಕ್ಸಿಗೆ  ಮರಳಿಸಿ  ಮಲಗಿದ್ದಾಯ್ತು . 

ಹೀಗೆಲ್ಲ ಕಾಟ ಕೊಡೊ ಬೆಕ್ಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಂಗೆ ದ್ವೇಷ ಅಲ್ದೇ ಇನ್ನೇನು  ಭಾವನೆ ಬರೋಕ್ ಸಾಧ್ಯ ಆಲ್ವಾ? 
ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಜನ ಮಾರ್ಜಾಲ ಪ್ರಿಯರಿದ್ದೀರೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನೀವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಬೈಕೋಬೇಡಿ  . 

July 7, 2013

ಕೇದಾರದ ನೆನಪು


      ಳೆದ ಕೆಲ ವಾರಗಳಿಂದ ಉತ್ತರಾಖಂಡ ದಲ್ಲಿ  ಪ್ರಕೃತಿಯ  ರೌದ್ರಾವತಾರದ ಬಗ್ಗೆ  ವಿವಿಧ ವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ ನೋಡಿ, ಪೇಪರ್ ನಲ್ಲಿ ಓದಿ  ಕಳವಳ , ಕಾಳಜಿ ,ಭಯ, ಅಸಹಾಯಕತೆ   ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಭಾವಗಳೂ  ಮೂಡುತ್ತಿದ್ದವು . ಜೊತೆಗೆ  ಎದೆಯ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ  ಒಂದು ಸಮಾಧಾನದ ಉಸಿರು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದಿಲ್ಲ ! 
೧೧   ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ , ಆಗಸ್ಟ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ   ನಾನು ಅಲ್ಲಿದ್ದೆ ! ಕೆಲವು ತೀರಾ ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ  ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ , ಯಾವುದೇ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲದೆ ಆತಂಕವಿಲ್ಲದೆ  ಪ್ರವಾಸ ಮುಗಿಸಿದ್ದೆ ! ಇಂದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕೋಪಕ್ಕೆ  ತುತ್ತಾದ ಆ ಎಲ್ಲಾ  ಜಾಗಗಳನ್ನು ನಾನು ಸಂದರ್ಶಿಸಿದ್ದೆ .   ಬದರಿ , ಕೇದಾರ , ಗೌರಿಕುಂಡ ,ಹೇಮಕುಂಡ್ , ಗೋವಿಂದ್ ಘಾಟ್, ಜೋಷಿಮಠ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಜಾಗಗಳಲ್ಲೂ ರಾತ್ರಿಗಳನ್ನು ಕಳೆದಿದ್ದೆ  . ಇಂದು ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಾಗ ಮೈ ಜ್ಹುಮ್ಮೆನಿಸುತ್ತದೆ . ಇಂಥಾದೊಂದು ವಿಕೋಪ ನಡೆಯಬಹುದೆಂಬ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಇಲ್ಲದ್ದರಿಂದ    ಹಾಯಾಗಿ ನಿದ್ದೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ  ಅನಿಸುತ್ತದೆ. . ಅದೇನೋ ಅಂತಾರಲ್ಲ   ಅಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಸುಖವಿದೆ  ಅಂತ ಹಾಗೆ  ! 

ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನೆನೆದು  ಒಮ್ಮೆ ಮೈ ನಡುಗಿತು . 

ಕೇದಾರನಾಥ  ನನಗೆ ಅತ್ಯಂತ  ಪ್ರಿಯವೆನಿಸಿದ ತಾಣಗಳಲ್ಲೊಂದು . ಇಂದಿಗೂ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಲ ನನ್ನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ  ಕಂಡು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬಾ ಎನ್ನುತ್ತದೆ . ಅತೀವ ದೈವಭಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ , ನಾನು ನಾಸ್ತಿಕಳಲ್ಲ ! ಹೀಗಾಗಿ  ಹಿಮಾಲಯದ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ  ಬದರಿ , ಕೇದಾರ, ಹರಿದ್ವಾರ , ಹೃಷೀಕೇಶ ಇತ್ಯಾದಿ ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳ  ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದರೂ ಕೂಡ ನಾನು ಮನಸ್ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತಲೆಬಾಗಿದ್ದು  ಅಲ್ಲಿಯ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ! ಶುದ್ಧ  ಗಾಳಿ ,  ಇನ್ನೂ  ಮಲಿನಗೊಂಡಿರದ  ತಂಪಾದ ನೀರು ಹಿಮಾಚ್ಛಾದಿತ  ಬೆಟ್ಟಗಳ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಗೊಳಿಸುವ  ಕಪ್ಪು ಹಸಿರು ಕಾಡುಗಳು , ಶಬ್ದ ಮಾಲಿನ್ಯವಿಲ್ಲದೆ  ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ಪರಿಸರ , ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕಲರವ .. ಇನ್ನೇನು ಬೇಕು ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಜಂಜಾಟಗಳಿಂದ ದಣಿದ ಜೀವವನ್ನು ತಣಿಸಲು ? 

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದರೂ , ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಕೇವಲ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ  ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕಳೆದಿದ್ದು . ತಲೆ ಸುಡುವ ಬಿಸಿಲು , ಕೊರೆಯುವ ಚಳಿ , ಎರಡೂ ಒಟ್ಟೊಟ್ಟಿಗೆ  ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದವು . ನನ್ನ ಹಿಮಾಲಯ ಪ್ರವಾಸದ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ  ಅಲ್ಲಿಯ  " ಪುಷ್ಪ  ಕಣಿವೆ "ಯನ್ನು  ನೋಡುವುದಾಗಿತ್ತು . ಕೇವಲ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ್ದರಿಂದ  ಬದರೀ ಕೇದಾರ ಪ್ರವಾಸದ ಪ್ಯಾಕೇಜ್ ನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದೆವು  . ನನ್ನ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಸಣ್ಣತ್ತೆಯ   ಕನಸು  ಹಿಮಾಲಯದ " "ಪುಷ್ಪ ಕಣಿವೆ " ಜೊತೆಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನನ್ನ ಅಪ್ಪಾಜಿ . 

 ಪುಣೆ ಇಂದ  ಈ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಹೊರಟ ೧೧  ಜನರ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ನಾನೇ  ಕಿರಿಯವಳು . ಉಳಿದವರೆಲ್ಲಾ   ೫೫ ಕ್ಕೂ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟವರು ! ಅತ್ಯಂತ ಹಿರಿಯ ಸದಸ್ಯೆ  ಅರುಣಾಚಲ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಪುಣೆ ಮೂಲದ  ವೈದ್ಯೆ  . ಆಕೆಗೆ ಆಗಲೇ  ೮೩  ವರ್ಷ ! ಆದರೆ ಆಕೆಯ ಉತ್ಸಾಹ ೪೦ ರ ವಯಸ್ಸಿನದು ! ಇಂಥಾ ಗುಂಪಿರುವ   ನಮ್ಮ ಬಸ್ ಎಲ್ಲೇ ನಿಂತಾಗಲೂ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಇಳಿಸಲು ನೆರವಾಗುವ, ಚಿಕ್ಕ ಪುಟ್ಟ ಸಹಾಯ ಬೇಕಾದಲ್ಲಿ ಮುಂದಾಗುವ ಕರ್ತವ್ಯ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು . 
ಹರಿದ್ವಾರದಿಂದ ಜೋಷಿಮಠಕ್ಕೆ    ಸುಮಾರು ೨೫೦ ಕಿ. ಮೀ  ಅಂತರ . ಆದರೆ ಈ ರಸ್ತೆಯ  ಶೇ . ೯೦  ಭಾಗ   ಘಾಟ್ !  ಒಂದೆಡೆ  ಅತ್ಯಂತ ಆಳದಲ್ಲಿ  ರಭಸದಿಂದ  ಹರಿಯುವ ಗಂಗೆಯ ಅಬ್ಬರ ಅಷ್ಟು ದೂರಕ್ಕೂ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ  , ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ   ಕಣ್ಣೆತ್ತಿ ನೋಡಿದಷ್ಟೂ ತುದಿ  ಕಾಣದ  ಪರ್ವತಗಳು ! ನಡುವೆ  ಹಾವಿನಂತೆ ಹರಿಯುವ   ಕಿರಿದಾದ  ರಸ್ತೆ . ವಾಹನ ಚಾಲಕನ ಕೈಯಲ್ಲಿ  ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಪ್ರಾಣ  ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಿಲ್ಲ .ಹೀಗಾಗಿ  ಒಂದು ರೀತಿಯಿಂದ ಅವನೇ ನಮ್ಮ ದೇವರು ! 

ನಮ್ಮ ದಾರಿ  
 ಲಕ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ  ಭೂಖಂಡಗಳು ಸರಿದಾಡಿ  ಢಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದಾಗ  ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಮೇಲೆದ್ದು ಬಂದ  ಭೂ ಭಾಗ   ಹಿಮಾಲಯ ! ಇಲ್ಲಿಯ ಮಣ್ಣು ಗಟ್ಟಿಯಿಲ್ಲ . ಮರಳಿನಂತೆ ! ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ಕುಸಿಯ ಬಹುದು . ಹೀಗೆ ಮರಳಿನ ರಾಶಿಯಂಥಾ  ಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ  ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ  ಬಂಡೆಗಳು ಹುದುಗಿವೆ . ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಕುಸಿದರೆ  ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿರಬಹುದು ಎಂದು  ಊಹಿಸಿ ! ಇನ್ನು ಹಾಗೆ ಕುಸಿದ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಝರಿಯೊಂದು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು  ಅಂತಾದರೆ  ಆ ನೀರು , ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ಬಂಡೆಗಳು  ಮೂರು ಒಟ್ಟಿಗೆ  ಕೆಳಗೆ  ಧಾವಿಸಿದರೆ  ? ಪರಿಣಾಮ  ಅತಿ ಭಯಂಕರ  ! ನಾವು ಹೋದ  ಮುಂಚಿನ ದಿನವಷ್ಟೇ ಅಂಥಾದ್ದೊಂದು  ಘಟನೆ ನಡೆದಿತ್ತು  ಅದೇ  ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ! ಬಂಡೆಗಲ್ಲುಗಳ ರಾಶಿ , ಕೆಸರು  ದಾರಿಯಲ್ಲಿನ್ನೂ  ಬಿದ್ದಿದ್ದವು. ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ  ಆ ರಸ್ತೆಗಳ ಉಸ್ತುವಾರಿಯನ್ನು  ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಗೆ ವಹಿಸಿರುವುದರಿಂದ  ಕೆಲವೇ ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸಾ ರಸ್ತೆಯ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿತ್ತು !  ಆದರೂ ಪ್ರವಾಸದುದ್ದಕ್ಕೂ ಯಾವಾಗ ನಮ್ಮ ಕಾಲ ಕೆಳಗಿನ ರಸ್ತೆ ಕುಸಿಯಬಹುದೋ ಎಂಬ ಆತಂಕ ಹೆಚ್ಚಿನವರ ಮನದಲ್ಲಿ ತುಂಬಿತ್ತು ! 


ಭೂ ಕುಸಿತದ ಒಂದು ನೋಟ  ನಮ್ಮ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡಿದ್ದು  !
ಇಂಥಾ ಆತಂಕಗಳ ನಡುವೆಯೇ  ಸುತ್ತಲಿನ ರುದ್ರ ರಮಣೀಯ ಪ್ರಕೃತಿ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಸವಿಯುವ ಸಂಭ್ರಮ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು . ಹಿಮಾಲಯವನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ನೋಡುವ ನನ್ನ ಕನಸು  ನಿಜವಾದಾಗ .. ಆ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ , ಎದೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ  ಸಡಗರ ಬೇರೆಲ್ಲ ಆತಂಕಗಳನ್ನು ಮರೆಸಿತ್ತು . ಸುಮಾರು ೧೦  ದಿನಗಳ ನನ್ನ ಪ್ರವಾಸದಲ್ಲಿ  ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸುಂದರ ರೂಪವೇ ನಂಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು ! 

ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಯ  ದುರಂತದಲ್ಲಿ  ಕೇದಾರದ ಜೊತೆ ಕೇಳಿಬಂದ  ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಸರು ಹೇಮಕುಂಡ್ ಸಾಹಿಬ್. 
ಇದು ಸಿಕ್ಖರ ಪವಿತ್ರ ತಾಣಗಳಲ್ಲೊಂದು . ಜೋಶಿಮಠದಿಂದ ವಾಹನದಲ್ಲಿ ಗೋವಿಂದ ಘಾಟ ವರೆಗೆ ಹೋಗಬಹುದಾದರೂ ಅಲ್ಲಿಂದ  ಮುಂದೆ ಹೇಮಕುಂಡ್ ಗೆ  ವಾಹನಗಳು ಹೋಗಲಾರವು. 

ಗೋವಿಂದ ಘಾಟ್ ನ ವಾಹನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಮೇಘಾವೃತ ಶಿಖರಗಳು !
ಗೋವಿಂದ  ಘಾಟ್ ನಿಂದ ಹೇಮಕುಂಡ್ ಗೆ ೧೪  ಕಿ ಮೀ  ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿ ಸಾಗುವಾಗ ಸತತ ನದಿಗೆ ಅಭ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ಕಾಲು ನೋಯುತ್ತಿದ್ದರೂ  ಹೆಚ್ಚು ದಣಿವಾಗಲಿಲ್ಲ . ೧೦ -೧೫ ನಿಮಿಷಗಳ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸಿಕ್ಕರೆ  ದೇಹ ಮತ್ತೆ ಚೈತನ್ಯ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು . ಶುದ್ಧ ಹವೆಯ ಕಾರಣವಿರ ಬಹುದು . ಮೇಲೇರಿದಂತೆ  ಆಮ್ಲಜನಕದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಹಲವಾರು ಜನರಿಗೆ ಉಸಿರಾಟದ ತೊಂದರೆ ಆಗುವುದು ಅಲ್ಲಿ ಬಹು ಸಹಜ .ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಇದು ಅತೀ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸುತ್ತದೆ.  ಹೇಮಕುಂಡ್ ನಲ್ಲಿ  ನಾವು ಹೋದ ದಿನ  ಇಂಥಾ ತೊಂದರೆಯಿಂದ  ಪುಣೆಯಿಂದಲೇ  ಟ್ರೆಕ್ಕಿಂಗ್  ಗಾಗಿ  ಹೋದ ಒಬ್ಬ ಕಾಲೇಜು ಹುಡುಗ  ಮೃತ ಪಟ್ಟಿದ್ದ !   

ಹೇಮಕುಂಡ್ ದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗುವ ಅಲಕನಂದಾ 

ಹೇಮಕುಂಡ್ ನ  ದೊಡ್ಡ  ಗುರುದ್ವಾರ ( ಸಿಖ್ಖರ  ಪೂಜಾ ಸ್ಥಳ) ವನ್ನು ನೋಡಿ  ಬೆರಗಾಗಿದ್ದೆ ! ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟದಿಂದ ಸುಮಾರು 4600 ಮೀಟರ್ ಎತ್ತರದ ಈ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಗುರುದ್ವಾರವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಟ್ಟಿರ ಬಹುದು ಎಂಬುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ತರುತ್ತದೆ ! ಯಾವ ವಾಹನವೂ ಓಡಾಡದ ,  ಅಂಥಾ ರಸ್ತೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಈ ಪರ್ವತದ  ಮೇಲೇ , ಕೇವಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ  ಕಟ್ಟೋಣದ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದು ಪೂಜಾ ಸ್ಥಳವನ್ನೂ ಕಟ್ಟುವುದು  ಸುಲಭದ ಮಾತಲ್ಲ ! 


ಹೇಮಕುಂಡ್ ಸಾಹಿಬ್-  ವಿಶಾಲ ಗುರುದ್ವಾರ  
ಯಾರೇ  ಬಂದರೂ ಎಷ್ಟೊತ್ತಿಗೂ  ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಂಚಿನ ಲೋಟದ ತುಂಬಾ  ಬಿಸಿಬಿಸಿಯಾದ  ಚಹಾ  ಸಿಗುತ್ತದೆ , ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಖಿಚಡಿಯನ್ನು ಪ್ರಸಾದವಾಗಿ ಬಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ದಣಿದು ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಕೊರೆಯುವ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಯಾದ ಚಹಾ .. ಅಮೃತವೆನಿಸುತ್ತದೆ ! ಅಲ್ಲೇ  ಹಿಂದಿರುವ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ , ನಾವು ಹೋದಾಗ ಇನ್ನೂ  ಅರ್ಧ ಮಂಜುಗಡ್ಡೆಯೇ ಇತ್ತು . ಇದು ಸಿಕ್ಖರ ಪವಿತ್ರ ಯಾತ್ರಾ ಸ್ಥಳವಾಗಿದ್ದು  ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಹಿಡಿದು  ಮುದುಕರ ವರೆಗೂ  ಯಾತ್ರಾರ್ಥಿಗಳು ಬರುತ್ತಾರೆ . ಮಂಜಿನಂತೆ  ಕೊರೆಯುವ ಸರೋವರದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ  ಮುಳುಗಿ ಏಳುತ್ತಾರೆ . ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಕೈಗೂಸುಗಳನ್ನೂ  ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿ ತೆಗೆಯುವುದನ್ನು ಕಂಡು ನನ್ನ ಉಸಿರೇ ಒಮ್ಮೆ ನಿಂತು ಹೋಗಿತ್ತು ! 


ಹೇಮಕುಂಡ್ ಸರೋವರ 

ರಾತ್ರಿ ನಮ್ಮ ಹೋಟೆಲ್ ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಸುತ್ತ  ನೋಡಿದರೆ ಒಂಥರಾ ಅವರ್ಣನೀಯ ಅನುಭವ ! ಅದು ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷ . ಹುಣ್ಣಿಮೆಗೆ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದುದರಿಂದ  ಚಂದ್ರ  ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಸುತ್ತಲೂ ಹಿಮಾಚ್ಛಾದಿತ ಬೆಟ್ಟಗಳು ಆ ಬೆಳದಿಂಗಳಲ್ಲಿ  ಅಪೂರ್ವ ವಾಗಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು . ಆಗ ನನಗನಿಸಿದ್ದನ್ನು  ಯಾವ ಶಬ್ದಗಳೂ  ಹೇಳಲಾರವು ! ಅದೆಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತು ಹಾಗೇ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದೆ ! 

ಸಂಜೆಬೆಳಕಲ್ಲಿ  ಮಿಂದ ಪ್ರಕೃತಿ 

ಹೇಮಕುಂಡ್ ದಿಂದ ಕೇವಲ ೫ ಕಿ. ಮೀ ದಾರಿ " ಪುಷ್ಪ ಕಣಿವೆಗೆ"  ಆ ಬಗ್ಗೆ  ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ. 


ಬದರೀನಾಥ , ಹೇಮಕುಂಡ್  ದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಮ ಮುಚ್ಚಿದ ಬೋಳು ಬೆಟ್ಟಗಳು ಹೆಚ್ಚಿದ್ದರೆ , ಕೇದಾರದ ಹಾದಿ ಬೇರೆಯೇ ರೀತಿ . ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನ ನಡುವೆ ಇಕ್ಕಟ್ಟಾದ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ  ಬೆಟ್ಟವನ್ನೇರಿ  ನಮ್ಮ ಬಸ್ ಸಾಗುವಾಗ ನಡು ನಡುವೆ ಸಿಗುವ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಊರುಗಳು  ಮನುಷ್ಯ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೇಲೆ  ನಡೆಸುವ ದೌರ್ಜನ್ಯಕ್ಕೆ ಕನ್ನಡಿ ಹಿಡಿಯುವಂತಿದ್ದವು. ಹಾಗೆ  ನೋಡಿದರೆ ಇಲ್ಲಿಯ ಜನರಿಗೆ ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮವೆ ಜೀವಾಳ . ಬೇಸಾಯಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತವಾದ ಭೂಮಿ ಕಮ್ಮಿ . ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಿಲ್ಲ. ಕೈಗಾರಿಕೆಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆ ಕೂಡ ಅತ್ಯಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಹೀಗಿರುವಾಗ  ವರ್ಷದ ಆರು ತಿಂಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪ್ರವಾಸಿಗಳು  ಇವರಿಗೆ  ಜೀವನಾಧಾರ . ನಾನು ನೋಡಿದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ  ಬಡತನ  ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಗುಡಿಸಲಿನಂಥಾ ಮನೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದವು.  ತಡಿಕೆಯ ಗೋಡೆ ಗಳು, ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಹೊದೆಸಿದ ಸೂರು .ಮಣ್ಣಿನ ಜಗುಲಿ!  ಆಧುನಿಕತೆ ಇಲ್ಲಿಂದ ಮೈಲುಗಟ್ಟಲೆ ದೂರವೇ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಿದೆ ! ಆದರೂ ಒಂದು ಬಗೆಯ ಆತ್ಮೀಯತೆ  ನೋಡಸಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು .

ಕೇದಾರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ  ಬೆಟ್ಟದ ಬುಡದಲ್ಲಿರುವ ಗೌರಿಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಸಿಗರು ಉಳಿದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಒಂಥರಾ ಬೇಸ್ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಇದು.  ನಾವೂ ಕೂಡ ಹಾಗೇ ಉಳಿದು ,ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕೇದಾರದತ್ತ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದೆವು. ೧೪ ಕಿ.ಮೀ ಇಲ್ಲೂ ಕೂಡ. ಆದ್ರೆ ಬೋಳು ಬೆಟ್ಟ ! ಹತ್ತುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಚಾದಂಗಡಿಗಳು ಸುಮಾರಷ್ಟಿವೆ . ಪ್ರಯಾಣದ ದಣಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು  ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಚಹಾ ಅತ್ಯಗತ್ಯ ! ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿದಂತೆ ತೀವ್ರವಾಗುವ ಚಳಿ ! ನಾನು  ಜೀನ್ಸ್ , ದಪ್ಪದ ಶರ್ಟ್ ಮೇಲೆ   ಸ್ವೆಟರ್  ಹಾಗೂ ಅದರ ಮೇಲೊಂದು ಜೀನ್ಸ್ ಜಾಕೆಟ್ ಹಾಕಿದ್ದರೂ  ಚಳಿಗೆ  ಮೈ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು . ಕಿವಿಗೆ ಹತ್ತಿ ತುರುಕಿ, ಉಲನ  ಟೋಪಿ ಹಾಕಿ ಮೇಲೊಂದು ಸ್ಕಾರ್ಫ್ ಕಟ್ಟಿ , ಕೈಗೆ ಗ್ಲೋವ್ಸ್ ಹಾಕಿದ್ದರೂ ಹಲ್ಲುಗಳು  ಕಟ ಕಟ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದು ಬೆಟ್ಟ ಹತ್ತಿ  ಬಂದಾಗಲೂ ಆಗುವ ಸ್ಥಿತಿ. ನಾವಿಲ್ಲಿ ೧೦  ಮಾರು ಜೋರಾಗಿ ನಡೆದರೂ ಬೆವರುತ್ತೇವೆ . 

ಕೇದಾರದಲ್ಲಿ  ಕಟ್ಟಡಗಳು ಬೇಕಾ ಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ತಲೆ ಎತ್ತಿವೆ. ಬರುವ ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರವಾಸಿಗಳಿಗೆಂದು ಕಟ್ಟಿದ ಲಾಡ್ಜ್ , ಹೋಟೆಲ್ ಗಳು  ಯಾವುದೇ ಪ್ಲಾನ್ ಇಲ್ಲದೆ ಕಂಡ ಕಂಡಲ್ಲಿ  ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟು  , ಏನಾದರೂ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾದಲ್ಲಿ  ಸರಿಯಾಗಿ ಓಡಲೂ ಜಾಗವಿಲ್ಲದಂತೆ  ಆಗಿದೆ . ಸೂಕ್ತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಲ್ಲದೆ . ರಸ್ತೆಗಳು  ಗಟಾರದಂತೆ ಗಲೀಜಾಗಿವೆ . ಕೊಳಕು  ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುತ್ತದೆ . ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ  ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿರುವ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಸುತ್ತ  ಮನುಷ್ಯನ  ವ್ಯಾಪಾರೀ ಮನೋಭಾವದಿಂದಾಗಿ ಇಂದು ಬರೀ ಹೊಲಸು ತುಂಬಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡು ಒಮ್ಮೆ ಮನಸ್ಸು ರೋಸಿ ಹೋಯಿತು ! ಇದಕ್ಕೆ  ಇಂದು ನನ್ನ ಕೊಡುಗೆಯೂ  ಇದೆ ಎಂದುಕೊಂಡಾಗ ಮನಸ್ಸು ಮುದುಡಿತು.

ದೇವಾಲಯದ ಎದುರಿಗೆ ಇರುವ  ಲಾಡ್ಜ್ ಗೆ  ಹೋಗಿ , ಮೊದಲ ಮಹಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಗ್ ಕೆಳಗಿಟ್ಟು  ಹೊರಗೆ ಬಂದೆವು . ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕೆಳಗಿನಿಂದ  ಹೋಟೆಲ್ ನ ಹುಡುಗ  ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಚಹಾದ  ಕೆಟಲ್ ಹಿಡಿದು ಮೇಲೇ ಬಂದ. ಹಬೆಯಾಡುವ ಚಹಾವನ್ನು  ಆತ ಉದ್ದ ಕಂಚಿನ ಲೋಟಕ್ಕೆ ಬಗ್ಗಿಸಿ ನಮ್ಮ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟ . ಆ ಚಳಿಗೆ  ಕೈಲಿ ಹಿಡಿದ ಬಿಸಿಯಾದ ಲೋಟ  ಹಾಯೆನಿಸಿತು. ಕೈಯಿಂದ ಬಾಯಿಯ ವರೆಗೆ ಹೋಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಬೆಯಾಡುವ ಚಹಾ ಕೂಡ ತಣ್ಣಗಾಗಿ ಹೋಯ್ತು ! ಅಂಥಾ ಚಳಿ ಅಲ್ಲಿ. 

 ಮಜಾ ಎಂದರೆ , ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ದಪ್ಪ ಹಾಸಿಗೆಏನೋ ಇತ್ತು . ಆದರೆ ಎಲ್ಲೂ ಚಾದರ, ಕಂಬಳಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಅಯ್ಯೋ ದೇವರೇ ರಾತ್ರಿ ಈ ಚಳಿಯಲ್ಲಿ  ಮಲಗುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ ಎಂದು  ಕೆಳಗೆ ಹೋಗಿ  ಚಾದರ ಇಟ್ಟಿಲ್ಲ  ಕೊಡಿ ಎಂದರೆ , ಆತ  ಹಾಗಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ನಾವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ರೂಮಿನಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟಿರುತ್ತೇವೆ  ಎಂದ. ನಾವು  ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ , ನೀನೂ ಮರೆತಿರಬೇಕು ಬೇಕಾದರೆ ಬಂದು ನೋಡು  ಅಂದೆ ವಾದಿಸಿದೆವು. ನಮ್ಮೊಟ್ಟಿಗೆ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದ ಅವನು ಹಾಸಿಗೆ  ತೋರಿಸಿ ಇದೆಯಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಎನ್ನಬೇಕೆ? ಅಯ್ಯೋ ಹಾಸಿಗೆ ಇದೆಯಪ್ಪ  ಆದರೆ ಕಂಬಳಿ ಎಲ್ಲಿ  ಎಂದು ನಾವು ! ಅಂತೂ ಅವನಿಗೆ ನಮ್ಮ ಗೊಂದಲ ಅರ್ಥವಾಗಿ ನಗುತ್ತ ಮೇಲಿನ " ಹಾಸಿಗೆ"ಯನ್ನು   ಎತ್ತಿದ ! ಅದರ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಹಾಸಿಗೆ ಇತ್ತು . ನಾವು ಸುಸ್ತು . ಅಲ್ಲಿಯ ಹೊದಿಕೆಯೇ ಒಂದು ಹಾಸಿಗೆಯನ್ತಿದ್ದು  ನಮ್ಮನ್ನು ಮೂರ್ಖರನ್ನಾಗಿಸಿತ್ತು. ಹಾಗೇ ಹಾಸಿಗೆ ಹೊದ್ದು ಮಲಗಿದರೂ , ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಸೂಜಿಯಷ್ಟೇ  ಅದು ಸರಿದರೂ  ಚಳಿ ಮೈ ಕೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು .

ಇಂಥಾ ಕೊರೆಯುವ ಚಳಿಯಲ್ಲೂ ಬರೀ ಮೈಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗುವ ಸಾಧುಗಳು  ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಾರೆ ! ನಾವು ಬಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೇ ಬಟ್ಟೆ  ಹಾಕಿ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದರೆ , ಅವರೋ ಒಂದೂ ಬಟ್ಟೆಯಿಲ್ಲದೆ , ಮೈಗೆ ಬೂದಿ ಬಡಿದುಕೊಂಡು , ಚಳಿಯೆಂದರೇನು ಎಂದೆ ತಿಳಿಯದವರಂತೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು . 

ಕೇದಾರನಾಥನ  ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ 

ಕೇದಾರನಾಥದ  ದೇಗುಲ  ಸಾವಿರ ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಹಳೆಯದು . ಹೆಚ್ಚು ಸಂಕೀರ್ಣ ವಲ್ಲದ ಸರಳ ವಾಸ್ತು ಶಿಲ್ಪ. ಆದರೆ ಭವ್ಯವಾದ ಕಲ್ಲಿನ ದೇಗುಲವಿದು . ಇಂಥಾ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ  ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಟ್ಟಿದರು  ಎಂಬುದು  ವಿಸ್ಮಯಕಾರಿಯೇ !  ವಿಶಾಲವಾದ ಗರ್ಭಗುಡಿಯ ಒಳ ಹೊಕ್ಕರೆ ,ಮಬ್ಬುಗತ್ತಲೆ .  ಕಲ್ಲಿನ ನೆಲದ ಮೇಲೆ   ಕಾಲು ಕೊರೆಯುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲಾ , ಜಾರುತ್ತದೆ ಕೂಡ. ಜೊತೆಗೆ ಮುಗ್ಗು , ಜಿಡ್ಡು ವಾಸನೆ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿಯುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಶಿವಲಿಂಗಕ್ಕೆ  ಭಕ್ತರು ಬೆಣ್ಣೆ ಸವರುವುದು ಪರಿಪಾಠ ! 
ಹೀಗಾಗಿ ನೆಲವೆಲ್ಲ ಜಿಡ್ಡು . ದೀಪಾವಳಿಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹಿಮಪಾತ ಶುರುವಾಗುವಾಗ ದೇವಾಲಯದ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿದರೆ  ಮತ್ತೆ ತೆರೆಯುವುದು ಅಕ್ಷಯ ತದಿಗೆಗೆ , ಹಿಮ ಕರಗುವ  ಸಮಯಕ್ಕೆ . ವರ್ಷದ ಆರು ತಿಂಗಳು  ಹಿಮದಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿರುವ ದೇವಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮುಚ್ಚುವ ದಿನ ಹಾಗೂ ಪುನಃ  ತೆರೆಯುವ ದಿನ  ಬಿಸಿನೀರಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ತೊಳೆದರೂ ವಾಸನೆ ಹೋಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ! ನಂಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರ ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಎಂದೆನಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಿತ್ತು .ಯಾವುದೋ ಕಾಲದ ಏನೋ ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಪವಿತ್ರ  ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಹೀಗೇ ಕೊಳಕುಗೊಳಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ನನ್ನನ್ನು ಇನ್ನೂ ಕಾಡುತ್ತದೆ. 



ಬಾಲ್ಕನಿಯಿಂದ ಕಂಡ  ಗೋಪುರ 

ಅಂದು ನೂಲು  ಹುಣ್ಣಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು  (ರಾಖೀ  ಹುಣ್ಣಿಮೆ )  . ರಾತ್ರಿ ಬಾಲ್ಕನಿಗೆ ಬಂದು  ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತೆ. ನೀರವ ಮೌನದ ನಡುವೆ  ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ ಕೇಳುವ ಮಂದಾಕಿನಿಯ ಜುಳು ಜುಳು ಸದ್ದು . ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟದಿಂದ ಸುಮಾರು ೭೦೦೦ ಮೀಟರ್ ಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಎತ್ತರದ ಜಾಗವಾಗಿದ್ದರಿಂದ  ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಪೂರ್ಣ ಚಂದ್ರ ಇನ್ನೂ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ !  ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ನಿಂತ ಬೋಳು ಬೆಟ್ಟಗಳು , ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ತಿಂಗಳ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುವ  ಹಿಮದ ಛಾಯೆ,  ಬೆಳದಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ  ಕಾಣುವ  ಕೇದಾರನಾಥನ  ಮಂದಿರ ! ಅನಿರ್ವಚನೀಯ ಭಾವ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದವು . ಒಂದು ಬಗೆಯ ದೈವೀಕ ಅನುಭವ! ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತ ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಧಾರೆಯಾಗಿ ನೀರು ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು . ಎದೆ ತುಂಬಿತ್ತು , ಬೇರಾವ ಗೋಜೂ ಇಲ್ಲದೇ ಇಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಯೇ ಇದ್ದುಬಿಡೋಣ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು . ಇಂಥಾ ಅನುಭವ ನನಗೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ . ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಹಾಗೇ ನಿಂತಿದ್ದೆನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ . 
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ  ಒಲ್ಲದ ಮನಸಿಂದ ಅಲ್ಲಿಂದ  ಮರಳಿ  ಗೌರಿಕುಂಡದತ್ತ ಹೊರಟೆವು .

ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೋಟೆಲ್ ತಲುಪಿ ನೋಡಿದರೆ , ನಾವು  ಊರಿನತ್ತ ತಿರುಗಿ ಹೋಗಲು ದಾರಿಯೇ ಇಲ್ಲ ! ನಮ್ಮ ಬಸ್ ಬಂದ ರಸ್ತೆ ಕುಸಿದು ೧೦ ಅಡಿ ಅಗಲದ  ಕಂದಕ ಬಾಯಿ ತೆರೆದಿತ್ತು ! ನಮಗೆ  ಚಿಂತೆ ಶುರುವಾಯಿತು . ಸೇನೆಯವರು ರಸ್ತೆಯನ್ನು ಮಾಡಲು ಬಂದಿದ್ದರೂ ಸಹ . ಅದರ ರಿಪೇರಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಮಯ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು. 
ಹೀಗಾಗಿ  ಅಷ್ಟುದ್ದದ ೩ -೪ ಮರದ ಹಲಗೆ ಗಳನ್ನೂ ಕಂದಕದ ಮೇಲೆ  ಹಾಕಿ ದಾಟುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದರು . ನಾವು ಬಂದ  ಬಸ್  ಅದರ ಮೇಲೆ ದಾಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಟೂರಿಸ್ಟ್ ಕಂಪನಿಯವರು ಅದಾಗಲೇ ಬೇರೆ ವಾಹನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ  ಮಾಡಿದ್ದರು . ನಮ್ಮ ಲಗೇಜ್ ಗಳನ್ನೂ  ದಾಟಿಸಿ ಕೊಂಡು ಹಲಗೆಯ ಮೇಲೆ  ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಆ ಕಡೆ ದಾಟಿ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದೆವು. ನನಗೆ  ಊರಲ್ಲಿ ಹೊಳೆ ದಾಟುವ ' ಸಂಕ' ನೆನಪಾದರೆ , ಅಭ್ಯಾಸವಿರದ ಹಲವರು ಪ್ರತಿಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವಾಗಲೂ  ಜೀವವನ್ನು ಕೈಲಿ ಹಿಡಿದು ದೇವರ ಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು . 
ಅಂತೂ ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ  ಹರಿದ್ವಾರ ತಲುಪಿದೆವು . 
ಇದು ನನ್ನ ಕೇದಾರನಾಥದ ಅನುಭವ.  ಈ ಪ್ರವಾಸದ  ಪ್ರತಿ ದಿನವೂ ರೋಚಕವಾಗಿತ್ತು . ಸಂದರ್ಶಿಸಿದ ಪ್ರತಿ ಸ್ಥಳವೂ ವಿಶಿಷ್ಠ ಅನುಭವ ನೀಡಿತ್ತು. 
ನನ್ನ ಬದುಕಿನ  ಕೆಲವು ಅಪೂರ್ವ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನೂ  ನಾನಿಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೇನೆ . ಇಂದಿಗೂ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಲ  ನನ್ನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಕೇದಾರನಾಥದಲ್ಲಿರುತ್ತೇನೆ. ಆ ಬೆಳದಿಂಗಳು  ತೋಯಿಸಿದ ಪರ್ವತಗಳು ,  ಆ ದೇವಸ್ಥಾನ ,ಆ ಪ್ರಶಾಂತ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮಡಿಲು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತವೆ. 
ಈಗ ಅಲ್ಲಿ  ನಡೆದ ಪ್ರಕೃತಿಯ ರುದ್ರ ನರ್ತನವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ  ಭಯವಾಗುತ್ತದೆ .ಇದು ನಾ ನೋಡಿದ ಕೇದಾರವೇ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತದೆ . ಮನುಷ್ಯನ  ಅತ್ಯಾಚಾರವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಸಹಿಸಲಾರೆ ಎಂದು  ಪ್ರಕೃತಿ ದೇವತೆ ಮೈಕೊಡವಿ ನಿಂತಳೆ ? ಕೆಲ ಸಮಯ ನನ್ನನ್ನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಡಿ ಎಂದು ಆರ್ಭಟಿಸಿದಳೆ  ಎನಿಸುತ್ತದೆ . ಆಕೆ ಕೆರಳಿದರೆ ನಮಗೆ ಉಳಿವುಂಟೆ ?  ಅವಳನ್ನು ಎದುರು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಬದುಕ ಬಲ್ಲೆವೆ? 

July 1, 2013

ಉತ್ತರ


ಇಲ್ಲಿನ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನೇನು ಹೇಳಲಿ ?
ಮರುಭೂಮಿಯ ಏಕಾಂತವೂ 
ಸಂತೆಯಂತೆ ಗಿಜಿಗುಡುತ್ತಿದೆ 

 ಅಮ್ಮ ಚೇಳಿನ ಚಿಂತೆ ಬಿಟ್ಟು 
 ಹಾಯಾಗಿ ಮಲಗು 
 ಮರಿ  ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯ್ತೆಂಬ ಜಾಡೂ ಇಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ 

 ಮನದ ಕದವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿರಬೇಕು ನೀನು 
 ಅದಕ್ಕೆ ಕೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ ದನಿಗಳು 
 ಕೊಂಚವೇ ಸರಿಸಿ ನೋಡು 
 ಮುದಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ ಶಬ್ದಗಳು 

 ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದೀಯ ಅದಕೇ  ಸಂಕಟ 
 ಜೊತೆಯಾಗಿ ನೋಡು  ಜಗದೊಡನೆ ,
ಇಲ್ಲಿ ತುಂಬಿದ  ಪ್ರೀತಿ 
 ತಿಳಿಯುವುದು ನಿನಗೆ

(ಬ್ಲಾಗ್ ಗೆಳೆಯ ಸುಧೇಶ್, ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕವನ ಬರೆದರು , ನವ್ಯ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ! ಅದನ್ನು ಓದಿದಾಗ  ಅದಕೊಂದು ಉತ್ತರ ಹೊಳೆಯಿತು . ಬಹುದಿನಗಳ ನಂತರ  ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಶಬ್ದಗಳು ಸರಾಗವಾಗಿ ಹರಿದಾಡಿದವು. ಅದರ ಪರಿಣಾಮ  ಈ ಕವನ . ಸ್ಪೂರ್ತಿಗಾಗಿ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಸುಧೇಶ್ ಗೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ ಹೇಳ್ತಾ ಇದೆ ! ) 

ಸುಧೇಶ್ ರ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಲ್ಲಿದೆ ನೋಡಿ !

February 3, 2013

ಹನಿಗಳು ....

ಅದೆಷ್ಟೋ ತಿಂಗಳುಗಳೇ ಕಳೆದವು !  ನಾನು ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ  ,ನನ್ನದೊಂದು ಬ್ಲಾಗ್ ಇದೆ ಎಂಬುದು  " ನಾನೂ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ, ಬ್ಲಾಗ್ ಇತ್ತು ,"   ಎಂಬ ಭೂತಕಾಲವಾಗಿ  ಬದಲಾಗುವ ಮೊದಲೇ , ಅದಕ್ಕೊಂದೆರಡು ಹನಿ ನೀರು ಹನಿಸಿ  ಜೀವಂತವಾಗಿಡುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ .......

೧.


ಶೂನ್ಯ ತುಂಬಿದ ಕಣ್ಣು, ಕಳೆದು ಹೋಗಿದೇ ಕನಸು
ಭಾವನೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಬರಡಾಗಿದೆ ಮನಸು
ಬರಿದಾದರೂ ಖಾಲಿಯಲ್ಲದ ಪುಟಗಳಲಿ
ಗೀಚಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಅಳಿಸಿ ಹಾಕಿದ ಗುರುತು
ಮತ್ತದೇ ಮೌನ , ಮತ್ತೆ ನೀರಸ ಬದುಕು !

----------------------------------------------

೨. 

ನಿನ್ನ ನೆನಪಾದಾಗೆಲ್ಲ 
 ಮನದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ಸಣ್ಣ ಛಳುಕು
ಜೊತೆಯಾಗಿ ಕಳೆದ  
ಕ್ಷಣಗಳ  ನೆನಪು . 
ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ತುಂಬಿತೆ  ಬೆಳಕು  ? 
ಯಾರೇನು ತಿಳಿವರೆಂಬ ಅಳುಕು