February 14, 2021

ವ್ಯಾಲಂಟೈನ್ ಡೇ !

 ನರ್ವಸ್ ಆಗುತ್ತಿದ್ದೆ ನಾನು .  ಇನ್ನೇನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವಳು ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತಾಳೆ . 

ಜೀವನದ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ವ್ಯಾಲಂಟೈನ್ ಡೇ  ಇದು . 
ಯಾವ ಹೋಟೆಲ್ ಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಎಂದು  ಅವಳೇ  ಡಿಸೈಡ್ ಮಾಡಿದ್ದಳು .  ಸ್ವಲ್ಪ ಮೇಲ್ದರ್ಜೆಯ ಹೋಟೆಲ್ ಅದು . 
" ನಿಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನ  ಲೆವೆಲ್ ಗೆ ಓಕೆ ಕಣೆ ಅದು.  ನನ್ನ ಜೇಬಿಗೆ  ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಾಯ್ತೆನೋ" ಅಂತ  ಗೊಣಗಿದ್ದಕ್ಕೆ  ಅವಳು  ಹುಸಿಮುನಿಸು ತೋರಿದ್ದಳು . 
"ಒಂದ್ಸಲ ಆ ಹೋಟೆಲ್ ಗೆ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗೋಕೆ ಕಂಜೂಸಿ ಮಾಡ್ತೀಯಾ? ಹೆದರ್ಕೋಬೇಡ ನಂಗೆ ಪರಿಚಯದವರಿದ್ದಾರೆ ಅಲ್ಲಿ. ಒಂದು ಡಿಸ್ಕೌಂಟ್ ಕೂಪನ್ ಅರೇಂಜ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ." ಅಂತಾನೂ ಹೇಳಿದ್ಲು. 
"ಸ್ವಲ್ಪ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಬಾ .  ಅಲ್ಲಿರೋರು ನಮ್ಮನ್ನೇ ನೋಡಿ  ಹೊಟ್ಟೆ ಉರ್ಕೋ ಬೇಕು .   "  ಅಂತ ನಕ್ಕಿದ್ಲು. 
 
ಅವಳು ಹೇಳಿದ ಟೈಮ್ ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂಚೆನೇ ಬಂದು ಕಾಯ್ತಿದ್ದೆ.  ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಅವಳ ಫೋನ್ ಬಂತು. 
ನಾನು ಟೇಬಲ್ ಬುಕ್ ಮಾಡ್ಸಿದೀನಿ. ನಿನ್ನ ಹೆಸರಲ್ಲಿ!  ಅಲ್ಲೇ ಹೋಗಿ ಕೂತಿರು .  ೧೦ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಬಂದೆ . " 
ಸರಿ  ಅವಳು ಬುಕ್ ಮಾಡಿದ ಟೇಬಲ್ ಗೆ ಹೋಗಿ ಕೂತೆ.  ಎ ಸಿ ಯ ತಂಪಲ್ಲೂ  ನಂಗೆ ಬೆವರುತ್ತಿತ್ತು. 
ಮನೇಲಿ ಗೊತ್ತಾದ್ರೆ ? ಆಗೋ ಎಡವಟ್ಟುಗಳನ್ನು ನೆನೆದು   ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಯೋಚನೆಗಳು !
ಎರಡು ಗ್ಲಾಸ್ ನೀರು ಖಾಲಿ ಆಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ  ಅವಳು  ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು . ಕೆಂಪು ಡ್ರೆಸ್ ನಲ್ಲಿ ಚೆಂದದ ಗುಲಾಬಿ ಹೂವಿನಂತೆ  ಮುದ್ದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಳು.  ಅವಳ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕೆಂಪು ಗುಲಾಬಿಯ ಗುಚ್ಛ ನೋಡಿದಾಗ , ಎದೆ ಧಸಕ್ಕೆಂದಿತು ! ನಾನು ಗುಲಾಬಿ ಹೂ ತರಲು ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ !  ಮನಸಲ್ಲಿ ಹಳಹಳಿಸಿದೆ !  ನಗುತ್ತಾ ಬಂದವಳು ಹೂಗುಚ್ಛವನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಲಿಟ್ಟು  ಹಗುರಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು " ಹ್ಯಾಪಿ ವ್ಯಾಲಂಟೈನ್ ಡೇ " ಎಂದು  ಕೆನ್ನೆಗೆ ಮುತ್ತಿಟ್ಟಳು .  

ನಾನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಜೇಬಿನಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಚಾಕೊಲೇಟ್  ತೆಗೆದು  ಅವಳ ಕೈಲಿಟ್ಟೆ . 
" ಹ್ಯಾಪಿ ವ್ಯಾಲಂಟೈನ್ ಡೇ "  ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್  ನಿನ್ ಜೊತೆ ನನ್ನ ಕರಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ... " 
" ನಿಂಗಿಂತ ಬೆಸ್ಟ್ ವ್ಯಾಲಂಟೈನ್ ಯಾರೂ  ಸಿಕ್ಕಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾ ? ನನ್ನ ಮುದ್ದು ಅಜ್ಜಾ " ಎನ್ನುತ್ತಾ  ಕೆನ್ನೆ ಎಳೆದಳು ಮೊಮ್ಮಗಳು. 
" ಸರಿ , ಮನೇಲಿ ಏನಂತ ಹೇಳಿದೆ? 
"ನಿಜಾನೆ ಹೇಳಿದ್ದು. ನಿನ್ನಜೊತೆ ಆಚೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ ಅಂತ. ಅಜ್ಜಂಗೆ  ಅದೇನು ಕಾಟ ಕೊಡ್ತೀಯಾ ನೀನು ಅಂತ ಬೈದ್ಲು ಅಮ್ಮ  "  ನಕ್ಕಳು ನನ್ನ ವ್ಯಾಲಂಟೈನ್ !
"  ಸರಿ ಹೋಯ್ತು  ! ಇಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಅವಳು  ನಮ್ಮನೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ,  ತಮ್ಮಂಗೆ  ಹೇಳಿ , ಅಪ್ಪನ ವ್ಯಾಲಂಟೈನ್ ಡೇ ಅಂತ  ಇಬ್ಬರೂ ನಕ್ಕಿರ್ತಾರೆ ಜೋರಾಗಿ !  " ನಾನು ಹುಳಿ  ನಗೆ ನಕ್ಕೆ . 
" ನಗಲಿ  ಬಿಡು ಅಜ್ಜಾ ! ನಾವು ಇಲ್ಲಿ  ಡಿನ್ನರ್ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡೋಣ ! ಆಮೇಲೆ  ನಂಗೆ ಐಸ್ ಕ್ರೀಮ್  ಬೇಕು  ದೊಡ್ಡದು  !" 
" ಖಂಡಿತಾ ! ನಿಂಗೆ ಬೇಡ ಆಂತೀನಾ ನಾನು ? " 
"  ಓಹ್  ಅಜ್ಜಾ ....  ಐ ಲವ್ ಯೂ !  ಖುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ಬಂದು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು ಮೊಮ್ಮಗಳು.







--

Chitra

February 8, 2021

ಎಲ್ಲ ಮರೆತಿರುವಾಗ.....

 


Shared with Kannad

ಅತ್ತೆ, ಅತ್ತೆ, ಯಾರೋ ಮೆಲ್ಲನೆ ಕರೆದಂತಾಯ್ತು , ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲೇ ಹ್ಞೂ ಗುಟ್ಟಿದೆ .
ಅತ್ತೇ , ಅಮ್ಮ ಏಳಿಸೋಕೆ ಹೇಳಿದ್ಲು ,ಎಲ್ಲಾರದ್ದೂ ತಿಂಡಿ ಮುಗೀತಾ ಬಂತು . ಏಳ್ತೀಯಾ ?
ಹಾಂ , ಬಂದೆ . ನೀ ಹೋಗು ಎಂದು ಮಗ್ಗುಲಾದೆ . ಮತ್ತೆರಡು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟವಳಿಗೆ ಎಲ್ಲ ಅಯೋಮಯ ! ಎಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬ ಕನ್ಫ್ಯೂಷನ್ . ಕಿಡಕಿಯಿಂದ ಬೆಳಕಿನ ರೇಖೆ ಮುಖ ಸವರುತ್ತಿತ್ತು .
ಥಟ್ ಎಂದು ಎದ್ದು ಕುಳಿತವಳಿಗೆ ಊರಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವುದು ನೆನಪಾಯಿತು . ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಊರು ತಲುಪುವಾಗಲೇ ಕತ್ತಲಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮಾತನಾಡಿಸಿ , ಊಟ ಮುಗಿಸುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಡಲಾಗದಷ್ಟು ನಿದ್ರೆ . ಅಂತೂ ಮಲಗಿದವಳಿಗೆ ಈಗಲೇ ಎಚ್ಚರಾಗಿದ್ದು . ಅದೂ ಅಣ್ಣನ ಮಗಳು ಕರೆದಾಗ .
ಕೆಳಗಿಳಿದು ಬಚ್ಚಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮುಖ ತೊಳೆದು ಫ್ರೆಶ್ ಆಗಿ ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಗ ಅತ್ತಿಗೆ ತೆಳ್ಳೇವು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು .
"ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ! ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿದ್ರೆ ನಿಂಗೆ ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಗ ಏಳಿಸಿಲ್ಲ . ಎಲ್ಲಾರದ್ದೂ ತಿಂಡಿ ಮುಗೀ ತಾ ಬಂತು. ಆಮೇಲೆ ನಿಂಗೆ ಹಿಟ್ಟು ಖರ್ಚಾಗೋದ್ರೆ ಅಂತ ಎಳ್ಸೋಕೆ ಹೇಳಿದ್ದು" ಅಂತ ನಕ್ಕಳು
"ಅಯ್ಯೋ ಅತ್ಗೆ , ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವಳಿಗೆ ಸಹನಾ ಕರೆಯೋವರೆಗೂ ಏನೇನೂ ಎಚ್ಚರ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ ನೋಡು !" ನಗುತ್ತ ಎದುರಿಗಿದ್ದ ಪ್ಲೇಟಿನಿಂದ ತೆಳ್ಳೇವು ಚೂರು ಮಾಡಿ ಬೆಲ್ಲ ಹಚ್ಚ ತೊಡಗಿದೆ .
"ನಾಳೆಯಿಂದ ಇನ್ನು ಮನೆ ತುಂಬಾ ಜನ . ಇವತ್ತೊಂದಿನ ನಿನ್ನತ್ರ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳೋಕಾಗೋದು" ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅತ್ತಿಗೆ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಚಹಾ ಲೋಟ ತಂದಿಟ್ಟಳು .
ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಊರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದು . ಅದೂ ಅಣ್ಣನ ಮಗಳ ಮದುವೆಗೆ ಎಂದು . ಮಾತಾಡಲು ಬೇಕಷ್ಟಿದೆ .
ಮದುವೆ ಆಗಿ ಅಮೆರಿಕಾ ಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳೇ ಆಗೋಯ್ತು. ನಡುವೆ -ಒಂದು ಎರಡು ವರ್ಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರೂ ಬೆಂಗಳೂರುವರೆಗಷ್ಟೇ . ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ , ಮತ್ತೆ ಅತ್ತೆ ಮಾವ ಕೂಡ ಅಲ್ಲೇ ಇರೋದ್ರಿಂದ ಅಲ್ಲಿಗಷ್ಟೇ ಟ್ರಿಪ್ . ಊರಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದು ದೊಡ್ಡಪ್ಪನ ಕುಟುಂಬ . ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಯಾಕೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಟೈಮ್ ಸಿಕ್ತಾ ಇರಲಿಲ್ಲ . ಮಕ್ಕಳು ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಬಂದಿದ್ದು, ಅದಾಗಿ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳು !!
ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ಅತ್ತಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ಲು.
"ಮಕ್ಳನ್ನೂ ಕರ್ಕೊಂಡ್ ಬರ್ಬೇಕಿತ್ತು. ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಆಗೋಯ್ತು ನೋಡಿ. "
"ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ರಜೆ ಸಿಕ್ಕಲ್ಲ ಅತ್ಗೆ ಈಗ. ಕಾಲೇಜ್ ಅಲ್ವ ? ನಂಗೆ ಯಾಕೋ ತುಂಬಾ ಆಸೆ ಆಯ್ತು ಸಹನಾ ಮದ್ವೇಗ್ ಬರಲೇ ಬೇಕು ಅಂತ . ಅದಕ್ಕೆ , ದೀಪಕ್ ಹೇಳಿದ , ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ಇದ್ದೀನಿ ನೀ ಹೋಗು ಅಂತ .ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟೆ ! "
"ಒಳ್ಳೆದಾಯ್ತು ಬಿಡು . ನಮಗೂ ಎಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಯ್ತು ! " ಅತ್ತಿಗೆ ಮುಖ ಹೊಳೀತಿತ್ತು .
ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರೇ ನೆಂಟರು ಬರತೊಡಗಿ ನಾಲ್ಕುದಿನಕ್ಕೆ ಭರ್ಜರಿಯಾಗಿ ಮದುವೆಯೂ ಮುಗೀತು . ಮತ್ತೆರಡು ದಿನ ಊರಲ್ಲೇ ಕಳೆಯಬೇಕೆನಿಸಿತು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಬಾಕಿ ಇತ್ತಲ್ಲ ? ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪು , ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ ಸುತ್ತಿದ್ದ ಜಾಗಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಹೋಗಿ ನೋಡಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು . ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗಳು ಮಾಧವಿಯ ಜೊತೆ ತೋಟ , ಗದ್ದೆ ,ಹೊಳೆ , ದೇವಸ್ಥಾನ ಎಲ್ಲ ಅಲೀತಾ ಇದ್ದೆ . ತುಂಬಾ ಬದಲಾವಣೆ ಏನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ . ಅದೇ ಶಾಂತ ಪರಿಸರ, ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ಮಾತಾಡಿಸೋ ಜನ .
ಅವತ್ತು ಲಕ್ಷ್ಮತ್ತೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಅವ ಕಂಡ . ಅವನೇ ಹೌದೋ ಅಲ್ಲವೋ ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಮಾಧವಿ ಮಾತಾಡಿಸಿದಳು. "ವಿನಯಣ್ಣ , ಯಾಕೋ ಮೊನ್ನೆ ಮದ್ವೆಗೆ ಬರ್ಲೆ ಇಲ್ಲ? ಊರ ಮನುಷ್ಯರೇ ಹೀಂಗೆ ಮಾಡಿದ್ರೆ ಎಂತ ಮಾರಾಯ ? "
"ಅಯ್ಯೋ, ಹೌದೇ ಮಾರಾಯ್ತಿ. ಅವತ್ತೇ ಸಲ್ಪ ಕೋರ್ಟಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಇತ್ತು. ಎಂತ ಮಾಡದು? ಮನೇವ್ರೆಲ್ಲ ಬಂದಿದ್ರಲ್ಲೇ " ಎನ್ನುತ್ತಾ, ಹಿಂದಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ " ಅರೆ, ಇದೇನು ಭಾರಿ ಅಪರೂಪದ ಜನ ಬಂದ್ರಲ್ಲ ? " ಎಂದು ನಕ್ಕ .
" ಗುರ್ತು ಸಿಕ್ತಲ್ಲ ಮಾರಾಯ ನಂದು . ಮರೆತೇ ಹೋಯ್ತೆನ ಅಂದ್ಕಂಡಿದ್ದೆ "
" ಅದು ಹ್ಯಾಂಗೆ ಗುರ್ತ ಸಿಕ್ಕಲ್ಲ ಮಾರಾಯ್ತಿ ? ನೀನೇನು ಜಾಸ್ತಿ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ನೋಡು " ಎಂದು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನಕ್ಕು
" ಮತ್ತೆ? ಎಲ್ಲ ಆರಾಮ ? ಎಷ್ಟ್ ವರ್ಷ ಆಗೋಯ್ತು ನಿನ್ನ ನೋಡಿ. ಒಂದ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡು. ಸಂಜೆ ಬಾ ಮನೆಗೆ ಚಾ ಕುಡಿಯೋಕೆ . ಆರಾಮಾಗಿ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳ್ವ . ಈಗ ಕೆಲಸ ಇದೆ . ಮಾಧವಿ ಇವಳನ್ನ ಕರ್ಕೊಂಡ್ ಬಾ, ನಿನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮತ್ತೆ " ಎಂದವನು "ಸಿಗುವ ಸಂಜೆಗೆ" ಎನ್ನುತ್ತಾ ನಡೆದು ಬಿಟ್ಟ .
ನಾನು ಅವನು ಹೋದತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟೆ . ಬದಲಾಗಿದ್ದ ಅವನು ಹೊರನೋಟಕ್ಕಂತೂ ! ಅರ್ಧ ಬೋಳಾದ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದು ಸಲ್ಪ ಬಿಳಿಕೂದಲು . ಮುಖದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುವ ನೆರಿಗೆಗಳು . ಎಲೆ ಅಡಿಕೆ ತಿಂದು ಕೆಂಪಾದ ಹಲ್ಲುಗಳು . ವಯಸ್ಸಾಗಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚೇ ಎನಿಸುವ ಶರೀರ . ಹೇಗಿದ್ದವನು ಹೇಗಾಗಿ ಬಿಟ್ಟ !! ನಾನು ನೋಡಿದ್ದ, ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟಿದ್ದ , ತಲೆತುಂಬ ಕೂದಲಿನ , ಬಿಳಿ ನಗೆಯ , ಸ್ಪುರದ್ರೂಪಿ ವಿನಯ ಇವನಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು ಮನಸ್ಸಿಗೆ .
"ಏ ಅಕ್ಕ, ವಿನಯಣ್ಣ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಸಂಜೆ ಕರೆದಿದ್ದು . ಈಗ ನಡಿ ಲಕ್ಷ್ಮತ್ತೆ ಮನೆಗೆ . ಕಾಯ್ತಿರ್ತಾಳೆ ಅವಳು " ಎನ್ನುತ್ತಾ ಎಚ್ಚರಿಸಿದಳು .
ಸಂಜೆಯವರೆಗೂ ವಿನಯ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದ .
ಚಿಕ್ಕವಳಿದ್ದಾಗ ಬೇಸಿಗೆ ರಜೆಗೆ ಊರಿಗೆ ಹೋದಾಗೆಲ್ಲ ಜೊತೆಗೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದೆವು , ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು . ಮಾವಿನ ಹಣ್ಣು , ಗೇರು ಹಣ್ಣು , ಕವಳಿ ಕಾಯಿ, ಕೊಯ್ಯಲು ಅವನೇ ಜೊತೆ. ಬೆಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆ ದಾಸಾಳ ಹಣ್ಣು ಕೊಯ್ಯುವಾಗ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಇಡೀ ಗೊಂಚಲನ್ನೆ ಕೊಯ್ದು ಕೈಗಿಡುತ್ತ ನೋಡು ಒಳ್ಳೆ ಕೆಂಪು ಹೂ ತರಾ ಇದೆ . ಮುಡ್ಕೋ . ಚಂದ ಕಾಣತ್ತೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ದೊಡ್ಡಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹಾಗೆ ಅಲೆಯುವುದು ಕಮ್ಮಿ ಆದರೂ ಸಂಜೆ ಗದ್ದೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಸುದ್ದಿ ಹೇಳುವುದು ಕಮ್ಮಿ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ . ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕನಸುಗಳು ಮನದಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಡಿತ್ತಿದ್ದುದು ನನಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತಿತ್ತು . ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮಾಡಲೆಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದವನು ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಆಗುವ ವರೆಗೂ ನಮ್ಮಲ್ಲೇ ಇದ್ದ . ಆಗ ನನ್ನ ಕನಸುಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿ ಆಗ ತೊಡಗಿದ್ದವು . ಅವನನ್ನೇ ಮದುವೆ ಆಗಬೇಕೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು . ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೂ ಆಗದ ನಾಚಿಕೆ. ಅವನು ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮುಗಿಸಿ ಕಂಪನಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಮೇಲೂ ಆಗೀಗ ಮನೆಗೆ ಬರ್ತಿದ್ದ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ನನಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡುವ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಮನೆಗೆ ಬಂದವನಿಗೆ .
"ನಮ್ಮ ರೂಪಾಗೆ ಗಂಡು ನೋಡ್ತಾ ಇದೀವಿ. ನಿಂಗ್ಯಾರಾದ್ರೂ ಒಳ್ಳೆ ಹುಡುಗ ಗೊತ್ತಿದ್ರೆ ಹೇಳು ಮಾರಾಯ , ನೀನು ಸಣ್ಣ ಇದ್ದಾಗಿಂದ ನೋಡಿದ ಹುಡುಗಿ " ಅಮ್ಮ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ , ನನ್ನ ಎದೆ ಬಡಿತ ಏರುತ್ತಿತ್ತು . ಇವನೇ ಅಡ್ಡಿಲ್ಲ ನಂಗೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಡಲೇ ಎಂಬ ತುಡಿತ . ಹೊರಡುವಾಗ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಕರೆದ . ನಾನು ಬಯಸಿದ್ದನ್ನು ಅವನು ಹೇಳಬಹುದೇನೋ ಎಂದು ಕಲ್ಪಿಸಿ ಪುಳಕಗೊಂಡೆ .

" ರೂಪಾ , ನಿಂಗೆ ಇಂಥದ್ದೇ ಹುಡುಗ ಬೇಕು ಅಂತ ಏನಾದ್ರೂ ಇದ್ರೆ , ನಂಗೆ ಹೇಳು . ನೋಡ್ತೀನಿ, ಎಷ್ಟೆಂದ್ರೂ ಚೈಲ್ಡ್ ಹುಡ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ನೀನು . ಸಂಕೋಚ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡ " ಎಂದು ನಕ್ಕು , ತಲೆ ಮೇಲೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ತಟ್ಟಿ ಹೊರಟೆ ಹೋದ !
ನನ್ನ ಕನಸುಗಳು ಚೂರಾದಂತೆನಿಸಿತು . ಪೂರ್ತಿ ಗೊಂದಲ ! ಹಾಗಿದ್ದರೆ , ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಭಾವನೆಗಳೇ ಇರಲಿಲ್ಲವೇ? ಅದು ಬರೀ ಸ್ನೇಹ ಮಾತ್ರನಾ ? ನಾನಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತಿ -ಪ್ರೇಮ ಅಂತ ಕನಸು ಕಾಣ್ತಿದ್ದೆನಾ ? ಏಕೋ ನನಗೆ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ ಆಗ್ತಾ ಇತ್ತು. ಕೆಲವು ದಿನ ಮಂಕಾಗಿದ್ದೆ .
ಮತ್ತೆ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೊಡವಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟೆ . ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ನೇಹವಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನೂ ಭಾವನೆ ಇರದಾಗ , ನಾನು ಏನೋ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬೇಜಾರಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು. ದೀಪಕ್ ನ ಮದುವೆ ಆಗಿ ಅಮೆರಿಕಾಕ್ಕೆ ಹಾರಿ ಬಿಟ್ಟೆ . ಕ್ರಮೇಣ ಇವೆಲ್ಲ ಮರೆತೇ ಹೋದಂತಾಯಿತು. ನೆನಪಾದರೂ ನನ್ನ ಹುಚ್ಚುತನವನ್ನು ನೆನೆದು " ಸಿಲ್ಲಿ " ಅನಿಸುವಷ್ಟು .
ಈಗ 20 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಅವನು ಎದುರು ಬಂದಾಗ ಹಳೆಯದೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತು .
ಸಂಜೆ ವಿನಯನ ಮನೆಗೆ ಹೊರಡಲು ತಯಾರಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ತಂದಿದ್ದ ಕೆಲವೇ ಡ್ರೆಸ್ ಗಳು ತೊಳೆದು ಒಣಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದ್ದ ಒಂದೆರಡು ಸೀರೆಗಳು ರೇಶಿಮೆಯವು . ಏನು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು ಎಂಬ ತಲೆಬಿಸಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ .

ಅತ್ತಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ಲು. "ಅಯ್ಯೋ ನೀನು ಪ್ಯಾಂಟ್ ಹಾಕ್ಕೊಂಡೆ ಹೋಗೆ . ಅಡ್ಡಿಲ್ಲ . ಈಗೆಲ್ಲ ಯಾರೂ ಅಷ್ಟೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡಲ್ಲ ಬಟ್ಟೆ ಬಗ್ಗೆ. ಅದ್ರಲ್ಲೂ ಊರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು ನೀನು ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿರೊಳು ಅಂತ " ಎನ್ನುತ್ತಾ ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟಳು .
ಸರಿ ಎಂದು , ಜೀನ್ಸ್ ಏರಿಸಿ ಒಂದು ಕುರ್ತಾ ಹಾಕಿ ರೆಡಿ ಆದೆ . ಮಾಧವಿಯ ಜೊತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆ .

ಅವನ ಮನೆ ಇದ್ದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು . ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊಸರೂಪ ಪಡೆದಿತ್ತು . ಗೇಟ್ ಶಬ್ದವಾದಾಗ , ಹೊರಗೆ ಬಂದವನು , ಎಲೆ ಅಡಿಕೆ ತುಪ್ಪಿ, ಬಾಯ್ತುಂಬಾ ನಗುತ್ತಾ ಬನ್ನಿ ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಕರೆದ .
ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಖುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂತೆವು .
ಸೀರೆ ಸೆರಗಿಗೆ ಕೈ ಒರೆಸುತ್ತಾ ಬಂದ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು, ಓದುತ್ತಾ ಕುಳಿತದ್ದ ಮಗನನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದ . ಬೇಡವೆಂದರೂ ಎರಡೆರಡು ಬಾರಿ ಶಿರಾ ಬಡಿಸಿದಳು ಅವನ ಹೆಂಡತಿ. ಚಹಾ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಶುರುವಾದ ಹರಟೆ ಮುಗಿಯುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ .
ಹಳೆಯದನ್ನೆಲ್ಲ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ನಕ್ಕೆವು. ಅವನ ಹೆಂಡತಿಯೂ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು .

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಾಧವಿಯ ಮೊಬೈಲ್ ರಿಂಗಣಿಸಿತು. ಮಾತಾಡಿದವಳು , "ಅಕ್ಕಾ ನಾನು ಅರ್ಜೆಂಟ್ ಮನೆಗೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು. ನಿನ್ನ ಭಾವ ಬಂದಿದಾರಂತೆ . ನೀನು ಆರಾಮಾಗಿ ಸುದ್ದಿ ಹೇಳ್ಕೊಂಡು ಆಮೇಲೆ ಬಾ . "
ನಂಗೆ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಮುಜುಗರ ಎನಿಸ ತೊಡಗಿತು.
ಅಷ್ಟ್ರಲ್ಲಿ ಅವನೇ ಹೇಳಿದ , "ನೀ ಹೋಗು ಮಾಧವಿ, ಇವಳು ಸಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಇರಲಿ. ತುಂಬಾ ವರ್ಷ ಆಯ್ತು. ಮತ್ತೆ ಸಿಗೋದು ಯಾವಾಗ್ಲೋ ! ನಾನು ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡ್ತೇನೆ ಅವಳಿಗೆ".

ಮಾಧವಿ ಹೋದಮೇಲೂ ತಾಸುಗಟ್ಟಲೆ ನಾವು ಹರಟುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಮನೆ , ಜಮೀನು, ಮಕ್ಕಳು , ಅಮೆರಿಕಾ , ಅದು ಇದು ಏನೇನಿಲ್ಲ !
" ನೀನು ಅಷ್ಟೇನೂ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ ನೋಡು . ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗಿ ತರಾನೇ ಕಾಣಿಸ್ತೀಯ , ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡ್ತೀಯಾ" ಎಂದು ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದ . "ನಾನು ನೋಡು ಹೇಗಾಗಿದೀನಿ ಅಂತ! ಏನೋ ನನ್ನ ಹೆಂಡ್ತಿ ಇನ್ನು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇದಾಳೆ ನನ್ನ ಪುಣ್ಯ" ಎಂದು ನಕ್ಕ.

ನಂಗೆ ಕುತೂಹಲವಾಗಿ ಕೇಳಿದೆ . "ಹೌದೂ ,ನೀನು ಜಾಬ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ಯಲ್ಲ ಮಾರಾಯ ? ಮತ್ತೆ ಯಾಕೆ ಬಿಟ್ಟೆ ? ಊರಿಗೆ ಯಾವಾಗ್ ಬಂದೆ ? "

ಅವನು ಗಂಭೀರನಾದ . ದೊಡ್ಡ ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಹೇಳಿದ. "ಅಯ್ಯೋ ದೊಡ್ಡ ಕತೆ ! ನಾಲ್ಕೇ ವರ್ಷ ನಾನು ಜಾಬ್ ಮಾಡಿದ್ದು. ಯಾಕೋ ಸರಿ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ , ಅಪ್ಪಂಗೆ ಬಿದ್ದು ಕಾಲು ಮುರೀತು . ಆವಾಗ ನೋಡ್ಕೊಳೋಕೆ ಅಂತ ಮನೆಗೆ ಬಂದವನಿಗೆ ವಾಪಸ್ ಹೋಗ್ಬೇಕು ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ . ಇಲ್ಲೇ ಉಳ್ಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟೆ. ಇರೋದ್ರಲ್ಲಿ ಅದು ಇದು ಅಂತ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ ಆರಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಲ್ಲ ಮೂರಕ್ಕೆ ಕಮ್ಮಿ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೋ ತರಾ ಇದೆ ಜೀವನ. , ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಹೋದ್ರೂ ಕೊರತೆ ಅಂತೇನು ಇಲ್ಲ . ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸಾಕು . ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಒಂದ್ ಮದ್ವೆ ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ , ಅದೂ ಈಗ ಊರಲ್ಲಿರೋರಿಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಕೊಡೋಲ್ಲ ನೋಡು , ಅದ್ಕೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಮದ್ವೆ ಅಂತ ." ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನಕ್ಕ .
ಅವನ ಹೆಂಡತಿ ಹುಸಿಮುನಿಸಿನಿಂದ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದ್ದು ಕಂಡಿತು .
ಅಂತೂ ಹೊರಗೆ ಸುಮಾರು ಕತ್ತಲಾದಾಗ , ನಾನು ಎದ್ದೆ .
"ಲೇಟಾಗೋಯ್ತು ಹೊರಡ್ತೀನಿ . "

"ಇರು , ಒಬ್ಳೆ ಬೇಡ . ನಾನು ಬಿಟ್ ಕೊಡ್ತೀನಿ" ಎಂದು ಎದ್ದ . ಅವನ ಹೆಂಡತಿಯೂ ದನಿಗೂಡಿಸಿದಳು .

ಅರಿಶಿನ ಕುಂಕುಮ ಇಟ್ಟು ಒಂದು ಸೀರೆಯನ್ನು ಕೈಲಿಟ್ಟಳು. "ನಿಂಗೆ ಇಷ್ಟ ಆಗತ್ತೋ ಇಲ್ವೋ , ಅರ್ಜೆಂಟಲ್ಲಿ ಇವರು ತೊಗೊಂಡ್ ಬಂದ್ರು" ಎಂದು ಸಂಕೋಚದಿಂದ ಹೇಳಿದಳು .

ಹೆಗಲಿಗೊಂದು ಟವೆಲ್ ಹಾಕಿ ಹೋರಟ. "ನೀನ್ ನೋಡು ಟಿಪ್ ಟಾಪ್ ಆಗಿ ಪ್ಯಾಂಟ್ ಹಾಕಿ ಬಂದಿದ್ಯ. ನಾನು ಹೀಗೆ ಹಳೆ ಲುಂಗಿ ಬನಿಯನ್ ! "ನಕ್ಕ .
ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಟೆವು .ಗದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ನೂರೆಂಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು . ಅಕಸ್ಮಾತ್ ನಾನು ಇವನನ್ನು ಮದುವೆ ಆಗಿದ್ದರೆ ,ಈಗ ಇದೇ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಒಂದು ಹಳೆ ಸೀರೆಯನ್ನೂ, ನೈಟಿಯನ್ನೋ ಹಾಕಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಮನೆ- ಮಕ್ಕಳು , ನೆಂಟರು ,ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ. ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದವಳು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆನಾ? ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ ಬೇರೆ ಆಪ್ಷನ್ ಇತ್ತಾ? ಅವನಿಗೆ ಹಳ್ಳಿ ಜೀವನ ಇಷ್ಟ . ಆದರೆ ನಂಗೆ ಸರಿ ಹೋಗ್ತಾ ಇತ್ತಾ ? ಯಾಕೋ , ಆಗಿದ್ದೆಲ್ಲ ಒಳಿತೇ ಆಯಿತು ಎಂದೆನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು . ಆದರೂ ಒಂದು ಕುತೂಹಲ ಕಾಡ್ತಾನೇ ಇತ್ತು . ಅವನಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ಭಾವನೆಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ವಾ? ಇವತ್ತು ಕೇಳಿಯೇ ಬಿಡಬೇಕೆನಿಸಿತು.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಪಿಚಕ್ ಎಂದು ಎಲೆ ಅಡುಕೆ ತುಪ್ಪಿದವನನ್ನು ಕೇಳಿದೆ "ಎಂತ ಮಾರಾಯ ಬಿಡದೆ ಕವಳ ಹಾಕ್ತೀಯಲ್ಲ? "
ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟ . "ಏನ್ ಮಾಡೋದೇ ? ಊರಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲಿನವರ ಜೊತೆ ಸೇರಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಆಗೋಗಿದೆ ಬಿಡಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ ಕಷ್ಟ . "
"ವಿನಯ, ಒಂದು ವಿಷ್ಯ ಕೇಳಲಾ ? ಹುಚ್ಚು ಎನಿಸ ಬಹುದು ನಿಂಗೆ , ಆದ್ರೆ ನಿಜ ಹೇಳು ನಿಂಗೆ ಯಾವತ್ತೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಫೀಲಿಂಗ್ಸ್ ಇರಲೇ ಇಲ್ವಾ? "

ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿರದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಮೌನವಾಗಿಬಿಟ್ಟ . ಒಂದೇ ಕ್ಷಣ ! ಮತ್ತೆ ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟ .
"ಎಂತ ಹುಡುಗಿ ಮಾರಾಯ್ತಿ. ಹಂಗೆಲ್ಲಾ ಇದಿದ್ರೆ , ನೀನು ಇವತ್ತು ಈ ಹಳ್ಳಿ ಮೂಲೇಲಿ ದನ ಕರೀತಾ ಇರ್ಬೇಕಾಗ್ತಿತ್ತು ನೋಡು ! ಈಗ ಎಷ್ಟ್ ಆರಾಮಾಗಿ , ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ಝಂ ಅಂತ ಕಾರಲ್ಲಿ ಓಡಾಡ್ಕೊಂಡು, ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡಿಕೊಂಡು ಇದೀಯಾ . ಹುಚ್ಚು ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ಬೇಡ. " ಅದೇ ಆತ್ಮೀಯತೆಯಿಂದ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಮೆಲ್ಲಗೆ ತಟ್ಟಿದ .
ಅಷ್ಟ್ರಲ್ಲಿ ಮನೆ ಬಂತು. ಗೇಟ್ ತೆಗೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ , "ನಾ ಮತ್ತೆ ಒಳಗೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ . ನೀ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು , ಇಷ್ಟೊತ್ತು ಕೂತು ಮಾತಾಡಿದ್ದು ತುಂಬಾ ಖುಷಿ ಆಯಿತು ರೂಪಾ . ಇನೊಂದ್ಸಲ ಯಾವಾಗ ಸಿಗೋದೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ . ಮತ್ತೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಸಾಧ್ಯ ಆದಾಗೆಲ್ಲ ಬಂದು ಹೋಗು . ಖುಷಿ ಆಗತ್ತೆ "ಅಂದ .

ಹೃದಯ ಭಾರವಾದಂತೆನಿಸಿ ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಒತ್ತಿದೆ ." ಖಂಡಿತಾ ಬರ್ತೀನಿ ಕಣೋ . ನಂಬರ್ ಇದೆಯಲ್ಲ ಈಗ . ವಾಟ್ಸ್ ಅಪ್ ಮಾಡು ಯಾವಾಗಾದ್ರೂ ." ಎಂದು ಗೇಟ್ ತೆಗೆದೆ .

" ರೂಪಾ " ಕರೆದ ಅವನು . ತಿರುಗಿದೆ .
"ನಿಜ ಅಂದ್ರೆ , ನಿನ್ನ ಮದ್ವೆ ಆದ್ಮೇಲೆ ಯಾಕೋ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ಇರ್ಬೇಕು ಅನಿಸ್ಲಿಲ್ಲ ಕಣೇ . ಅದ್ಕೆ ಅಪ್ಪನ ಕಾಲು ಮುರಿದಿದ್ದೇ ನೆವ ಮಾಡಿ ಊರಿಗೇ ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟೆ. ಅಷ್ಟೇ ಮತ್ತೇನೂ ಕೇಳ್ಬೇಡ "
ಅವನು ಬಿರಬಿರನೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ನಡೆದು ಬಿಟ್ಟ .

ನಾನು ಕಲ್ಲಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಟ್ಟೆ . ಯಾಕೋ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ ಎನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು.

October 28, 2020

ಕಲ್ಲಾದವಳು

  ಋಷಿಮುನಿಗಳಿಗೆ  ಮದುವೆ  ಎನ್ನುವುದು  ಜೀವನದಲ್ಲಿ  ಆಗಲೇ ಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯೇ ಹೊರತು  ಯಾವುದೇ ಬಗೆಯ ಸಂತೋಷಕ್ಕಲ್ಲ . 

ಸಂತಾನ, ಅದರಲ್ಲೂ ಪುತ್ರ ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸದ್ಗತಿ  ದೊರೆಯುವುದು ಹೇಗೆ  ಎಂಬ ಒಂದೇ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮದುವೆ ! 
ಅಲ್ಲದೆ ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮೇಲೆ  ೪ ಆಶ್ರಮಗಳನ್ನು  ನಿಭಾಯಿಸ ಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮ . 
ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಿಂದ  ಗ್ರಹಸ್ಥಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ  ಹೋಗಲೇ ಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ.  

ಮದುವೆ ಇವರಿಗೆ ಕೇವಲ  ಪಿತೃ ಋಣ  ಕಳೆಯಲಿಕ್ಕಷ್ಟೇ. 
ಕೈ ಹಿಡಿದ ಹೆಣ್ಣಿನ ಬಗ್ಗೆ  ಹೆಚ್ಚು ಯೋಚಿಸುವುದು ಎಂದರೆ  ತಮ್ಮ ತಪಸ್ಸು ಅನುಷ್ಟಾನಕ್ಕೆ  ಭಂಗ ತರುವುದು ಎಂಬ ಭಾವನೆ. 

 ಪ್ರತಿನಿತ್ಯದ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಕ್ಕೆ  ಸರ್ವವನ್ನೂ ಸಿದ್ಧ ಗೊಳಿಸುವುದು, ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ  ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನೂ  ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬರುವ ಅತಿಥಿ ಅಭ್ಯಾಗತರ  ಸತ್ಕಾರಗಳನ್ನು  ಗೋವುಗಳ , ವಟುಗಳ , ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ದೇಖರೇಖೆ  ಇವೆಲ್ಲವುಗಳನ್ನು  ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ   ಪತ್ನಿ ಬೇಕು . ಅಷ್ಟೇ. 
ಆಕೆಯ ಇಷ್ಟಾನಿಷ್ಟಗಳು,  ಕಷ್ಟಗಳು, ಉಳಿದ ಯಾವುದೇ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ  ಇಲ್ಲಿ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ ! 
ವರ್ಷದ  ಹೆಚ್ಚಿನ ದಿನಗಳು ಆಶ್ರಮದಿಂದ ದೂರದಲ್ಲೆಲ್ಲೋ  ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ  ಅಥವಾ ಪ್ರಪಂಚ ಪರ್ಯಟನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವವರು  ಸಂತಾನಾಭಿಲಾಷಿಗಳಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಕೆಲ ಸಮಯವನ್ನು ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಕಳೆಯುತ್ತಾರೆ . 
ಅದೂ ಕೂಡ  ತೀರಾ ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಮಾತ್ರ . 

ಪತ್ನಿ ಗರ್ಭಿಣಿಯಾದರೆ , ಮಕ್ಕಳಾದರೆ ಅವರ ಮುಖ್ಯ  ಕರ್ತವ್ಯ ಪೂರೈಸಿದಂತೆ. 
ಗೌತಮರೂ ಕೂಡ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಲ್ಲ . ಆದರೆ  ನಾನು ತಪಸ್ವಿನಿಯಲ್ಲ !  ಎಲ್ಲರಂತೆ ಆಸೆಗಳು ನನಗೂ ಇವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಡುವುದು ನನಗೆ ಬಹು ಕಷ್ಟದ ವಿಷಯ. 

ಆಶ್ರಮದ ಎಳೆಯ ದಂಪತಿಗಳನ್ನು ನೋಡುವಾಗ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಚುಚ್ಚುತ್ತದೆ. 
ಆ ನವ ವಧುವಿನ ಮುಖದ  ಹೊಳಪು , ನಾಚಿ ಕೆಂಪಾದ ಕದಪು  ಮಧುರ ಭಾವಗಳನ್ನು ಮೀಟುತ್ತವೆ . ಆದರೆ ನನ್ನ  ಅದೃಷ್ಟ ಅಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯದಿಲ್ಲ !

ಇನ್ನೂ ಯೌವನ ತುಂಬಿದ ವಯಸ್ಸು  ನನ್ನದು. ಬಯಕೆ ತುಂಬಿದ  ದೇಹ ನನ್ನದು  ಏನೇನೋ ಬೇಡುತ್ತದೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ . ಆದರೆ ಗೌತಮರು  ಅಂಥಾ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಿಕೊ ಎಂಬ ಸಲಹೆ  ನೀಡುತ್ತಾರೆ.  ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಪತಿ ಪತ್ನಿಯರ ನಡುವೆ ದೈಹಿಕ ಸಂಬಂಧ  ಪುತ್ರ ಸಂತಾನಕ್ಕಾಗಿ ಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ.  ಅದೊಂದು ಕರ್ತವ್ಯ ಮಾತ್ರ .  ಮನಸ್ಸಿನ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು  ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸ ಬಾರದು ಎಂಬುದು ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ . 
ಆದರೆ ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲ? ನಾನೊಬ್ಬ ಸಾಧಾರಣ ಮನುಷ್ಯಳು . ಪ್ರಕೃತಿ ಸಹಜ ಬಯಕೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ?

ಇಂಥಾ ಒಂದು  ದಿನದಲ್ಲಿ ' ಆತ ' ಬಂದ . ಗೌತಮರದೆ ವೇಷದಲ್ಲಿ .  ಮೊದಲ ನೋಟಕ್ಕೆ  ನಾನು  ನಂಬಿಬಿಟ್ಟೆ. ನಿತ್ಯದ ಅನುಷ್ಠಾನಕ್ಕೆಂದು  ಹೋದವರು ಅದೇಕೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಗ ಬಂದುಬಿಟ್ಟರೆ?  ನನ್ನ ನೆನಪಾಗಿ ಬರಲಿಲ್ಲವಷ್ಟೆ?   ಇನ್ನೂ  ಬೆಳಕು ಹರಿದಿರಲಿಲ್ಲ .  ನನ್ನನ್ನು ಬಳಿಗೆ ಕರೆದಾಗ ಅತೀವ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಉಬ್ಬಿ ಹೋದೆ. ನನಗೆ ಸಂಶಯವೂ ಸಂತೋಷವೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು

" ಅಹಲ್ಯೆ , ನೀನಿಷ್ಟು ಚೆಲುವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷ ನಾನು ಗಮನಿಸಲೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲೆ ? "  ಎನ್ನುತ್ತಾ ಬಳಿ ಸೆಳೆದರು. 

ಆದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನೋಡಿದಾಗ ನನಗೆ ಸಂಶಯ ಬಂತು . ಮೊದಲ ಸ್ಪರ್ಶದಲ್ಲಿ ಖಚಿತವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಇದು ಗೌತಮರಲ್ಲ ಎಂದು. 
 ಅದೆಷ್ಟೇ ಚೆನ್ನಾಗಿ ವೇಷ ಬದಲಿಸಿದರೂ ಕೂಡ  ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ತನ್ನ ಪತಿಯ ಗುರುತು ತಿಳಿಯದೆ ? ಅದರಲ್ಲೂ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿರುವಾಗ !

ಆದರೂ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸೋತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಮನಸ್ಸು ಬುದ್ಧಿಯ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ  ! ಆ ಸ್ಪರ್ಶ , ಬಿಸಿಯುಸಿರು ನನಗೆ ಮೈಮರೆಸುತ್ತಿತ್ತು . ಇಷ್ಟು ಕಾಲ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಬಂದಿಯಾಗಿದ್ದ ಕಾಮನೆಗಳು ಒಮ್ಮೆಲೇ ಭುಗಿಲೆದ್ದವು . ಆ ಜ್ವಾಲೆಗೆ ಆತನ ಪಿಸುಮಾತುಗಳು ತುಪ್ಪ ಸುರಿದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಜ್ವಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡು ತ್ತಿದ್ದವು. ಸಮಯ ಮೀರಿಲ್ಲ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ  ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೂಡಿಹಾಕಿಬಿಟ್ಟೆ ! ಆ ಕ್ಷಣ ನನಗೆ  ಅದೆಲ್ಲವೂ ಬೇಕಿತ್ತು . ನಾನು ಆ ಜ್ವಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಬಿಟ್ಟೆ !

ಆ ಮಧುರ ಕ್ಷಣಗಳು ಬೇಗನೆ ಕಳೆದು ಹೋದವು .
ಕೆಲ ಸಮಯದಲ್ಲೇ  " ದೇವಿ, ನನಗೆ ಈಗ ಹೊರಡಲೇ ಬೇಕಿದೆ . ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಆಸೆಯಿಂದ  ಮರಳಿ ಬಂದೆ . ಆದರೆ ಇನ್ನು ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ . " ಎಂದು ಹೊರಟಾಗ,  ಮಂದ  ಬೆಳಕಲ್ಲಿ  ಮುಖ ನೋಡಿದೆ . ಮರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ವೇಷ  ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ಬೆವರಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ  ಕಳಚಿ ಹೋಗಿತ್ತು . ಅವನ್ಯಾರೆಂಬುದು ನನಗೆ ತಿಳಿದು ಬಿಟ್ಟಿತು ! 
ಅವನಾಗಲೇ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿಯಿದ್ದ. 

" ನಿಲ್ಲು ! ನೀನ್ಯಾರೆಂದು ನನಗೆ ಈಗ  ತಿಳಿದು ಬಿಟ್ಟಿದೆ . ಆ ಒಂದು ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಜಾರಿ ಬಿಟ್ಟೆ. ಅದು ನನ್ನ  ತಪ್ಪು .  ಆದರೆ ಮತ್ತೆಂದೂ ಇತ್ತ ಸುಳಿಯ ಬೇಡ . ಚೆನ್ನಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ "   

" ಅಹಲ್ಯೆ , ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು. ನಿನ್ನಂಥ ಚೆಲುವೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ . ಹೀಗಾಗಿ ಈ ರೀತಿ ಮಾಡಿದೆ . ಇನ್ನು ಹೀಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ  "  ಎಂದವನೇ  ನಡೆದುಬಿಟ್ಟ . 

ನಾನು  ಬಚ್ಚಲಿಗೆ ಹೋಗಿ  ತಣ್ಣೀರು ಸುರಿದುಕೊಂಡೆ . ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಕೆಟ್ಟದೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.  ನನ್ನ ಸಂಯಮ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ , ಪರಪುರುಷನೊಂದಿಗೆ ರಮಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಅಸಹ್ಯ ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು . 

ಅದೇ ಕ್ಷಣ  ಆಲೋಚನೆಗಳು ಬೇರೊಂದು ದಿಶೆಯಲ್ಲೂ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು . 
ಪ್ರಕೃತಿ ಸಹಜವಾದ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು   ಬದಿಗೊತ್ತಲೇ ಬೇಕಾಗಿದ್ದು ಅಗತ್ಯವೇ ? ಅನಿವಾರ್ಯವೇ? ಪತಿಯಾದವನಿಗೆ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಸಹಜ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಬಾಧ್ಯತೆ ಇಲ್ಲವೇ? ದೈಹಿಕ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವುದು  ಅಥವಾ ಅಂಥಾ ಆಸೆಗಳನ್ನು ತಪ್ಪೆಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು  ಸರಿಯೇ? ಅದು ಎಲ್ಲರಿಂದ ಸಾಧ್ಯವೇ? ಋಷಿ ಪತ್ನಿಯಾದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನಾನು ಇವೆಲ್ಲವುಗಳಿಂದ ಹೊರತಾಗಿಬಿಡುವೆನೆ? ಅಂಥಾ ಸಂಯಮ ನನ್ನಲ್ಲಿದೆಯೇ?  ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ  ನಾನು ಧನ ಕನಕಗಳನ್ನು , ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು, ಸುಪ್ಪತ್ತಿಗೆಯನ್ನು ಎಂದೂ ಬಯಸಲಿಲ್ಲ !  ನಾನು ಬಯಸಿದ್ದು  ಪ್ರೀತಿಯ ಸಾಂಗತ್ಯ ! ಅದೂ ಪತಿಯಿಂದಲೇ ! ಅದು ತಪ್ಪೇ?
ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಕೂಡುವಿಕೆ  ಕೇವಲ ಸಂತಾನಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ . ಸಂತೋಷಕ್ಕಲ್ಲ . ಅದರಿಂದ ಪರಮಾತ್ಮನ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವ ಋಷಿಮುನಿಗಳ  ತಪಸ್ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಭಂಗ ಬರುತ್ತದೆ  ಎಂದು  ಯಾರು ಹೇಳಿದರೋ ! ಇದೊಂದು ರೀತಿಯಿಂದ  ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಸೇರುವಂತೆಯೇ ಆಯಿತಲ್ಲ? 
ಅತ್ತಿತ್ತ ಹರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು  ಈಗ ಆಗಿ ಹೋಗಿದ್ದನ್ನು ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತಿವೆ ಎನಿಸಿತು. 
ಆದರೆ , ನಾನೀಗ ಕಠೋರಳಾಗಿದ್ದೆ.  ಕಾರಣವೇನೆ ಇದ್ದರೂ , ನಾನು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹತೋಟಿಯಲ್ಲಿಡಲಾಗದ್ದು  ನನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯ ಎನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು . ಅದನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಕ್ಷಮಿಸಲಾರೆ .  ಗೌತಮರು ಬರುತ್ತಲೇ , ಅವರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿವೇದಿಸಿ ತಪ್ಪೊಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು , ಇನ್ನೆಂದೂ ಹೀಗಾಗದು , ಒಂದೇ ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಿ ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕು  ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಾಗಿ   ಅವರೇನೇ ಶಿಕ್ಷೆ ವಿಧಿಸಿದರೂ  ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ್ದೆ. 
ಮುಂದಿನ ಅದೆಷ್ಟೋ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು  ಕಣ್ಣೀರಲ್ಲಿ , ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಲ್ಲಿ  ಕಳೆದೆ . 

ಕೆಲ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗೌತಮರು ಬಂದರು . ಅವರಿಗಾಗಲೇ ಹೇಗೋ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿತ್ತು.  ಕೋಪದಿಂದ ಕುದಿಯುತ್ತಲೇ ಬಂದವರು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೆಂಡ ಕಾರತೊಡಗಿದರು.  ಅದು ಸಹಜವೇ , ನಾನು  ಇದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿಯೇ ಇದ್ದೆ. 
"ಎಷ್ಟು ದಿನದಿಂದ ಈ ನಾಟಕ ನಡೆದಿದೆ?  ಇವನೊಬ್ಬನೆಯೋ ? ಮತ್ತೂ ಇದ್ದಾರೋ ? "

"ಸ್ವಾಮೀ , ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ ನಿಜ . ಆದರೆ , ಇದು ಮೊದಲ ಹಾಗೂ ಕಡೆಯ ತಪ್ಪು.  ಆತ ನಿಮ್ಮ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಬಂದ . ನಾನು ಒಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡೇ. ನಿಜದ ಅರಿವಾದಾಗ , ನಾನು ಮೈಮರೆತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ.  ಇದು ನನ್ನ ತಪ್ಪು . ಇದನ್ನು ನಾನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ , ನನ್ನನು ಕ್ಷಮಿಸಿ "

"ಅಂದರೆ , ನನ್ನ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಬೇಕಾದರೂ ಬಂದು  ನಿನ್ನನ್ನು ಮರುಳು ಮಾಡಬಹುದೋ?  ಇದೊಂದು ನೆವ ಹೇಳಬೇಡ .  ಇನ್ನೆಷ್ಟು  ಜನರೊಂದಿಗೆ ಹೀಗೆ ನಡೆದಿದೆಯೋ ! "    
ಕೋಪದಿಂದ ಗೌತಮರ ಮೈ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು . ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಿಡಿ ಕಾರುತ್ತಿದ್ದವು. 

ನಾನು ನಡುಗಿಬಿಟ್ಟೆ . ಆದರೆ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳಿದೆ. 
 "ಆರ್ಯರೇ, ನಾನು ಹೇಳುತ್ತಿರುವುದು ನಿಜ.  ನಮ್ಮ ಮದುವೆಯಾದ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಂದೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ.  ಇದು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಹಾಗೂ ಕೊನೆಯ ಸಲ ಕೂಡ. ನನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ನಾನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಕ್ಕೂ ತಯಾರಿದ್ದೇನೆ.  ಆದರೆ ನಾನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿರುವೆ  ಎಂದೋ , ಸದಾ ಪರಪುರುಷರ ಸಹವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ ಎಂದೋ  ಅಪವಾದ ಹೊರಿಸಬೇಡಿ . 
ಈಗಲಾದರೂ ಸಹ , ನಾನು  ನೀವೇ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಕೂಡಿದೆ.  ಸಾಧಾರಣ ಮನುಷ್ಯಳಾದ ನನ್ನ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಅದುಮಿಟ್ಟ ಸಹಜ ಬಯಕೆಗಳು  ನನ್ನ ಭ್ರಮೆಯ ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು  ಭದ್ರವಾಗಿಸಿ ಬಿಟ್ಟವು. ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ "

"ನಿರ್ಲಜ್ಜ  ಹೆಣ್ಣು ನೀನು.  ನಿನ್ನ ತಪ್ಪಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾರಣವಾಗಿಸುತ್ತೀಯಾ?  ನಿನಗಿಲ್ಲಿ ಜಾಗವಿಲ್ಲ . ಈಗಲೇ ಹೊರಡು. ಈ ಆಶ್ರಮದ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತೆಲ್ಲೂ ಕಾಣಿಸಬೇಡ. ನಿನ್ನಂಥವಳ  ಜೊತೆ ಸಂಸಾರ ಮಾಡಿದ ಪಾಪ ತೊಳೆಯಲು ನಾನು ಇನ್ನೆಷ್ಟು ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಬೇಕೋ ! ತೊಲಗು ಇಲ್ಲಿಂದ "
ಗೌತಮರ ಧ್ವನಿ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಮೊಳಗುತ್ತಿತ್ತು .
 ಕುಟೀರದ  ಹೊರಗೆ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಇಣುಕುವ  ಕಣ್ಣುಗಳು ಕಾಣ ತೊಡಗಿದವು.  ನಿಂತ ನೆಲ ಕುಸಿಯಬಾರದೇ  ಎಂದೆನಿಸಿತು . 

"ಸ್ವಾಮೀ, ನಾನೆಲ್ಲಿ ಹೋಗಲಿ ? ಇಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನೆರಳೂ ನಿಮಗೆ ಸೋಕದಂತೆ ಇದ್ದುಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿ  , ಒಂದೇ ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟು ನೋಡಿ"
 ಗಂಟಲುಬ್ಬಿ ಬಂದು ಹೇಳುವಾಗ ಕಣ್ಣೀರು ಹರಿಯುತ್ತಿತ್ತು . 

"ಎಲ್ಲಿ ಬೇಕಾದರೂ ಹೋಗು. ನಿನ್ನ ಗೆಳೆಯನಲ್ಲಿ  ಹೋಗಿರು.  ನಿನಗೇಕೆ  ಸಂಸಾರ ? ನನಗೂ ನಿನಗೂ ಇನ್ನು ಯಾವ ಸಂಬಂಧವೂ ಇಲ್ಲ ! ಮಹಾವಿಷ್ಣುವೆ ಬಂದು ನೀನು ಪವಿತ್ರಳು ಎಂದು ಹೇಳಲಿ ಆಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಪರಿಗ್ರಹಿಸುತ್ತೇನೆ . ಹ್ಞೂ , ಇನ್ನೂ ಏಕೆ ನಿಂತಿದ್ದೀಯಾ? ಈ ಕ್ಷಣ ಇಲ್ಲಿಂದ ತೊಲಗು " 
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ  ದನಿ ಅಪ್ಪಳಿಸಿತು . 

ಅಪಮಾನದಿಂದ ಹಿಡಿಯಷ್ಟಾಗಿ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ಬೆನ್ನು ಬಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟೆ. 
ಆಶ್ರಮದ ಪರಿಸರವನ್ನು ದಾಟಿ  ಬಂದು  ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ವಿಶಾಲವಾದ ಮರದ ಬುಡದಲ್ಲಿ ನಿಂತೆ

ನಾನು ಚೂರಾಗಿದ್ದೆ.  ನನ್ನ ತಪ್ಪಿತ್ತು ನಿಜ . ಆದರೆ , ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಕ್ಕೂ  ತಲೆಬಾಗಿದ್ದೆ. ಆದರೆ,ಇದು ಏಕೆ ಘಟಿಸಿತು ಎಂಬ ಹಿನ್ನೆಲೆಯನ್ನು ಅವರು ಪರಿಗಣಿಸಲಿಲ್ಲವೇಕೆ? ಹೀಗೇಕೆ ಮಾಡಿದೆ  ಒಂದು ಸಲ ಕೇಳ  ಬಹುದಿತ್ತು. ಇದೇ ಮೊದಲು, ಇದೆ ಕಡೆ ಎಂದು ನಾನು ಸಾರಿ ಸಾರಿ ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ನಂಬ ಬಹುದಿತ್ತು. ಒಂದೇ ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಕೊಡಬಹುದಿತ್ತು .  ಕೊಟ್ಟ ಶಿಕ್ಷೆ ಅನುಭವಿಸಲು ತಯಾರಿದ್ದೆ  . ಆದರೆ , ಅಪವಾದವನ್ನು ಎಲ್ಲರೆದುರು ಸಾರಬೇಕಿತ್ತೆ?  ತಪ್ಪು ನನ್ನೊಬ್ಬಳದು ಮಾತ್ರ ವೇ?  ತಪ್ಪೆಸಗಲು  ಅವರೂ ಕಾರಣರಲ್ಲವೇ? ಕಾರಣವಾದವರಿಗೆ ಪಾಪವಿಲ್ಲವೇ? ಒಮ್ಮೆ ಅಪರಾಧ  ನಡೆದುಹೋಯಿತು.  
ನಿಜ . ಆದರೆ ಅದು ಒಮ್ಮೆ ಮಾತ್ರವೇ ಆಗಿದ್ದು. ಹಿಂದೆಂದೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಪವಾದ ಮಾತ್ರ ಅಜೀವ ಪರ್ಯಂತವೇ! 
ಮುಂದೇನೋ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹಾವಿಷ್ಣುವೇ ಅವತಾರವೆತ್ತಿ ಬಂದು ನನ್ನ ಪಾವಿತ್ರ್ಯವನ್ನು  ಧೃಢಪಡಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ  ಮರಳ ಬಹುದು ಎಂದರಲ್ಲ ?  ಏನರ್ಥ?  ಮಹಾವಿಷ್ಣುವಿನ ಆಗಮನದ ವರೆಗೆ ನಾನು ನನ್ನ ಕಳಂಕವನ್ನು ಹೊತ್ತೇ ತಿರುಗಬೇಕೇ? ನನ್ನ  ಬೇಡಿಕೆಗೆ  ಮನ್ನಣೆಯಿಲ್ಲವೇ? ಪತಿ ಪತ್ನಿಯರ ನಡುವಿನ   ಈ ಸಮಸ್ಯೆ ಯನ್ನು ನಾವು ನಾವೇ ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೇ?  ನಾನು  ಪರಿಶುದ್ಧಳೆಂದು ಯಾರೋ  ಮೂರನೆಯವರೇ ಹೇಳ ಬೇಕೆ? 

ಸಾವಿರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು  ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗತೊಡಗಿದವು .  ಇಂಥಾ ಬದುಕು ಬೇಕೇ  ಎನಿಸತೊಡಗಿತು.  ಅಪರಾಧಕ್ಕೆ ಪಶ್ಚತ್ತಾಪದಿಂದ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಆದ್ರೆ ಅದು ಸುಳ್ಳಾಯಿತಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು . ಮನಸ್ಸು ಒಮ್ಮೆಲೇ ನಿರ್ಲಿಪ್ತವಾಯಿತು.  ಎಲ್ಲ ಭಾವಗಳೂ  ನಶಿಸಿಹೋದವು . 

 ಮನಸು  ಕಲ್ಲಾಯಿತು ! ನಾನು ಕಲ್ಲಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ !



 

October 18, 2020

ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಕಥೆ !

 


"ಮಾವಾ,   ಅಯ್ಯೋ ಮಳೆ ಶುರು ಆಗ್ತಿದೆ ಒಳಗಡೆ ಬನ್ನಿ .  ಟೀ ಮಾಡಿದೀನಿ  ಆರೋಗತ್ತೆ ಬನ್ನಿ . "

ಸವಿತಾ  ಹೊರಗೆ ಗಾರ್ಡನ್ ಲ್ಲಿದ್ದ ಮಾವನನ್ನು ಕರೆದಳು . 

ಸೊಸೆಯ ದನಿ ಕೇಳಿ ಗಡಬಡಿಸಿದ  ಶಂಕರಣ್ಣ  ಒಳಗೆ ಬಂದರು . 

ಕೈ ಕಾಲು ತೊಳೆದು  ಡೈನಿಂಗ್ ಟೇಬಲ್ ಹತ್ತಿರ ಬರೋ ಹೊತ್ತಿಗೆ  ಸೊಸೆ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಟೀ  ಕಪ್ ತಂದು ಎದುರಿಗಿಟ್ಟಳು . 

"ಮಳೆ ಬರೋ  ಹೊತ್ತಿಗೆ  ಅಲ್ಲೇನ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ರಿ ಮಾವ?  ಗಾಳಿ ಬೇರೆ ಇದೆ . ಶೀತ ಶುರು ಆದ್ರೆ ಕಷ್ಟ ಅಲ್ವ ?" 

"ಅದೂ..  ಅವತ್ತು  ನೆಟ್ಟಿದ್ದ  ಗುಲಾಬಿ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಮೊಗ್ಗೆನಾದ್ರೂ ಬಂತಾ ಅಂತ .. "

"ಅಯ್ಯೋ,  ಈಗಿನ್ನೂ  ಚಿಗುರ್ತಾ ಇದೆ ಅದು . ಇಷ್ಟ್ ಬೇಗ ಮೊಗ್ಗೆಲ್ಲಿಂದ ಬರ್ಬೇಕು .  ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ನೀವು ಆಚೆ ಹೋಗ್ಬೇಡಿ ಹೆಚ್ಚು.  ವೆದರ್ ಬೇರೆ ಸರಿ ಇಲ್ಲ . "  ತನ್ನ ಟೀ ಕಪ್ ನಿಂದ ಚಹಾ ಗುಟುಕರಿಸುತ್ತ ಹೇಳಿದಳು ಸವಿತಾ . 

"ನೀ ಹೇಳೋದು ಸರೀನೇ . ಆದ್ರೆ , ಮನೇಲೆ ಕೂತು ಕೂತು  ಕಾಲು ಜೋಮು ಹಿಡಿಯತ್ತೆ  ಸ್ವಲ್ಪ ಗಾರ್ಡನ್ ಲ್ಲಿ  ಓಡಾಡಿದ್ರೆ , ಆಚೆ ವಾಕಿಂಗ್ ಹೋದ್ರೆ ಸಮಾಧಾನ . ಅದೂ ಮನೇಲೆ ಕೂತು ಅಭ್ಯಾಸ ಬೇರೆ ಇಲ್ವಲ್ಲಮ್ಮ ? "

"ಹಾಗಿದ್ರೆ, ಜಾಸ್ತಿ ಹೊತ್ತು ಹೋಗ್ಬೇಡಿ. ಗಾಳಿ ತುಂಬಾ ಇದೆ .  ಬೇಕಾದ್ರೆ , ಸಿಟ್  ಔಟ್ ನಲ್ಲೋ , ಮೇಲ್ಗಡೆ ಬಾಲ್ಕನಿಲೋ  ಕೂತ್ಕೊಳ್ಳಿ. "

"ಸರಿ ಬಿಡು ." ಟೀ  ಕುಡಿದು ಎದ್ದ  ಶಂಕರಣ್ಣ   ನಿಧಾನವಾಗಿ  ತಮ್ಮ ರೂಮಿಗೆ ಹೋದರು . 

ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಅತ್ತೆ ತೀರಿಕೊಂಡಮೇಲೆ  ಒಬ್ಬರೇ  ಊರಲ್ಲಿ ಬೇಡ ಎಂದು ತಾನೇ ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ಮಾವನನ್ನು  ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಳು . 
ಅವರಿನ್ನೂ  ಪತ್ನಿಯ  ನೆನಪಿಂದ ಆಚೆ ಬಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು . 

ಯಾಕೋ ಇತ್ತೀಚೆ ಎರಡು ಮೂರು ತಿಂಗಳಿಂದ   ಅವರ  ನಡವಳಿಕೆ  ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾದಂತೆ ಅವಳ ಮನಸಿಗೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. 
ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ಮನೆಯ ಹೊರಗೆ ಗಾರ್ಡನ್ ಲ್ಲಿ  ಕಾಲ ಕಳೆಯು ತ್ತಿದ್ದರು . ಓದುವಾಗಲೂ  ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಜೋಕಾಲಿ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಓದುತ್ತಿದ್ದರು . ಆಚೆ ನೋಡುತ್ತಾ  ಮೈ ಮರೆತು ಕುಳಿತು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದರು . ಯಾರಾದರೂ ಕರೆದರೆ , ಗಾಬರಿಯಾಗಿ ಎದ್ದು ಬರುತ್ತಿದ್ದರು . 

ಸವಿತಾ  ಇದನ್ನು ಕಿರಣನಿಗೆ  ಹೇಳಿದ್ದಳು. ಅವನು " ಅಪ್ಪಂಗೆ ಊರಿನ  ನೆನಪಾಗ್ತಿರಬೇಕು ಕಣೆ . ಎಷ್ಟಂದ್ರೂ ಜೀವನ ಎಲ್ಲ ಅಲ್ಲೇ ಕಳೆದಿದ್ದಲ್ವ?   ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ರಜೆ ಶುರು ಆದ್ಮೇಲೆ  ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಇದ್ದು ಬರೋಣ. ಅಪ್ಪಂಗೂ ಸಮಾಧಾನ ಆಗ್ಬಹುದು "

 ಹೌದೆನಿಸಿದರೂ ಯಾಕೋ ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಸಮಾಧಾನ ಆಗಲಿಲ್ಲ . 
 ಸುಮಾರು ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ ಒಂದು ಸಂಜೆ  ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು . 
  
"ಅಮ್ಮಾ, ಅಜ್ಜ ಎಲ್ಲಿ  ? " ಎನ್ನುತ್ತಾ  ಬಂದ  ನಿಯತಿ  ಅಮ್ಮನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತಳು . 

 "ಆಚೆ ಗಾರ್ಡನ್ ಲ್ಲಿರಬೇಕು . ಯಾಕೆ? "

 ಒಮ್ಮೆ ಹೊರಗೆ ಇಣುಕಿ ಕಂಫರ್ಮ್  ಮಾಡಿಕೊಂಡ ನಿಯತಿ  ಮೆಲ್ಲಗೆ 
 "ಅಮ್ಮಾ,   ನಿಂಗೆ ಏನೋ ಹೇಳ್ಬೇಕು  " 

ಸವಿತಾಳ ಎದೆ ಧಸಕ್ಕೆಂದಿತು . 15 ರ ಮಗಳು  ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾಳೋ ಎಂದು  ಎದೆ ಢವಗುಟ್ಟಿತು . 

" ಅಮ್ಮಾ, ಇತ್ತೀಚೆ  ಅಜ್ಜ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇರೆ ತರಾ ಆಡ್ತಿದಾರೆ ಅನ್ಸಲ್ವಾ ?  " 

 ಸಮಾಧಾನದ ಉಸಿರು ಬಿಟ್ಟ ಸವಿತಾಗೆ ಅಷ್ಟೇ ಕುತೂಹಲವೂ ಆಯಿತು . ತನಗನಿಸಿದ್ದೆ ಮಗಳಿಗೂ ಅನಿಸ್ತಾ ಇದೆ ಅಂದ್ರೆ .. 

" ಏನೋ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ತಿರ್ತಾರೆ, ಮುಂಚೆಗಿಂತ ನೀಟಾಗಿ ಡ್ರೆಸ್  ಮಾಡ್ಕೋತಾರೆ " 

" ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ತಿರೋದು ಗಮನಿಸ್ದೆ . ಆದ್ರೆ  ಡ್ರೆಸ್ ಮಾಡ್ಕೊಳೋದು  ಗಮನಿಸಲಿಲ್ವಲ್ಲೇ ನಾನು ? . ಆದ್ರೆ , ಅದ್ರಲ್ಲೇನು ? ಪಾಪ, ಏನೋ ಸ್ವಲ್ಪ  ಫ್ರೆಶ್ ಆಗಿರೋಣ  ಅನಿಸತ್ತೋ ಏನೋ " 

" ಅಲ್ಲಮ್ಮ, ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಟಡಿ ಮಾಡಿದೆ  ಅಜ್ಜನ್ನ ! ಎದುರುಗಡೆ ಮನೆಗೆ ಹೊಸಾ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಬಂದಾಗಿಂದ ಅಜ್ಜ ಸ್ವಲ್ಪ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾರೆ " 

" ಅದಕ್ಕೂ ಇದಕ್ಕೂ ಏನೇ ಸಂಬಂಧ? " 

" ಇಲ್ಲಮ್ಮ, ನಿಜಕ್ಕೂ . ಮೊನ್ನೆ ಸಂಜೆ ಅಜ್ಜ ಆಚೆ ಹೋಗಿದ್ರಲ್ಲ ತುಂಬಾ ದಿನ ಆಯಿತು ವಾಕಿಂಗ್  ಹೋಗ್ತೀನಿ  ಅಂತ ?  ವಾಪಸ್ ಬರೋವಾಗ ಎದುರು ಮನೆ ಕಡೆ ನೋಡ್ತಾ ನಿಧಾನ ಬಂದ್ರು. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ  ಅವ್ರಮನೇಲಿ ಒಬ್ರು ಚಂದದ  ಅಜ್ಜಿ ಇದಾರೆ,  ಅವರು ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಅಜ್ಜನ್ನ ನೋಡಿ   ಹಲೋ ಅಂತ ಕರದ್ರು .  ತಕ್ಷಣ ಅಜ್ಜ ಕೇಳಿಸದೇ ಇರೋತರ ಬೇಗ ಬೇಗ  ಮನೆಗೆ ಬಂದ್ಬಿಟ್ರು. ನಾನು  ಗಾರ್ಡನ್ ಲ್ಲಿದ್ದವಳು ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ " 

" ಯಾರೋ ಕರದ್ರು ಅಂತ ಗಾಬರಿ ಆಗಿರ್ಬೇಕು ಕಣೆ " 

" ಅಯ್ಯೋ , ಅಮ್ಮ  ನನ್ನ ಅಬ್ಸರ್ವೇಶನ್  ಪ್ರಕಾರ , ಅಜ್ಜ ,  ಎದುರುಗಡೆ ಮನೆ ಅಜ್ಜಿ ನ ನೋಡ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ . ಅದಕ್ಕೆ , ಹೊರಗಡೇನೆ ಜಾಸ್ತಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯೋದು . ಆದರೆ ಮಾತಾಡಲ್ಲ "

" ಸುಮ್ನಿರೇ , ಏನೇನೋ  ಮಾತಾಡಬೇಡ ." ಸವಿತಾ ಗದರಿದಳು . 

" ಅಮ್ಮಾ, ನಿಜ ಹೇಳ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ. ಬೇಕಾದ್ರೆ ನೀನೆ ಗಮನಿಸು " ನಿಯತಿ ಎದ್ದು ರೂಮಿ ಗೆ ಹೋದಳು . 

 ಸವಿತಾಗೆ ಯೋಚನೆ ಶುರುವಾಯ್ತು. 
 ಮಗಳು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜ ಇರಬಹುದಾ? ಮಾವ ಆ ಹೆಂಗಸನ್ನು ಯಾಕೆ ನೋಡ್ತಾ ಇರ್ತಾರೆ?  ಪರಿಚಯದವರಿರಬಹುದಾ?  ಇದ್ದರೆ  ಮನೇಲಿ ಹೇಳ್ತಿದ್ರಲ್ವಾ?  ಕಿರಣಂಗಾದ್ರೂ  ಗೊತ್ತಿರ್ತಾ ಇರ್ತು. 
ಹಾಗಿದ್ರೆ  ಮಾವ ಏನಾದ್ರೂ ಆಕೆ ಬಗ್ಗೆ ...  "
 ಛೆ, ಹಾಗೆಲ್ಲ ಯೋಚ್ನೆ  ಯಾಕೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ   ಅಂತೆಲ್ಲ  ಕೊರೆಯೋಕೆ ಶುರು ಆಯ್ತು. 

ಗಂಡಂಗೆ ಹೇಳೋದಾ ಅಂದುಕೊಂಡಳು ಮತ್ತೆ .. ಬೇಡ ಯಾಕೆ ಸುಮ್ನೆ  ಅಂತ ಅನಿಸ್ತು. 

ಮಾವನ್ನ ಕೇಳಿ ಬಿಡೋದಾ ?  ಬೇಡ , ಸುಮ್ನೆ  ಅವರಿಗೆ ಮುಜುಗರ ತರೋದ್ಯಾಕೆ ? ಏನೋ ಕೇಳೋಕೆ ಹೋಗಿ ಅವ್ರಿಗೆ ಯಾಕೆ ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಸೋದು  .  ಸವಿತಾಗೆ  ತಲೆ ಚಿಟ್ಟು ಹಿಡಿಯೋ ತರಾ ಆಯ್ತು . 

 ಮರುದಿನದಿಂದ  ಮಾವನನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಗಮನಿಸತೊಡಗಿದಳು . ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಮಗಳು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜವೇನೋ ಎಂಬ ಅನುಮಾನ ಶುರು ಆಯ್ತು . 

ಎರಡು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಅವಳಿಗೇನೂ ಹೊಳೀತು. ಅದನ್ನೇ ಮಗಳಲ್ಲೂ ಹೇಳಿದ್ಲು . 

ಅವತ್ತು ಸಂಜೆ ಅಡುಗೆ ಮನೇಲಿ ಬ್ಯುಸಿ ಆಗಿದ್ದ ಸೊಸೆನ ನೋಡಿ , ಶಂಕರಣ್ಣ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದ್ರು !
 ಏನು ಸವಿತಾ , ಏನೋ ಸ್ಪೆಷಲ್ ಮಾಡೋ ತರಾ ಇದೆ ? ಯಾರಾದ್ರೂ ಬರ್ತಿದಾರೆ?

" ಹೌದು ಮಾವ . ಅದೇ ಎದುರು ಮನೆಗೆ ಹೊಸಬರು ಬಂದಿದಾರಲ್ವ?  ಅವರನ್ನ  ಕಾಫಿಗೆ ಕರ್ದಿದೀನಿ . ಪರಿಚಯನೂ ಆಗತ್ತೆ ಅಂತ. "  
 ಮಾವ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಗಾಬರಿ ಆಗಿದ್ದು , ಮುಖ ಸಣ್ಣಗಾಗಿದ್ದನ್ನು ಕುಡಿಗಣ್ಣಲ್ಲಿ ಗಮನಿಸಿದಳು . 

" ಒಹ್,  ಹೌದ ? ಸರಿ .  ನಾನು ಪಕ್ಕದ ಬೀದಿ ಪಾರ್ಕಿಗೆ ವಾಕಿಂಗ್  ಹೋಗ್ ಬರ್ತೀನಿ  " 

" ಮಾವ, ಕಿರಣ್ ಬೇರೆ ಬರೋದು ಎಷ್ಟೊತ್ತಿಗೋ ,  ನೀವು ಮನೇಲೆ ಇದ್ರೆ , ನಂಗೂ  ಅವ್ರೆಲ್ಲ ಬಂದಾಗ ಮಾತಾಡೋಕೆ  ಅನುಕೂಲ . ಪ್ಲೀಸ್ ಮನೇಲಿರ್ತೀರಾ ? 

 "ನಾನು ಏನು ಮಾತಾಡೋದು?  ಹಳ್ಳಿಯವ್ನು  .... "

ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಕಾಲಿಂಗ್ ಬೆಲ್ ಶಬ್ದ ಆಯ್ತು. ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದ ನಿಯತಿ  " ಬನ್ನಿ ಬನ್ನಿ  ಎಂದು ಸ್ವಾಗತ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಕೇಳ್ತು . 

" ಓಹ್ , ಬಂದ್ಬಿಟ್ರು ಅನ್ಸತ್ತೆ .ಬನ್ನಿ ಮಾವ " 

 ಬೇರೆ ದಾರಿಯಿಲ್ಲದೆ ಕಾಲೆಳೆಯುತ್ತಾ ಸೊಸೆಯನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು  ಶಂಕರಣ್ಣ . 

 ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಸೋಫಾ ಮೇಲೆ ಇಬ್ಬರು ಹೆಂಗಸರು ಒಬ್ಬ ೧೨-೧೩ ರ ಹುಡುಗನೂ ಕುಳಿತಿದ್ದರು . 
ಇವರನ್ನು  ನೋಡುತ್ತಲೇ , ವಯಸ್ಸಾದ ಹೆಂಗಸು  ಮುಖ ತುಂಬಾ ನಗು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಎದ್ದು ನಿಂತಳು . 
ಶಂಕರಣ್ಣ ನ ಕಾಲು ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. 

"  ಸುಂಕನಳ್ಳಿ  ಶಂಕರ ಅಲ್ವ? " 

ಸವಿತಾ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವರಿಬ್ಬರ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು .  ಮಾವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗಾಬರಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದುದು ವಿಚಿತ್ರವೆನಿಸಿತು . 

" ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಾ  ಇವ್ರು ? "

" ಗೊತ್ತಿಲ್ದೆ? ಆ ದಿನ ನಾನು ಕರೀತಾ ಇದ್ದೀನಿ  ತನಗೆ ಅಲ್ವೇನೋ ಅನ್ನೋ ತರಾ  ಓಡೋಡಿ  ಮನೆಗೆ  ಹೋಗ್ಬಿಟ್ಟ  !"

ನಿಯತಿ ಹೇಳಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ ಹಾಗಿದ್ರೆ . ( ಏಕವಚನದಲ್ಲೇ ಮಾತಾಡಿಸ್ತಾರೆ  ಅಂದ್ರೆ .. ಅಷ್ಟು ಸಲಿಗೆ ಇತ್ತು ಅಂತಾನಾ? )  ಸವಿತಾ ಮಗಳ ಮುಖ ನೋಡಿದ್ಲು. 

" ನಾವಿಬ್ರೂ ಒಂದೇ ಕಾಲೇಜಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದು . ಒಂದು ವರ್ಷ ಸೀನಿಯರ್ ಇವನು ನನಗಿಂತ .  ಯಾಕೋ ಶಂಕರ ? ಗುರುತು ಸಿಗಲಿಲ್ವಾ? ನಾನು  ಚಂದ್ರಮತಿ . ಹೊಸಳ್ಳಿ ರಾಮಣ್ಣ ನ ಮಗಳು ! "

" ಹಾ... ನೆನಪಾಯ್ತು.  ಹೌದೋ ಅಲ್ವೋ ಅಂದ್ಕೋತಾ ಇದ್ದೆ . ತುಂಬಾ ವರ್ಷ ಆಗೋಯ್ತಲ್ವಾ ?  ವಯಸ್ಸು ಬೇರೆ ಆಯ್ತು .. ಹೀಗಾಗಿ ...  ತಪ್ಪು ತಿಳ್ಕೋಬೇಡ "   ಸಣ್ಣ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರು ಶಂಕರಣ್ಣ   !

" ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಬಿಡು . .  ಇವಳು ನನ್ನ  ಸೊಸೆ . ಮಗ ಮಲ್ಟಿ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಕಂಪೆನಿಲಿ ಇದಾನೆ . ನಾಲ್ಕು  ವರ್ಷ್  ಸಿಂಗಾಪುರದಲ್ಲಿದ್ರು. ಈಗ  ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದಾರೆ. ಇಲ್ಲೇ ಮನೆ ತೊಗೊಂಡ್ರು . ನಂಗೂ ಒಳ್ಳೇದೇ ಆಯ್ತು. 
ನೀನು ಹೆಚ್ಚು ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ನಿನ್ನ ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಗುರ್ತು ಸಿಕ್ತು ನಂಗೆ ಆದ್ರೂ ಒಂ ದ್ಸಲ  ಕನ್ಫರ್ಮ್  ಮಾಡ್ಕೊಳೋಣ ಅಂತ ಅವತ್ತು ಕರದೆ . ನೀನು  ಗಾಬರಿ ಆಗಿ ಓಡಿ  ಬಂದೆ  ಮನೆಗೆ "  ಆಕೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನಕ್ಕರು . 

ಆಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಾಫಿ ಕುಡೀತಾ ಮಾತುಕತೆಗಳು ನಡೆದವು  ಒಂದು ಒಂದೂವರೆ ತಾಸಿನ ಮೇಲೆ  ಅವ್ರು ಎದ್ದರು . 

"ಸರಿ ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತಾಯ್ತು ಮಾತಾಡ್ತಾ  ಹೊತ್ತು ಹೋಗಿದ್ದೆ ಗೊತಾಗ್ಲಿಲ್ಲ. ಖುಷಿ ಆಯ್ತು  ನಂಗಂತೂ " 

" ನಮಗೂ ಖುಷಿ ಆಯ್ತು ಆಂಟಿ. ಬರ್ತಿರಿ ನೀವು  . ಹೇಗೂ ಹಳೆ ಪರಿಚಯ ಇದೆ ಅಂತಾಯ್ತು " ಸವಿತಾ ನಕ್ಕಳು . 

" ಓಹೋ  ಖಂಡಿತಾ ! ಈಗ ಹೊರಡ್ತೀವಿ. ಶಂಕರ , ಈಗ ಹೇಗೂ ಗೊತ್ತಾಯತಲ್ಲ ನಾನೇ ಅಂತ ?  ಬಾ ಮನೆಗೆ . ಮಗನ ಪರಿಚಯನೂ  ಆಗತ್ತೆ . ಹಳೆ  ಸುದ್ದಿ  ಮಾತಾಡ್ತಾ ಕೂತ್ಕೋ ಬಹುದು " ಎಂದು ನಗುತ್ತ  ಆಮಂತ್ರಣ ಕೊಟ್ಟ ಚಂದ್ರಮತಿ ಹೊರಟರು. 

ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿ ಬಂದ  ಸವಿತಾ  
" ಏನ್ ಮಾವ ನೀವು ? , ಕಾಲೇಜ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಅಂತೇ  , ಮರ್ತೆ ಹೋಗ್ಬಿಟ್ಟಿದೀರಾ  ?  ನಕ್ಕಳು 

" ಗುರ್ತು ಸಿಕ್ಕಿತು ಕಣಮ್ಮ . ಆದ್ರೆ , ಹೇಗೆ ಕೇಳೋದು ?  ಆಮೇಲೆ ಅವಳಲ್ಲ ಅಂದ್ಬಿಟ್ರೆ  ಒಂಥರಾ ಆಗಲ್ವ?  ಅದಕ್ಕೆ .... " 

" ಸರಿ ಬಿಡಿ , ನಿಮಗೆ ಇನ್ನು ಮಾತಾಡೋಕೆ ಒಬ್ರು ಸಿಕ್ಕಿದ ಹಾಗಾಯ್ತು .  "   ಕಪ್ ಮತ್ತು ತಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು  ಒಳಗೆ ಹೋದಳು ಸವಿತಾ . 

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ , ಹೊರಗೆ ಗಾರ್ಡನ್ ಲ್ಲಿ  ಜೋಕಾಲಿ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಅಜ್ಜನ  ಪಕ್ಕ ಹೋಗಿ ಕುಳಿತ ನಿಯತಿ ,

"ಅಜ್ಜಾ, ಅವರು ನಿಮ್ ಕಾಲೇಜ್ ಜ್ಯುನಿಯರ್ ಅಂತೆ ?  ಅಷ್ಟು ಆರಾಮಾಗಿ  ನಿಮ್ಮನ್ನ ಮಾತಾಡಿಸ್ತಾ ಇದ್ರೂ ? ನಿಮಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ನೆನಪಿರ್ಲಿಲ್ವ ?  

" ಅದೂ..  ಹೌದೋ ಅಲ್ವೋ ಅಂತ ಸಂಶಯ  ಬಂತು . ಸುಮ್ನೆ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಆಗೋದು ಬೇಡ ಅಂತ  ಸುಮ್ನಾದೆ  ಪುಟ್ಟಿ  " 

"ಆದ್ರೂ ಅಜ್ಜಾ...  ಆ ಅಜ್ಜಿ ಈಗ್ಲೂ ಎಷ್ಟು ಚಂದ ಇದಾರೆ.  ಕಾಲೇಜ್ ಟೈಮ್ ಲ್ಲಿ   ಹೇಗಿರ್ಬಹುದು ? ನಿಜವಾಗ್ಲೂ  ನೀವು ಲೈನ್ ಗೀನ್ ಹೊಡೀಲಿಲ್ವ ಅಜ್ಜ?  "  ಕಿಚಾಯಿಸಿದಳು ನಿಯತಿ . 

 "ಏನೇನೋ ಅಂತೀಯಾ ? ತಲೆ ಹರಟೆ ? "

"ಅಲ್ಲ  ಅಜ್ಜ.. ಅವ್ರು ಎಷ್ಟು ಫ್ರೀ ಆಗಿ ಮಾತಾಡಿದ್ರು ನಿಮ್ಮತ್ರ ಹೋಗೋ ಬಾರೋ ಅಂತಾನೆ  ?  ನೀವು ನೋಡಿದ್ರೆ ....  " 

ಎರಡು ನಿಮಿಷ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತ ಶಂಕರಣ್ಣ    ಮುಜುಗರದಿಂದ  ಮೊಮ್ಮಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು . 

"ನಿಜ ಹೇಳ್ಳಾ  ? ನಂಗೆ ಅವಳು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಆಗ್ತಾ ಇದ್ಲು . ಆದ್ರೆ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳೋಕೆ  ಧೈರ್ಯ ಬರ್ಲಿಲ್ಲ. 
ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಒಂದು ಪತ್ರ ಬರೆದೆ .  ಎಡಗೈಲಿ . ಹ್ಯಾಂಡ್ ರೈಟಿಂಗ್  ಗೊತ್ತಾಗ್ಬಾರ್ದು ಅಂತ . ಹೆಸರು ಹಾಕ್ಲಿಲ್ಲ ನಂದು .  ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಿಸದ ಹಾಗೆ ಅವಳ ಡೆಸ್ಕಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಓಡಿ  ಬಂದಿದ್ದೆ. ಆದ್ರೆ , ಅದು ಇನ್ಯಾರ ಕೈಗೊ ಸಿಕ್ಕಿ  ತುಂಬಾ ಗಲಾಟೆ ಆಗೋಯ್ತು.  ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲ್ ವರೆಗೆ  ವಿಷಯ ಹೋಗಿ , ಅವ್ರು ಅವಳನ್ನ  ಕರೆಸಿ ,  ವಾರ್ನ್ ಮಾಡಿ, ಅವಳ ಮನೆಯೋರು ಕಾಲೇಜಿನಿಂದಾನೇ  ಬಿಡಿಸಿ  ಎಲ್ಲ ಆಗೋಯ್ತು. ಆಗೆಲ್ಲ ತುಂಬಾ ಸ್ಟ್ರಿಕ್ಟ್ ಅಲ್ವಾ?  ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಆದಮೇಲಂತೂ ನಾನು ಇನ್ನೂ ಹೆದರಿ ಬಿಟ್ಟೆ.  ನನ್ನಿಂದ ಹೀಗಾಯ್ತು ಅಂತ  ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರಾಯ್ತು ನಂಗೆ . ಅದು ಇನ್ನೂ ವರೆಗೂ ಕೊರೀತಾ ಇದೆ.  ಆ ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದು ನಾನೇ ಅಂತ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ರೆ ,  ಅವಳು ಅದನ್ನ ನನ್ನತ್ರ ಕೇಳ್ಬಿಟ್ರೆ   ಮುಖ ತೋರ್ಸೋದು ಹೇಗೆ ಅಂತ  ... 

"ಅಯ್ಯೋ ಅಜ್ಜ ! "  ನಿಯತಿ  ಅಜ್ಜನ  ಕತ್ತು  ಬಳಸಿದಳು . 
"ಅಜ್ಜಾ..  ನಿಮ್ಮ ಕಾಲೇಜ್ ಮುಗಿದು ಹತ್ರ ಹತ್ರ ೫೦ ವರ್ಷ ಆದ್ರೂ ಆಗಿರ್ಬೇಕು. ಅಷ್ಟು ಹಳೇದನ್ನ  ಇನ್ನೂ ನೆನಪಿಟ್ ಗೊಂಡು  ಗಾಬರಿ ಆಗ್ತಿದೀರಲ್ಲ?  ಆ ಅಜ್ಜಿಗಂತೂ  ಈ ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿಲ್ಲ.  ಅಥ್ವಾ ಅವ್ರು ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಯಾವಾಗ್ಲೋ ಮರ್ತು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಅಂತ ನಂಗನಿಸತ್ತೆ .  ಈಗ  ಅದೆಲ್ಲ ಬದಿಗಿಟ್ಟು , ಹಾಯಾಗಿ  ಹಳೆ ಲವ್  ಹತ್ರ ಹರಟೆ ಹೊಡೀರಿ !  ಈಗ್ಲಾದ್ರೂ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ಹೇಳ್ಬಿಡಿ . ನೀವು ಆಕೇನ ಇಷ್ಟ ಪಡ್ತಾ ಇದ್ರಿ ಅಂತ ! "  ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕಳು ನಿಯತಿ . 

" ತಲೆ ಹರಟೆ "  ಮುದ್ದಿನಿಂದ ಮೊಮ್ಮಗಳಿಗೆ ಗದರಿದ  ಶಂಕರಣ್ಣ  ಮೆಲ್ಲಗೆ 
" ನೋಡು ಇದೆಲ್ಲ  ಅಪ್ಪ-ಅಮ್ಮನ ಹತ್ರ ಹೇಳ್ಬೇಡ ಪ್ಲೀಸ್.  ನಂಗೆ ತುಂಬಾ ಸಂಕೋಚ ಆಗತ್ತೇ ಆಮೇಲೆ  " 

 "ಒಳ್ಳೆ ಅಜ್ಜ !  ಹೇಳಲ್ಲ ಬಿಡಿ . ಬೇಕಾಗತ್ತೆ ನಂಗೆ ಯಾವಾಗ್ಲಾದ್ರೂ ನಿಮ್ಮನ್ನ ಬ್ಲ್ಯಾಕ್ ಮೇಲ್  ಮಾಡೋಕೆ  ! "
 ಕೆನ್ನೆಗೆ  ಮುತ್ತಿಟ್ಟು ನಗುತ್ತ ಒಳಗೆ  ಹೋದ  ಮೊಮ್ಮಗಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ  ಎರಡು ನಿಮಿಷ ಕುಳಿತ  ಶಂಕರಣ್ಣ , ಅವಳು ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜವಿರಬಹುದೇನೋ  ಎನಿಸಿ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತ  ಎದುರು ಮನೆಯತ್ತ ನೋಡಿದರು !



September 14, 2020

ಹೊಸ ಪೀಳಿಗೆಯ ಜಾನಪದ ಗೀತೆ!



ಬೆಳಗಾಗಿ ನಾನೆದ್ದು ಯಾರ್ಯಾರ ನೆನೆಯಲಿ
ಎಲ್ಲಾ ಸುದ್ದಿಯ ಕೊಡುವಂಥಾs
ಎಲ್ಲ ಸುದ್ದಿಯ ಕೊಡುವಂಥಾ ಮೊಬೈಲ್ ನ
ಎದ್ದೊಂದು ಗಳಿಗೆ ಹಿಡದೇನss

ಟಿಕ್ ಟಾಕ್ ವಿಡಿಯೋ ಚಂದ ಮತ್ತೆ ಪಬ್ ಜಿ ಯು ಚಂದ 
ಮೊಬೈಲ್ ನಲಿ ಚಂದ ಯೂ  ಟ್ಯೂಬುs 
ಮೊಬೈಲ್ ನಲಿ ಚಂದ ಯೂ ಟ್ಯೂಬು  ಇದ್ದರೆ 
ಹೊಸ ಹೊಸ ಅಡುಗೆ  ಮಾಡೇನss 

ಮೊಬೈಲೇ  ಮಾತಾಯಿ ಹಾಕೇನ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕು 
ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮು ಮತ್ತೆ ವಾಟ್ಸಪ್ಪುs 
ಇನ್ಸ್ಟಾಗ್ರಾಮು ಮತ್ತೆ ವಾಟ್ಸಪ್ಪು ಇದ್ದರೆ 
ದಿನವೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಾ  ಕಳೆದೇನಾss 

August 26, 2020

ಪ್ರೀತಿಯೇ ಹಾಗೆ

 ಪ್ರೀತಿಯೇ ಹಾಗೆ 
ಸಿಗಬೇಕು  ಅಚಾನಕ್ ಆಗಿ
ಹಿಂದೆಂದೂ ನೋಡದಷ್ಟು 
ಮುಂದೆಂದೂ ಕಾಣದಷ್ಟು !

ಪ್ರೀತಿಯೇ ಹಾಗೆ 
ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕು ಎದೆಯಲ್ಲಿ 
ಮೊಗೆದಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯದಂತೆ 
ಕುಡಿದಷ್ಟೂ ತೀರದಂತೆ !

ಪ್ರೀತಿಯೇ ಹಾಗೆ 
ಆವರಿಸಬೇಕು ನಮ್ಮನ್ನು 
ನೋವೆಂದೂ ತಾಗದಂತೆ 
ಭರವಸೆಯ ನೀಡುವಂತೆ !

July 6, 2020

ನಯಾಗರಾ



ಆಗಲೇ ಕತ್ತ ಲು ಮುಸುಕುತ್ತಿತ್ತು . ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ದೀಪಗಳು ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡವು . ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ದೀಪಗಳ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುವ ಜಲಪಾತ ಇನ್ನೂ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು . ಆಚೆ ಕೆನಡಾ ಬದಿಯಿಂದ ಜಲಪಾತಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಫೋಕಸ್ ಲೈಟ್ ಗಳು, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಪಟಾಕಿಗಳು ಅಲ್ಲೊಂದು ಬೇರೆಯದೇ ಲೋಕ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದವು
 
ನಾನು ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿನಿಂದ  ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದೆನೋ  ನನಗೆ ಅರಿವಿರಲಿಲ್ಲ . ಕನಿಷ್ಠ ಎರಡು ತಾಸಾದರೂ ಆಗಿರಬೇಕೇನೋ . ಭೋರ್ಗರೆಯುವ , ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುವ  ನೀರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತರೆ  ಇನ್ಯಾವುದರ ಅರಿವೂ ನನಗಿರುವುದಿಲ್ಲ . ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ  ಹೇಳುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ  ,  ಹಿಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನೀನೆಲ್ಲೋ ಮೀನಾಗಿದ್ದೆ   ಅಂತ . ಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ ಹೀಗೆಲ್ಲ ಯಾರಾದರೂ ಹೇಳಿದರೆ . 
ಅದು ಸಮುದ್ರವಾಗಿರಲಿ, ಜಲಪಾತವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಹರಿಯುವ ಹೊಳೆಯಾಗಿರಲಿ , ನೀರನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿರುವುದು ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರಿಯವಾದ ಕೆಲಸ .  ಇನ್ನು ಇದಂತೂ  " ನಯಾಗರಾ "  .  ಇದರ ಪಕ್ಕ , ಇದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ  ಜನ್ಮ ಪೂರ್ತಿ ಕುಳಿತೇನು ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ. 
ನನ್ನ  ನೀರಿನ ಸೆಳೆತವನ್ನು  ತಮಾಷೆ ಮಾಡುವವರಿಗೆ  ನೀರಿನ ಬಗ್ಗೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ  ಎನ್ನುವುದು ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ. ಅವರ ಪಾಲಿಗೆ , ನೀರು  ಬದುಕಿಗೆ  ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕವಾಗಿದ್ದು ಪಂಚಭೂತಗಳಲ್ಲೊಂದು . ಅದಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕು ಅಸಾಧ್ಯ . ಅಷ್ಟೇ!
ನನಗೆ ಹಾಗಲ್ಲ . ಇವುಗಳ ಹೊರತಾಗಿ  ನೀರಿಗೆ  ಅದರದೇ ಆದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವಿದೆ . ಜೀವವಿದೆ , ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಂತೆ ಭಾವನೆಗಳಿವೆ , ಆ  ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾವಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವ ರೀತಿಯಿದೆ  .  ಒಂಥರಾ ನೀರು ಕೂಡ ಮನುಷ್ಯರಂತೆಯೇ . 
ಕೆಲವರು  ಸಮುದ್ರದ ಹಾಗೆ . ಸದಾ ಭೋರ್ಗರೆಯುತ್ತಾರೆ.  ಒಡಲಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ ಹೊರಚೆಲ್ಲಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. .  ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರು  ಕೆರೆಯಂತೆ .  ಶಾಂತ , ನಿಶ್ಚಲ , ಯಾವ ಅಬ್ಬರವಿಲ್ಲ . ಕೆಲವರು ಸಣ್ಣ ಝರಿಯಂತೆ  ಮೆಲ್ಲಗೆ ತಮ್ಮಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾವು ಸಾಗುತ್ತಾರೆ. ಯಾವ ಧಾವಂತವಿಲ್ಲದೆ. ಮತ್ತೂ ಕೆಲವರು ನದಿಯಂತೆ. ಹೊಂಡದಲ್ಲ್ಲೇಲ್ಲೋ ಹುಟ್ಟಿ ಸಣ್ಣ ಹೊಳೆಯಾಗಿ ಹರಿದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.ಅಷ್ಟು ದೂರ  ಶಾಂತವಾಗಿ , ಮತ್ತೆ ಕೆಲವೆಡೆ ರಭಸದಿಂದ ಹರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದೆ ದಾರಿ ಮುಗಿಯಿತು ಅನಿಸಿದರೆ , ಹೆಚ್ಚು ಯೋಚಿಸದೇ  ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ಧುಮುಕಿದರೂ ಮತ್ತೆ ಶಾಂತವಾಗಿ  ಮುಂದೆ ಸಾಗಬಲ್ಲಂತವರು . 
ಇವರನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋದೇ ಕಷ್ಟ,ಎಲ್ಲಿ ಯಾವ ರೀತಿ ಮನಸ್ಸು ತಿರುಗುತ್ತದೋ  ತಿಳಿಯದು . 

ನನ್ನ ಈ ರೀತಿಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಯಾರಿಗೆ ಆಗಲಿ  ನಗು ಬರುವುದು ಸಹಜವೇ ಅಲ್ವ? ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಯಾರಲ್ಲಾದರೂ ಹೇಳಿದರೆ , ನನಗೆ ತಲೆ ಕೆಟ್ಟಿದೆ  ಎಂದು ಬಿರುದು ಕೊಡುವುದು ಗ್ಯಾರಂಟಿ.  ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಏಕೆ ,  ನನ್ನ ಬೆಸ್ಟ್ ಫ್ರೆಂಡ್ , ಆತ್ಮ ಸಖ ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನಲ್ಲ  ,  ಅವನ ಹತ್ತಿರ ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ ಇದೆಲ್ಲ .  ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟ. ಆಮೇಲೆ , ಉಪದೇಶ ಮಾಡಿದ . " ನೋಡು , ಇಂಥಾದ್ದೆಲ್ಲಾ ನನ್ನ ಎದುರು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಬೇರೆ ಯಾರ ಎದುರೂ ಹೇಳ ಬೇಡ. ನಿಂಗೆ ಹುಚ್ಚು ಅಂದ್ಕೊತಾರೆ "  ಎಂದವನೇ , ಮತ್ತೆ ನಕ್ಕಿದ್ದ .  
ಬಹುಷಃ  ಅದೇ ಕೊನೆ. ಮತ್ತೆ ಯಾರಲ್ಲೂ  ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ . ಅವನಲ್ಲೂ  ಹೇಳ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ !  ನಾ ಬದಲಾದೆ ಅಂತಲ್ಲ , ಆದರೆ ನನ್ನ ಹಾಗೂ ನೀರಿನ ಅನುಬಂಧವನ್ನು ಯಾರೂ ಗೇಲಿ ಮಾಡುವುದು ನನಗಿಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ . 
ಕ್ಷಮಿಸಿ, ಎಲ್ಲಿಂದ ಎಲ್ಲೋ  ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟೆ  !

ಹಾಂ , ನನ್ನೆದುರು  ನಯಾಗರಾ ಜಲಪಾತ  ಭೋರ್ಗರೆಯುತ್ತಿತ್ತು.  ಸಣ್ಣಗೆ  ಬೀಸುವ ಗಾಳಿ , ತುಂಬು  ಚಂದ್ರನ ತಂಪು ಕಿರಣಗಳಲ್ಲಿ ತೊಯ್ದ  ನೀರು  ಅಲೌಕಿಕ  ಎನಿಸುತ್ತಿತ್ತು.   ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎದುರಿನ ಕೆನಡಾ  ಬದಿಯಿಂದ ಹಾಕಿದ ಬಣ್ಣ ಬದಲಾಗುವ ಫೋಕಸ್ ಲೈಟ್ ನ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ  ಇನ್ನಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು . 
ಆ ಜಲಪಾತದ ಸದ್ದು   ನನ್ನ ಕಿವಿಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಇಡೀ ನನ್ನನ್ನೇ ಆವರಿಸಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕು , ನನ್ನೊಳಗೆಲ್ಲ ಅದೇ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಉತ್ಕಟ ಬಯಕೆ .  
ಅಷ್ಟು ದೂರದಿಂದ ಶಾಂತವಾಗಿ , ಹೊಳೆಯಂತೆ ಹರಿದು ಬಂದ  ಸರೋವರದ ನೀರು  ಒಮ್ಮೆಲೇ ರಭಸದಿಂದ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ  ಜಿಗಿಯುವುದು  ಮತ್ತೆ  ಹಾಗೆ ಜಿಗಿದಿದ್ದೆ ಸುಳ್ಳು ಎಂಬಂತೆ   ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹಾರಾಡದೆ ಶಾಂತವಾಗಿ ನದಿಯಾಗಿ  ಮುಂದುವರಿಯುವುದು  ಆ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಆಪ್ತವೆನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು .  ಜಲಪಾತಕ್ಕೂ  ಸ್ವಲ್ಪ ಮೇಲೆ  ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ , ಈ ನೀರಲ್ಲಿ ಇಂಥ ರಭಸ, ಶಕ್ತಿ ಇರಬಹುದೇ ಎಂದು ಸಂಶಯ ಬರುವಷ್ಟು ಶಾಂತ ! 


ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುವ  ಈ ಜಲಪಾತದ ಮೇಲೆ   ನಡೆಯುವವರೆಷ್ಟು , ಈ ದಂಡೆಯಿಂದ ಆ ದಂಡೆಯ ವರೆಗೂ ಹಗ್ಗ ಕಟ್ಟಿ ಅದರಮೇಲೆ ನಡೆಯುವ  ಹುಚ್ಚರೆಷ್ಟು ...  ಜಲಪಾತದ ತಲೆಯ ಮೇಲಿಂದ  ನೀರಿನ ಜೊತೆಗೆ  ಧುಮುಕುವ ಸಾಹಸಿಗಳೆಷ್ಟು  !
ಇವರಿಗೆಲ್ಲ  ತಮ್ಮ ಸಾಧನೆಯಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯ . ಆದರೆ ಆ ನೀರಿಗೆ ಏನೆನಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಯಾರಿಗೂ  ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ . ಇವಳಿಗೆ ಖಂಡಿತಾ ಹುಚ್ಚು ಅಂತೀರಾ? 

ತಲೆಯಲಿ ಏನೇನೋ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ,  ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ  "  Hey , do you mind if I sit here?  "   ಎಂದು ಕೇಳಿತು.  ದನಿ ಬಂದತ್ತ ತಿರುಗಿದೆ . ಸುಮಾರು ನನ್ನಷ್ಟೇ ವಯಸ್ಸಿನ  ಯುವಕನೊಬ್ಬ  ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದ.  Sure !   no need to ask "  ಎಂದೇ. 
ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳುತ್ತಾ ಬೆಂಚ್ ನ ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವನು  ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡ . 
 ಐ ಆಮ್  ಸೆರ್ಜಿಯೋ  !  ಎನ್ನುತ್ತಾ ಬೆಂಚ್ ನ ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ. ಸುಮಾರು ಆರಡಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಿರಬಹುದಾದ  ಅವನ ಮುಖ ಅರೆಗತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ . 
ನಾನು ಮತ್ತೆ ನೀರಿನತ್ತಲೇ ದೃಷ್ಟಿ ಕೀಲಿಸಿದೆ . 
ಇಂಡಿಯನ್ ? 
ಹ್ಞೂ  
ನಿಮಗೆ ಈ ಜಾಗ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವೇ?  
ಹಾಂ 
ನನ್ನ ಶಾಂತಿಗೆ ಭಂಗ ಬಂದಂತಾಗಿ ಸಲ್ಪ  ಸಿಡಿಮಿಡಿ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು. 
ಅದನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿದನೋ ಎಂಬಂತೆ ಆತ ಹೇಳಿದ . 

ಸಾರಿ, ನಾನು ಬಹುಶಃ ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದಿನೇನೋ .  ಬಹಳ ಹೊತ್ತಿಂದ ನೀವು ಇಲ್ಲಿ ಕೂತಿರೋದನ್ನ ಗಮನಿಸಿದೆ . ಇಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಜಲಪಾತವನ್ನು ನೋಡಲು ಬರುವ , ಅದರ ಮುಂದೆ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಸಿಕೊಂಡು  ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋ ಅಂಥಾ ಜನರಿಂದ ನೀವು ಬೇರೆ ಅನಿಸಿತು . ಅದಕ್ಕೆ ಮಾತನಾಡಿಸಿದೆ . ಅಷ್ಟೇ . ನೀವು  ಮಾತನಾಡಲೇ ಬೇಕಾದ  ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇಲ್ಲ ! 
ಎಂದು ನಕ್ಕ . 

ಅವನ ನೇರ ಮಾತು ಇಷ್ಟವಾಯ್ತು . 
ನನಗೆ ನೀರೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ . ಅದರಲ್ಲೂ  ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದರೇ , ಮನಸಿಗೆ ಏನೋ ಶಾಂತಿ ಸಿಗ್ತಿದೆ .  ಇಲ್ಲಿಂದ ಏಳೋಕೆ ಮನಸಾಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ. 

ಹಹಹ , ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಶಾಂತಿ ಭಂಗ ಮಾಡಿದೆ . ಕ್ಷಮಿಸಿ. 
ನಂಗೆ ಜಲಪಾತಗಳು ತುಂಬಾ ಕುತೂಹಲ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ನೋಡಿ , ಇಲ್ಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಕೆಲವೇ ಮೀಟರ್ ಗಳ  ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹರೀತಿರೋ ಇದನ್ನ ನೋಡಿದರೆ  ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತಲೇ , ಅಷ್ಟು ರಭಸ ಹೇಗೆ ಬಂತು ಅನ್ನೋದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಅಲ್ವೇ?   ನಾವೂ ಕೂಡ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲವೇ ? 
ಶಾಂತವಾಗಿರೋ ಕೆಲವರು ಕೆಲವು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸಿಡೀತಾರೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಯೋಚಿಸೋಕು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಲ್ವೇ? 

ನಾನು ಥಟ್ಟನೆ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದೆ . ನನ್ನದೇ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಅವನು ಹೇಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ? ಅಂತ ಅಚ್ಚರಿಯಾಯಿತು . ಆದರೆ ಮಾತನಾಡಲಿಲ್ಲ . 
ಜನರೆಲ್ಲಾ ಹೊರಟು ಪಾರ್ಕ್  ನಿರ್ಜನವಾಗುತ್ತಿತ್ತು . ದೂರದಲ್ಲಿ ಪೊಲೀಸ್ ಒಬ್ಬ ನಮ್ಮತ್ತ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು  ಗಮನಿಸಿ  ಅವನು ಎದ್ದ. ನನ್ನನ್ನೂ ಎಚ್ಚರಿಸಿದ.   
ಇಬ್ಬರೂ  ರಸ್ತೆಯತ್ತ ನಡೆದೆವು . 

"ನೀವು ವಿಂಡ್ ಹ್ಯಾಮ್ ನಲ್ಲಿ ಉಳಕೊಂಡಿದೀರಾ ? "
"ಹೌದು" ... ನಾನು ಅನುಮಾನದಿಂದ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದೆ . 
"ಹೇ, ನಾನೂ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಕೊಂಡಿದೀನಿ . ಮಧ್ಯಾನ್ಹ   ಲಾಬಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನ ನೋಡಿದ್ದೇ . ಅದಕ್ಕೆ ಕೇಳಿದ್ದು . ಬೇರೇನಿಲ್ಲ. "
ಇವನೇನು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಓದಿಬಿಡ್ತಾನಾ  ?  
"ಹೊರಡ್ತಿದೀರಾ ನಾಳೆ? "
"ಇಲ್ಲ . ಇನ್ನು ಒಂದು ದಿನ ಇಲ್ಲೇ ಇರ್ತೀನಿ . "
"ಒಹ್!  ಸರ್ಪ್ರೈಸಿಂಗ್  !  ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬರೋರು ಒಂದು ದಿನಕ್ಕೆ ಹೊರಟು ಬಿಡ್ತಾರೆ ಅಂತ ಕೇಳಿದೀನಿ . "
"ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ.  ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೆ ಇವತ್ತು ಮಧ್ಯಾನ್ಹ .  ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಇನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡೇ ಇಲ್ಲ . ನಂಗೆ  ನಯಾಗರ  ಜೀವನದ ಕನಸು. ಹೀಗಾಗಿ , ಒಂದಿಡೀ ದಿನ ಆದರೂ ಇಲ್ಲಿ ಕಳೆಯಬೇಕು . "

ರಸ್ತೆಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದೆವು . ವ ಕೇಳಿದ   " ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ  ಕರೀಲಾ? " 

"ಬೇಡ  ಬೇಡ !  ಎಷ್ಟು ಮಹಾ ದೂರ ಇದೆ ? ನಡಕೊಂಡೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ.  ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ತಲುಪಬಹುದು . ನೀವು ಬೇಕಿದ್ರೆ .... " 

ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟ . "ನನಗೆ  ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಬೇಕಾದ್ರೂ ನಡೆದು ಅಭ್ಯಾಸವಿದೆ . ನಿನಗೋಸ್ಕರ ಕೇಳಿದ್ದು 
ಅಷ್ಟೇ . ಐ  ಲವ್ ಟು ವಾಕ್  .  ಮಾತಾಡ್ತಾ ಹೋಗಬಹುದು . "

  ಸ್ವಲ್ಪ ಅನುಮಾನಿಸಿದರೂ , ಅವನು ಅಪಾಯಕಾರಿಯಲ್ಲ ಎನಿಸಿ  ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕ ತೊಡಗಿದೆ . ತಣ್ಣನೆ ಗಾಳಿಗೆ ಕತ್ತಿ ಗೆ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಸ್ಟೋಲ್ ನ್ನು  ಹೊದ್ದುಕೊಂಡೆ.   

"ಅಂದ ಹಾಗೆ ಹೋಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ  ಡಿನ್ನರ್ ಸಿಗೋದು ಕಷ್ಟ.  ಇಲ್ಲೇ  ಏನಾದ್ರು ತಿಂದು ಹೋಗ್ಬಹುದಲ್ಲ ?"

"ನಂಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹಸಿವಿಲ್ಲ. ಸೊ, ಹೋಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಊಟಮಾಡುವ ಇಚ್ಛೆಯಿಲ್ಲ !"
"ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲ  ಇಲ್ಲೇ  ಹತ್ತಿರ ಸಬ್  ವೇ  ಇದೆ . ಸ್ಯಾಂಡ್ ವಿಚ್ ಏನಾದ್ರು ತೊಗೊಬಹುದು. ಮತ್ತೆ  ಅಲ್ಲೇ ಕುಳಿತು ತಿನ್ನ ಬೇಕು ಅಂತೇನಿಲ್ಲ. ನಡೀತಾ ನಡೀತಾ ತಿನ್ನಬಹುದು ."
ಸ್ಯಾಂಡ್ ವಿಚ್ ತಿನ್ನುತ್ತಾ  ಹೋಟೆಲ್ ನತ್ತ  ನಡೆದೆವು 

ಅವನು ಸ್ಪೇಯ್ನ್ ನವನು . ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾ ದ  ಕಂಪನಿ ಒಂದರಲ್ಲಿ  ಪ್ರೋಗ್ರಾಮ್ ಬರೆಯುತ್ತಾನೆ . ಫುಟ್ ಬಾಲ್  ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟ , ಆಡುತ್ತಾನೆ ಕೂಡ . ನಯಾಗರಕ್ಕೆ  ಎರಡನೆಯ ಭೇಟಿ .  ಈಗ  ಲಾಂಗ್ ವೀಕೆಂಡ್ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ  ಬಂದಿದ್ದಾನೆ  ಎಂದು ಮಾತಿನ ನಡುವೆ ತಿಳಿದು ಕೊಂಡೆ . 
ನನ್ನ ಹೆಸರು ನೀರಜಾ  ಎಂದಾಗ , ಅದರ ಅರ್ಥ ಕೇಳಿದವನು  " ವಾಹ್ , ನಿನಗೆ ಸರಿಯಾದ ಹೆಸರು " ಎಂದು ನಕ್ಕ . ಹಾಗೆಯೇ  ಹೆಚ್ಚೇನಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ  ಬೇಸಿಕ್  ಮಾಹಿತಿ ಕೊಟ್ಟೆ. ೩ ತಿಂಗಳ ಟ್ರೇನಿಂಗಗಾಗಿ  ಸಿಯಾಟಲ್ ಗೆ ಬಂದ  ಬಗ್ಗೆ ,  ಅಲ್ಲೇ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿರುವ ಅಕ್ಕನ ಮನೆಗೆ ಪ್ರತಿ ವೀಕೆಂಡ್ ಹೋಗುವ ಬಗ್ಗೆ , ಗೆಳತಿಯ  ಜೊತೆ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿದ ಈ ಟ್ರಿಪ್ ,ಅನಿವಾರ್ಯ ಕಾರಣದಿಂದ  ಅವಳು  ಬರಲಾಗದಕ್ಕೆ  ಒಬ್ಬಳೇ ಬರಬೇಕಾಗಿದ್ದು  ಇದಿಷ್ಟನ್ನು ಹೇಳಿದೆ .
ಒಳ್ಳೇದೇ ಆಯಿತು  ಅಂದ . ನೀನು ಫ್ರೆಂಡ್  ಜೊತೆ ಬಂದಿದ್ರೆ  ಹೀಗೆ ಪರಿಚಯ ಆಗ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅಂದು ನಕ್ಕ .  

ದೀಪಗಳ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ಅವನ ಮುಖ ಚಂದವಾಗಿ ಕಂಡಿತು . ಕೊಂಚವೇ ಅಲೆ  ಅಲೆಯ ಕಪ್ಪು ಕೂದಲು . ತುದಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೊಂಡಾದ ಉದ್ದ  ಮೂಗು . ಕುರುಚಲು ಗಡ್ಡ ಹಾಗೂ ಮೀಸೆಯ ನಡುವೆ ಅಡಗಿದ ಬಾಯಿ . ಸುಧೃಢ ಮೈಕಟ್ಟು . ಕೈ ತಾಗದಂತೆ ಅಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲೇ   ನಡೆದು ಬರುತ್ತಿದ್ದ . ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹೋಟೆಲ್ ಬಂತು.  ನಮ್ಮ ನಮ್ಮ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗುವಾಗ  ಕೇಳಿದ 
"ನಾಳೆ  ಎಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ  ಹೋಗ್ತೀಯ ಫಾಲ್ಸ್ ಹತ್ತಿರ?   ನಾನು  ಜೊತೆಗೆ ಬರಬಹುದಾ ?"

ಏನು ಹೇಳಬೇಕೋ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ . "ನೋಡೋಣ   ಬ್ರೇಕ್ ಫಾಸ್ಟ್   ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ  ಸಿಕ್ಕಾಗ ಹೇಳ್ತಿನಿ ."  
"ನೋ ಪ್ರಾಬ್ಲಮ್ . ಅಟ್ ಲೀಸ್ಟ್  ಸಮ್ ಥಿಂಗ್  ಪಾಸಿಟಿವ್ ". ಎಂದು ನಕ್ಕವನು 
buenas noches ! ಎಂದು ಅವನ ರೂಮ್ ನತ್ತ  ನಡೆದ . 

ರೂಮಿಗೆ ಬಂದು ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ  ಬಿದ್ದವಳಿಗೆ ಏನೋ ಕಸಿವಿಸಿ .  
ಬ್ರೇಕ್ ಫಾಸ್ಟ್ ಲ್ಲಿ  ಸಿಗ್ತೀನಿ ಅನ್ನೋ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ  ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟೆನಾ  ಅಂತ . ಏನು ಮಾಡೋದು  ? ಒಬ್ಬಳೇ ಹೋಗೋದ  ಅವನಿಗೆ ಜೊತೆಗೆ ಬರಲು  ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೊಡೋದಾ ? ಅನ್ನೋ ಗೊಂದಲ . 
ಕೊನೆಗೆ  ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದೆ.  ಇಡೀ ದಿನ ಒಬ್ಬಳೇ ಅಲೆಯೋದಕ್ಕಿಂತ  ಮಾತನಾಡಲು ಜೊತೆ ಇರುತ್ತಲ್ಲ  ಎನಿಸಿತು.  ತೀರಾ  ಇರಿಟೇಟಿಂಗ್ ಅನಿಸಿದರೆ , ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಿ ಬಿಡೋದು  ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದೆ. 
ಮನಸ್ಸು  ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು  ಹಾಗೇನೂ ಆಗದು . ಸೆನ್ಸಿಬಲ್ ಇದ್ದಾನೆ ಅವನು  ತೊಂದರೆ ಆಗದು ಅಂತ . 

ಫೋನ್ ಚೆಕ್ ಮಾಡಿದರೆ  ಅಕ್ಕನ ೪-೫ ಮಿಸ್ ಕಾಲ್ ಗಳಿದ್ದವು. ನಾನು ಒಬ್ಬಳೇ ಬರಬೇಕಾದ , ಅಪರಿಚಿತ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳೇ ಇರಬೇಕಾದ ಬಗ್ಗೆ   ಕಾಳಜಿ ಅವಳಿಗೆ .  ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಇಂದಿನ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಕೊಟ್ಟೆ.
 ಅವನು  ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ .  ಹೇಳುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನಿಸಿತು . 

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ   ರೆಡಿಯಾಗಿ ಡೈನಿಂಗ್ ಹಾಲ್  ಗೆ ಬಂದೆ. ತಿಂಡಿಯ ಪ್ಲೇಟ್ ಹಿಡಿದು  ಟೇಬಲ್ ಗಾಗಿ ನೋಡುವಾಗ  ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಅವನು  ಕೈ ಮಾಡಿದ.  
ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ !  ಅವನೆದುರು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದೆ . 

ರೆಡಿ ಆಗ್ಬಿಟ್ಟಿದೀಯಾ ?  ಎಂದು ನಕ್ಕ. 
"ಹ್ಞೂ , ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲ ನಂಗೆ ಎಷ್ಟಾಗತ್ತೋ ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತನ್ನ  ನೀರಿನ ಮುಂದೆ ಕಳೆಯಬೇಕು ಅಂತ ?  ನೀನು ಇನ್ನೂ ಸ್ನಾನನೇ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಅನ್ಸತ್ತೆ  !"
"ಅಂದ್ರೆ , ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ್ರೆ ನಾನು ಬರ ಬಹುದಾ ನಿನ್ ಜೊತೆ ?  " ಮುಂದೆ ಬಾಗಿ ಕಣ್ಣಲಿ ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ಕೇಳಿದ. 
ಅವನು ಕೇಳಿದ ರೀತಿಗೆ  ಮುಜುಗರ ಎನಿಸಿತು .  "ವೆಲ್...   ನನ್ನ ಶಾಂತಿಗೆ   ಭಂಗ ತರೋಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ... "

ವೊವ್  ! ಕೂಲ್ ! I am honoured ! ಯೋಚನೆ ಮಾಡಬೇಡ . ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್ ಮಾಡಲ್ಲ ನಾನು .  ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಕೊಡು. ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ರೆಡಿ ಆಗಿ ಬರ್ತೀನಿ  ಎಂದ . 

ಮುಂದಿನ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ  ಹೊರಟೆವು. ಹತ್ತಿರವೇ ಇದ್ದುದರಿಂದ ನಡೆದುಕೊಂಡೇ ಹೊರಟೆವು. ಜಲಪಾತದ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ , ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ಹಾರಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.  ಮೊತ್ತ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಡೇಟ್ ಗೆ ಹೋಗುವ ಹದಿಹರಯದ ಹುಡುಗಿಯಂತೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು,
ಅವನೂ ಕೂಡ  ವಾವ್ , ಬ್ಯುಟಿಫುಲ್ , ಅಮೇಜಿಂಗ್  ಎನ್ನುತ್ತ ಅದರ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಯಾಗರ  ಅವನಿಗೂ ಮೋಡಿ ಮಾಡಿತ್ತು . ನನಗಂತೂ ಕೇಳುವುದೇ ಬೇಡ .
ನಾನಿವತ್ತು ನಿನ್ನ ಟೂರ್ ಗೈಡ್ . ನಡಿ  ಎಂದ .
ಸರಿ ಸರಿ. ನೀನು ಯಾವಾಗ್ಲಾದ್ರೂ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬರ್ತೀಯಲ್ಲ ಆಗ ನಾನು ಗೈಡ್ ಆಗ್ತೀನಿ  ಎಂದೆ ನಗುತ್ತಾ  . 
"ನಾನು ೩ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಂದಿದ್ದೆ . ಆಗ ನಿನ್ನ ಪರಿಚಯವಿರಲಿಲ್ಲ , ಎಂಥ ಕೆಲಸ ಆಯ್ತು ನೋಡು ! "
ಆಶ್ಚರ್ಯ ನನಗೆ . 
"ಒಹ್ ಹೌದ? ಏನೇನು ನೋಡಿದೆ ? ರಾಜಸ್ಥಾನ್? ತಾಜ್ ಮಹಲ್? ಕೇರಳ? ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಟೂರಿಸ್ಟ್ಗಳೆಲ್ಲ ತಪ್ಪದೆ ಹೋಗೋ ಜಾಗಗಳು ಇವು . "

"ಹೇಯ್  ಹೋಲ್ಡ್ ಆನ್ !  ಇದರಲ್ಲಿ ತಾಜ್ ಮಹಲ್ ಮಾತ್ರ ಹೋಗಿದೀನಿ. ಉಳಿದಂತೆ  ನಾರ್ಥ್ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ  ,  ಮಧ್ಯ ಪ್ರದೇಶ  ಸುತ್ತಿದೆ . "

"ಒಹ್ !  ಥಟ್ ಈಸ್ ವಿಯರ್ಡ್ "
"ಹಾಂ , ಎಲ್ಲರೂ ಹಾಗೆ ಅಂತಾರೆ.  ಬಟ್ , ನಾನು ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲ? ನಂಗೆ ಕಾಡುಗಳು , ಜಲಪಾತಗಳು ಇಷ್ಟ ಅಂತ ...  ಅದಕ್ಕೋಸ್ಕರ  ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದ್ದು. "
ನಾನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.  
"ನೀನು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತಕ್ಕೆ  ಬರಲಿಲ್ವ? ಚಂದದ ಜಲಪಾತಗಳು ಇವೆ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ! "
"ನಾನು ತುಂಬಾ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ  ಕಲ್ಕತ್ತಾದವನು . ಅವನು ಹೇಳಿದ ಜಾಗಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ.  ಆದರೆ ತುಂಬಾ ಚಂದವಿದೆ ನಿನ್ನ ದೇಶ.  ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬರಬೇಕು. ಈ ಸಲ ನೀನು ಹೇಳಿದಲ್ಲಿ" ಎಂದು ನಕ್ಕ. 

"ಖಂಡಿತಾ ! ಯೋಚ್ನೆನೇ  ಮಾಡಬೇಡ. ಆದ್ರೆ ಸದ್ಯ ನಯಾಗರಾ  ನೋಡೋಣ ನಡಿ. "
ಅದೆಷ್ಟೋ ವರ್ಷದ ಸ್ನೇಹಿತರಂತೆ  ಹರಟುತ್ತಾ ನಡೆದೆವು .
 ಗೋಟ್ಸ್ ಐಲ್ಯಾಂಡ್  ನೋಡಿ , ಬ್ರೈಡಲ್ ವೇಲ್ ನ ಬಳಿ  ಕೆಳಗಿಳಿದು ಚಿಮ್ಮುವ ನೀರಹನಿಗಳಲ್ಲಿ  ತೋಯ್ದು  ಮೈಮರೆತೆ.  ಅಮೇರಿಕನ್ ಫಾಲ್ಸ್ ನ್ನು ನೋಡಿ  ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹಸಿವಾಗತೊಡಗಿತು.  ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಚಿಕ್ಕ ರೆಸ್ಟೋರೆಂಟ್ನಲ್ಲಿ  ಪಿಜ್ಝಾ  ತೆಗೆದುಕೊಂಡೆವು .  
 ಆಮೇಲೆ cruise ಹತ್ತಿ ಹಾರ್ಸ್ ಶೂ ಫಾಲ್ಸ್ ನತ್ತ ಹೋಗುವಾಗಂತೂ ನನ್ನ  ಉತ್ಸಾಹ ಮೀರಿತ್ತು.   ರೇಲಿಂಗ್ ನ ಪಕ್ಕದಿಂದ ಅಲುಗಾಡದ ನನ್ನನ್ನು ಅವನೆಷ್ಟೋ  ಬಾರಿ ಕರೆದ , ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ಬಾ , ನೀರು ಸಿಡಿಯುವ ರಭಸಕ್ಕೆ  ಒದ್ದೆ ಆಗಿ ಬಿಡ್ತೀಯ  ಎಂದು ಎಷ್ಟೋ ಸಲ  ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ನಾನು ನಿಂತಲ್ಲಿಂದ ಅಲುಗಾಡಲಿಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಿನಂತೆ  ಖುಷಿ ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ , ನಿನ್ನ ಗೈಡ್  ಅಲ್ವ ನಾನು ? ನಿನ್ನನ್ನ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ನೋಡ್ಕೊಳೋದು ನನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ  ನೋಡು ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಿಂತುಕೊಂಡ !
ಚಿಕ್ಕಚಿಕ್ಕದ್ದನ್ನೂ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡ್ತೀಯ ನೀನು. ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಆದೇ ನಂಗೆ ..  . ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ್ದು  ಆ ಭೋರ್ಗರೆವ ಶಬ್ದ, ಇತರ ಪ್ರವಾಸಿಗಳ ಕೇಕೆಯ ನಡುವೆಯೂ  ಕೇಳಿತು. 
ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಟ್ಟೆ  ಹಾರಿದಂತಾಗಿ  ಕಿವಿ ಕೆಂಪಾಯ್ತು   . Cruise  ತಿರುಗಿ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರೈನ್ ಕೋಟ್ ಇದ್ದರೂ  ನಾವು ಪೂರ್ತಿ ಒದ್ದೆಯಾಗಿದ್ದೆವು. 
ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಅದೆಷ್ಟೋ ಕಾಲದ ಕನಸು  ನನಸಾದ ಸಂಭ್ರಮ . 
ಮೇಲೆ ಬಂದು  , ಹೊಳೆಯಂಚಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯತೊಡಗಿದೆವು.   ಆಫೀಸ್, ಕೆಲಸ, ಬಾಸು, ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು, ಊರು, ಮನೆ, ಮನೆಯವರು... ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಭಾಗಗಳಾದವು. ವೀಸಾ ಇಲ್ಲದ ಕಾರಣ  ಕೆನಡಾ ಕಡೆಯಿಂದ ನೋಡಲಾಗದ್ದಕ್ಕೆ ಬೇಸರ ಹಂಚಿಕೊಂಡೆ.  ಅವನೀಗ ಬಹುಕಾಲದ ಪರಿಚಿತನಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ . ಹರಟಲು  ಮುಜುಗರವೆನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮೆಲ್ಲಗೆ ಸಂಜೆ ಇಣುಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ   ದೀಪಗಳು , ಪಟಾಕಿಗಳು  ಮತ್ತೆ  ದೇವಲೋಕ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.  ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಕುಳಿತ ಬೆಂಚ್ ಖಾಲಿ ಇರುವುದು ಕಂಡು ಅತ್ತ ತಿರುಗಿದೆವು. ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ  ಬಣ್ಣದ ಬೆಳಕಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಜಲಪಾತವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಮೈಮರೆತೆವು. ಒಮ್ಮೆಲೇ ಎದ್ದ  ಅವನು ನನ್ನತ್ತ ತಿರುಗಿ " ಬಿಯರ್" ?  ಎಂದ.  ಬೇಡವೆನ್ನುವ ಮನಸಾಗಲಿಲ್ಲ. 
ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿ ಬಂದವನ  ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಿಯರ್ ಬಾಟಲ್  ಹಾಗೂ  ಬರೀತೋ ಇದ್ದವು . 
ಇದು ಹೊಸಾ ಫ್ರೆಂಡ್ಶಿಪ್ ಗೆ  ಎಂದು ನಗುತ್ತಾ ಚೀಯರ್ಸ್ ಹೇಳಿದ.  ಮಾತಿಲ್ಲದೆ  ತಣ್ಣಗಿನ ಬಿಯರ್ ಹೀರುತ್ತಾ , ಬೆಳದಿಂಗಳ ರಾತ್ರಿಯನ್ನು  ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಮೌನವಾಗಿ ಕುಳಿತೆವು. ಇದೆ ಸ್ವರ್ಗ ಎನಿಸತೊಡಗಿತ್ತು ನನಗೆ . 
"ನಿಂಗೆ ಬಾಯ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಇದಾನ? "
ಸಡನ್ನಾಗಿ ಬಂದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಗಲಿಬಿಲಿಯಾದೆ. 
"ಯಾಕೆ? "
"ಹೇ, ಗಾಬರಿ  ಆಗಬೇಡ. ಸುಮ್ನೆ ಕೇಳಿದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಅವನೂ ನಿನ್ನ ತರಾನೇ ಪ್ರಕೃತಿ, ನೀರು ನೆಲ ಅಂತೆಲ್ಲ ಇಷ್ಟ ಪಡೋನಾದ್ರೆ ಮಾತ್ರ  ಬದುಕ್ತಾನೆ  ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಅಷ್ಟೇ !"  ಚಂದದ  ಹಲ್ಲು ಕಾಣುವ ನಗು !
ನಾನು ಹುಬ್ಬು ಗಂಟು ಹಾಕಿದೆ . 
"ಕೋಪ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಡ . ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು ಅಂತ ಒತ್ತಾಯ ಇಲ್ಲ ".  ನಕ್ಕು ಬಿಟ್ಟ . 
ನಾಚಿಕೆ  ಆದಂತಾಯಿತು ." ವೆಲ್ ... ಹಾಗೇನಿಲ್ಲ.  ಒಬ್ಬ ಫ್ರೆಂಡ್ ಇದಾನೆ . ತುಂಬಾ ಕ್ಲೋಸ್ ನಾವಿಬ್ರೂ ..  ಬಟ್ , ಬಾಯ್ ಫ್ರೆಂಡ್   ಅಂತ ಹೇಳ್ಕೊಳೋ  ಹಂಗಿಲ್ಲ ಅನ್ಸತ್ತೆ !  ಐ ಆಮ್ ನಾಟ್ ಶ್ಯೂರ್  " ಅದೇಕೋ ಮುಚ್ಚಿಡಬೇಕು ಎನಿಸಲಿಲ್ಲ . 

"ಹ್ಮ್ಮ್..  ಇಂಟರೆಸ್ಟಿಂಗ್! ಕ್ಲೋಸ್  ಅಂತೀಯಾ, ನಾಟ್ ಶ್ಯೂರ್  ಅಂತೀಯಾ .. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಿಮ್ಮ ದೇಶದ  ಸಂಸ್ಕೃತಿ -ಪದ್ಧತಿಗಳು ಗಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇರೆ ಅಲ್ವ?  ಹಾಗಂತ ಓದಿದೀನಿ . "
"ಹಾಂ  ವೆಸ್ಟರ್ನ್ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ , ತುಂಬಾನೇ ಬೇರೆ ರೀತಿ ನಮ್ಮದು .  ಅಂದಹಾಗೆ , ನಿಂಗೆ ಗರ್ಲ್ ಫ್ರೆಂಡ್  ಇದಾಳ? ಅಥವಾ ಬಾಯ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ?"

"ಹಾಹಾಹಾ ,  ನೋ ಬಾಯ್ ಫ್ರೆಂಡ್ !  ಐ ಆಮ್  ಸ್ಟ್ರೈಟ್ !   ಗರ್ಲ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಇದ್ದಳು. ಅಮೆರಿಕಾದವಳೇ . ಬೇರೆ ಆಗಿ ೪-೫  ತಿಂಗಳಾಯ್ತು. ನನ್ನ ಹುಚ್ಚುಗಳು , ತಿರುಗಾಟ ಎಲ್ಲ ಅವಳಿಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಅನಿಸ್ತಾ ಇತ್ತು . ಇತ್ತೀಚೆ  ಅವಳಿಗೆ ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಅವಳ ಜೊತೆ  ಕಳೆಯೋದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅನಿಸ್ತಾ ಇತ್ತು .  ಅದಕ್ಕೆ , ಬೇರೆ ಆಗಿಬಿಟ್ವಿ . ಈಗ ನಾನು ನನ್ನ ಲೈಫ್ ನ ನಂಗೆ ಬೇಕಾದಂಗೆ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀನಿ  ನೋಡು ! "

" ಓಹ್ ! ಸಾರಿ !"

"ಸಾರಿ ಯಾಕೆ?  ನಾನು ಖುಷಿಯಾಗೆ ಇದ್ದೀನಿ . ಇಷ್ಟ ಇಲ್ಲದೇ  ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟದಿಂದ  ಇರೋದು  ನಂಗೆ ಸೇರಿ ಬರಲ್ಲ . ಅದಕ್ಕೆ ನಿಂಗೆ  ಹೇಳಿದ್ದು ನಿನ್ನ ತರದವನೇ ಆದ್ರೆ ಮಾತ್ರ ಖುಷಿಯಾಗಿರಬಹದು ಅಂತ . ರಿಲೇಷನ್ ಶಿಪ್ ನಲ್ಲಿ  ಎಲ್ಲೋ ಸ್ವಲ್ಪ ಆದ್ರೂ ಸಾಮ್ಯತೆ ಇರಬೇಕು ಅಥವಾ ಜೊತೆಗಾರರ    ಆಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ , ಅದರ ಜೊತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆದ್ರೂ  ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳೋ ಮನೋಭಾವ ಆದ್ರೂ ಇರಬೇಕು . ಇಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರೆ  ಕಷ್ಟ !"

ಅವನತ್ತ ನೋಡಿದೆ . ಅವನು ಆಚೆಯೆಲ್ಲೋ  ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆ ಕ್ಷಣ  ಅವನು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಗಿ , ಹತ್ತಿರ ಸರಿದು ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳ ಬೇಕೆನಿಸಿದ  ಬಲವಾದ ಆಸೆಯನ್ನು  ಹೇಗೋ ತಡೆದುಕೊಂಡೆ  . 
ಆ ಅಲೌಕಿಕ  ಪರಿಸರಕ್ಕೋ , ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಬಿಯರ್ ನ ಪ್ರಭಾವವೋ , ಮೋಡಿಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜಲಪಾತದ ಸನ್ನಿಧಿಯೋ  ತಿಳಿಯದೆ ಗಲಿಬಿಲಿ ಯಾಯಿತು . ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾಚಿಕೆಯೂ ಆಯಿತು. 
ಮತ್ತದೆಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತು ಹಾಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದೆವು. ನಡು ನಡುವೆ ಒಂದೆರಡು ಮಾತು,  ಹೆಚ್ಚು ಮೌನ !

ಹೋಟೆಲ್ ನತ್ತ  ಮರಳುವಾಗ  ರಾತ್ರಿಯಾಗಿತ್ತು. 
ಸಣ್ಣ ಚಳಿಯಿತ್ತು , ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಕುಡಿದ ಬಿಯರ್ ನ ಜೂಮ್  ಸ್ವಲ್ಪ ಇತ್ತು . 
"ನಾಳೆ ಎಷ್ಟು  ಗಂಟೆಗೆ  ಹೋಗೋದು ನೀನು ? " ಕೇಳಿದ ಅವನು. 

"ಫ್ಲೈಟ್ ಇರೋದು ಒಂದೂವರೆಗೆ. ಬಹುಶಃ ಒಂಭತ್ತೂವರೆ ಅಥವಾ ಹತ್ತಕ್ಕೆ ಹೊರಟರೆ ಸರಿ ಆಗಬಹುದೇನೋ . ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಬುಕ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು ." 

"ಹೇ , ಟ್ಯಾಕ್ಸಿ ಯಾಕೆ? ನಾನೂ ನಾಳೇನೇ ಹೊರಡ್ತಿದೀನಿ . ನಾನು ಕಾರ್ ರೆಂಟ್ ಮಾಡಿದೀನಿ .   ಒಟ್ಟಿಗೆ ಹೋದರಾಯ್ತು.  ಆಗಬಹುದಾ? "

"ನಿಂಗ್ಯಾಕೆ ತೊಂದ್ರೆ ?"  ಸಂಕೋಚವೆನಿಸಿತು . 

"ತೊಂದ್ರೆ ಏನು? ಹೇಗೂ ನಾನೂ ಹೋಗ್ಬೇಕು , ಕಾರ್ ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ. ಸೊ , ನಿಂಗಾಗೋ ಅಷ್ಟು   ಜಾಗ ಇದೆ . ಜಾಸ್ತಿ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ಬೇಡ.   ಸ್ನೇಹಿತ ಅಂತ  ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ರೆ .... ಹಕ್ಕಿನಿಂದ ಬಾ !"

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹತ್ತಕ್ಕೆ ಹೋಟೆಲ್ ನಿಂದ ಹೊರಟೆವು .  ನಯಾಗಾರವನ್ನು  ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೆನೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ , ಏನೇನೋ ಹರಟುತ್ತಾ  ದಾರಿ ಕಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು . 
ಬಫೆಲೊ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ,  ಏಕೋ  ಇಬ್ಬರೂ ಮೌನವಾದೆವು .  ಮತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ  ಮೌನ ಅಸಹನೀಯವೆನಿಸಿ  ಬಲವಂತದಿಂದ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿದೆವು . 
 ನಿಲ್ದಾಣದೆದುರು ಕಾರ್ ವಾಪಸ್ ಮಾಡಿ ಒಳಹೊಕ್ಕೆವು . ಪುಟ್ಟ ಏರ್ ಪೋರ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಜನರಿರಲಿಲ್ಲ . ಒಳ ಹೊಕ್ಕು  ಕುಳಿತಾಗ  ಕೇಳಿದೆ , ನಿನ್ನ  ಫ್ಲೈಟ್ ಎಷ್ಟೊತ್ತಿಗೆ ಅಂತಾನೆ ಕೇಳಿಲ್ಲ ನೋಡು  !
"ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತಿದೆ ಬಿಡು . ಸಂಜೆ ೭ ಕ್ಕೆ  ನನ್ನ ಫ್ಲೈಟ್ !"
"ಮತ್ತೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಬರಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ ನೀನು ? " ನನಗೇಕೋ ಕಸಿವಿಸಿ ಆಯಿತು  
"ಅಯ್ಯೋ ಹೋಟೆಲ್ ನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾದರೂ ಏನ್ ಮಾಡೋದು?  ಮಾತಾಡೋಕೆ ಕಂಪನಿ ಸಿಗತ್ತಲ್ಲ ಅಂತ ಬಂದ್ಬಿಟ್ಟೆ ! "
  ಹಣೆ ಚಚ್ಚಿಕೊಂಡೆ .   
"ನೋಡು ನೀನಾದ್ರೂ ಒಬ್ಬಳೇ ಕೂತು ಬೋರ್ ಆಗ್ತಿದ್ದೆ ಅಲ್ವ? ಈಗ  ಜೊತೇಲಿ ನಾನಿದೀನಿ  ಹರಟೋದಕ್ಕೆ . ಮತ್ತೆ ಸಿಗ್ತಿವೋ ಇಲ್ವೋ. ನೀನು ನೆನಪಿಟಗೊತೀಯೋ ಇಲ್ವೋ .. ಅದಕ್ಕೇ ... "
ಅವನು ಸೀರಿಯಸ್ ಆಗಿ ಹೇಳ್ತಿದಾನ ತಮಾಷೆಗಾ  ಅವನ ಮುಖ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ . 

ಅನೌನ್ಸ್ಮೆಂಟ್ ಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕಾಫೀ ಕುಡಿದೆವು. 
"ಏನೇನೂ ರುಚಿ ಇಲ್ಲದ ನೀರು ಕಾಫೀಗೆ  ಒಂದು ದಿನದ ಸಂಬಳ ಕೊಡಬೇಕು ನೋಡು ಏರ್ಪೋರ್ಟ್ ಲ್ಲಿ "  ಅಂತ ನಕ್ಕ . 

ಕೊನೆಗೊಮ್ಮೆ  ಫ್ಲೈಟ್  ಅನೌನ್ಸ್ ಆಯ್ತು .  ಬ್ಯಾಗನ್ನು  ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿ ಎದ್ದು ನಿಂತೇ . 
"ಸೋ ? ಸೆರ್ಜಿ, ನೀ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದು  ಖುಷಿಯಾಯ್ತು . ಇಂಡಿಯಾಕ್ಕೆ ಬರೋವಾಗ ಹೇಳು.  ಗೈಡ್ ಆಗ್ತೀನಿ ಅಂತ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಿದೀನಲ್ಲ ?" ಕಿಚಾಯಿಸಿದೆ . 

"ನಂಗೂ ಖುಷಿ ಆಯಿತು ನಿನ್ನ ಭೇಟಿ.  ಇಂಡಿಯಾಕ್ಕೆ ಬರೋವಾಗ ಹೇಳು ಅಂತೀಯಾ  ಕೊನೆ ಪಕ್ಷ ನಿನ್ನ  ಈ ಮೇಲ್ ಆದ್ರೂ ಕೊಟ್ಟಿದೀಯಾ  ? ಹಹಹ "  ಮತ್ತೆ  ಸಡನ್ ಆಗಿ  ಸೀರಿಯಸ್ ಆದವನು 

"ನೀರಜಾ, ಕೆಲವು ಮಾತು ಹೇಳಲಾ? ಇಂಪಲ್ಸಿವ್  ಹಾಗೂ ಅಷ್ಟೇ ಸೆನ್ಸಿಟಿವ್ ಹುಡುಗಿ ನೀನು ! ನೀನು ಕೂಡ  ನದಿಯ ಹಾಗೆ ಅಂತ ನನಗನಿಸತ್ತೆ . ಸ್ವಲ್ಪ ಶಾಂತ , ಸ್ವಲ್ಪ ಅಬ್ಬರ,  ಆಳ, ವೇಗ  ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಲ್ಲಿದೆ.  ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗಾರನನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡೋವಾಗ ನಿನ್ನ ಹರಿವಿಗೆ ಅಡ್ಡ ಆಗದೆ ಇರೋ ಅಂಥವನನ್ನು ಹುಡುಕು . ಇಲ್ಲ ಅಂದರೆ , ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಕಷ್ಟ . ಒಂದೋ ನಿನ್ನ ಹರಿವು ಸಣ್ಣದಾಗಬಹುದು ಅಥವಾ  ಒಡ್ಡನ್ನು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿಬಿಡಬಹುದು. ಎರಡೂ ನೋವು ಕೊಡೊ ಅಂಥಾದ್ದು. 
ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ, ನನಗೆ ನೀನು ಇಷ್ಟವಾಗಿದೀಯಾ. ಕೇವಲ ಎರಡೇ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾವು ಅಪರಿಚಿತರಾಗಿದ್ದೆವು ಅಂತ ನನಗೆ ಅನಿಸ್ತಾನೇ ಇಲ್ಲ. 
ತುಂಬಾ ವರ್ಷದ  ಗೆಳೆತನ ಇರೋ ತರಾ ಅನಿಸ್ತಿದೆ. ಗಾಬರಿ ಆಗ್ಬೇಡ. ನನ್ನ ಜೊತೆಗಾತಿ ಆಗ್ತೀಯಾ ಅಂತ ಕೇಳೋವಷ್ಟು ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಹತ್ತಿರವಾಗಿಲ್ಲ.  ಆದರೆ ಆಗಬಾರದೂ   ಅಂತಾನೂ ಇಲ್ಲ  ! ನಿನ್ನ ಫೋನ್ ನಂಬರ್ ಕೊಡು ಅಂತ ಕೇಳ್ತಿಲ್ಲ.  ಯಾಕೆಂದ್ರೆ , ನೀನು ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಏನಂದ್ಕೊತಾ ಇದ್ದೀಯ , ಈ ಗೆಳೆತನದ ಬಗ್ಗೆ ನಿನ್ನ ಅನಿಸಿಕೆ ಏನು ಅಂತ ನಂಗಿನ್ನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.ಆದರೆ  ನನಗೇಕೋ ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹ ಆಪ್ತವಾಗುತ್ತಿದೆ.  ಇದು ನನ್ ಬಿಸಿನೆಸ್  ಕಾರ್ಡ್.  ನಿಂಗೆ ನನ್ನ ಕಾಂಟಾಕ್ಟ್ ಮಾಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಅನಿಸಿದ್ರೆ   ನನ್ನ ನಂಬರ್ , ಈ-ಮೇಲ್  ಇದರಲ್ಲಿದೆ. ಮಾಡ್ಬೇಕೊ ಬೇಡವೋ ಅನ್ನೋದು ನಿಂಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು.  ಆದರೆ .. ನಾನು ಚಿಕ್ಕ ಆಸೆಯೊಂದಿಗೆ ಕಾಯ್ತೀನಿ. Adios amiga !! "

ಮಳೆ ಸುರಿದಂತೆ  ಮಾತಾಡಿ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಹಗ್  ಮಾಡಿ ನಡೆದುಬಿಟ್ಟ . ಅಷ್ಟು  ದೂರ ಹೋದವನು ಹಿಂತಿರುಗಿ  ಕೈ ಆಡಿಸಿ ಆಗಷ್ಟೇ ಬಂದಿಳಿದ  ನೂರಾರು ಪ್ರಯಾಣಿಕರ ನಡುವೆ ಕಳೆದುಹೋದ . 
ನನಗೆ ಏನೋ ಅಯೋಮಯ . ಕಸಿವಿಸಿ , ಏನಾಗ್ತಾ ಇದೆ  ಅನ್ನೋ ತಳಮಳ . ಬಫೆಲೊದಿಂದ ಚಿಕಾಗೋ ಗೆ ಬಂದು  ಅಲ್ಲಿಂದ ಸಿಯಾಟಲ್  ತಲುಪುವ ಊದ್ದಾ  ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೇ  ಗಾಢವಾಗಿ ಅವನು ಕಾಡತೊಡಗಿದ. ರೂಮು ತಲುಪಿದವಳೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಫ್ರೆಶ್ ಆಗಿ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಅನಿಕೇತ್ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡಲೇ ಎನಿಸಿತು.  ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಏನು ಅಂತ ಹೇಳಲಿ? ನಕ್ಕು ಬಿಡ್ತಾನಷ್ಟೇ . ನಿಂಗೆ ತಲೆ ಇಲ್ಲ ಕಣೆ ಅಂತ  ಯಾರೋ ಏನೋ , ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ , ಬೇರೆ ಯಾವುದೋ ದೇಶದವನು ಯಾಕೆ ಜಾಸ್ತಿ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಹೋದೆ ಅಂತ . ನನಗೂ ಹಾಗನಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇ?  ಆದರೆ ಕೆಲವರು ನಮ್ಮ ಹೃದಯ ತಟ್ಟಲು  ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳು ಸಾಕು.  ಕೆಲವರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಅಪರಿಚಿತರಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ  ಸ್ನೇಹಕ್ಕೇನಡ್ಡಿ ?  
ಮತ್ತೆ ಜೀವನ ಹೇಗೆ  ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗತ್ತೋ ಹಾಗೆ ಹರಿದು ಹೋಗಿಬಿಡೋದು ಅಂತ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದೆ. 

ಎರಡು ದಿನ ಗೊಂದಲದಲ್ಲೇ ಕಳೆಯಿತು. ಅವನು ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ .  ಇನ್ನೊಂದು ಹತ್ತು  ದಿನದಲ್ಲಿ  ಭಾರತಕ್ಕೆ ವಾಪಸ್ ಆಗಬೇಕು . ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ವಿಚಿತ್ರ ತಳಮಳ . 
ಮತ್ತೆ ಹತ್ತು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ವಾಪಾಸಾದೆ. ನಂತರದ ಕೆಲವು ದಿನಗಳು , ಕುಟುಂಬದವರ ಜೊತೆ , ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಕಳೆಯಿತು .  ಆದರೆ  ಸೆರ್ಜಿ  ನನ್ನ ನೆನಪಲಿ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ . ಅನಿಕೇತ್ ಗೆ ಹೇಳಲಾ ಎಂದುಕೊಂಡವಳು ಮತ್ತೆ  ಸುಮ್ಮನಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ . ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅನಿಕೇತ್ ದ್ದೇ  ಫೋನ್  ಬಂತು . ಎಕ್ಸೈಟ್  ಆಗಿದ್ದ . "ಕೇಳು, ನಾನಿವತ್ತು ಡೇಟ್ ಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದ್ದೀನಿ . ಯಾರು ಅಂತ ಗೆಸ್ಸ್ ಮಾಡು !  ಅವಳೇ , ನನ್ನ ಡ್ರೀಮ್ ಗರ್ಲ್  ಸೀಮಾ !  ಕ್ಯಾನ್  ಯು ಇಮೇಜಿನ್  ? ಗಾಡ್! ನಂಗೆ ನಂಬೋಕೆ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ  ಇವತ್ತು ಮೀಟ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಅವಳನ್ನ ಅಂತ ...  "   ಯಾಕೋ, ಏನೂ ಮಾತಾಡಬೇಕೆನಿಸಲಿಲ್ಲ , ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಕಡೆ ಮನಸ್ಸು ನಿರಾಳವಾಯ್ತಾ ಅನ್ನೋ ಭಾವನೆ .
ಮತ್ತೆ ಆಫೀಸ್ ದಿನಚರಿ  ಆರಂಭವಾಯಿತು. 
ಅವತ್ತು ಬ್ರೇಕ್ ಲ್ಲಿ ಕಾಫೀ ತೊಗೊಂಡು ಬಂದು ಕುಳಿತವಳು  ಯಾಕೋ ಪರ್ಸ್ ತೆಗೆದಾಗ  ಅವನ ವಿಸಿಟಿಂಗ್ ಕಾರ್ಡ್ ಕಾಣಿಸಿತು  .  ನೆನಪುಗಳು ಉಕ್ಕಿ ಬಂದವು.  "ಸೆರ್ಜಿಯೋ  ಗೊಮೆಜ್ "  ನಂಬರ್ ಮೊಬೈಲ್ ಲ್ಲಿ  ಸೇವ್ ಮಾಡಿದೆ  ವಾಟ್ಸಪ್  ಓಪನ್ ಮಾಡಿ "  ಹೋಲಾ !  ಇಟ್ಸ್ ಮಿ !!!  "  ಮೆಸೇಜ್ ಕಳಿಸಿದವಳೇ ಮೊಬೈಲ್ ಬದಿಗಿಟ್ಟೆ . 
ಮರುಕ್ಷಣಕ್ಕೆ  ಟೈಪಿಂಗ್  .....    ಎಂದು ತೋರಿಸಿತು. ನನ್ನ ಎದೆಬಡಿತ್ ಹೆಚ್ಚೇ ಆಗುತಿತ್ತು. 
" ಐ ನ್ಯೂ ಯು ವಿಲ್ ಕಾಂಟಾಕ್ಟ್ ! ಐ ವಾಸ್ ವೈಟಿಂಗ್ ! muchos gracias  mi amiga ! te quiero....

ನನ್ನೆದೆಯಲ್ಲಿ ನಯಾಗರದ ಭೋರ್ಗರೆತ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು !



February 18, 2020

ರೋಗ !


    ಇಂದೇಕೋ ಅವಳಿಗೆ ಹಳೆಯದೆಲ್ಲ ತುಂಬಾ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು . ಸರಿಯಾಗಿ ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಇದೇ ದಿನವಲ್ಲವೇ ಅವಳ ಪ್ರಪಂಚ ಮೇಲೆಕೆಳಗಾಗಿದ್ದು ? ಅಂದು ಆ ಘಟನೆಯ ನಂತರ ಪೂರ್ತಿ ಭೂಮಿಗಿಳಿದಿದ್ದ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಕಡೆ ಹೋಗಬೇಕಾಯ್ತು!! ಆ ದಿನಗಳು ಅಜ್ಞಾತವಾಸಕ್ಕೆ ಕಮ್ಮಿ ಇರಲಿಲ್ಲ !
ಏನು ಮಾಡಲೂ ತಿಳಿಯದೆ ಕಂಗಾಲಾಗಿ , ಅಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತವಳಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ತುಂಬಿ , ಈ ಊರಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದು ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟು ತನ್ನ ಕಾಲ ಮೇಲೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡಿದ ಮೂರ್ತಿ ಮಾಮಾ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇವತ್ತು ಏನಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ ಅಂತ ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಲ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾಳೆ ಅವಳು .
ಅಪ್ಪನ ಜೀವದ ಗೆಳೆಯ , ಅವಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಆಡಿಸಿದ ಮೂರ್ತಿ ಮಾಮಾ ಅವಳಿಗೆ ಮರು ಜೀವ ಕೊಟ್ಟು ಒಂಥರಾ ಅಪ್ಪನೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟರು. ಅವಳ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಅವರ ಬೆಂಬಲ ಕಮ್ಮಿ ಇರಲಿಲ್ಲ .
ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಈ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಹೆದರಿದ್ದಳು. ಇಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಊರಲ್ಲಿ ತಾನು ಕಳೆದು ಹೋಗುವೆನೆ ಅಂತ . ಆಗಲೂ ಮಾಮಾ ಹೇಳಿದ್ದರು "ಪುಟ್ಟೀ , ನಿನ್ನ ಹೊಸ ಜೀವನದ ಆರಂಭ ಇದು . ಹಳೆಯದು ಇಲ್ಲಿ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಆಗತ್ತೆ . ಹೆದರ ಬೇಡ" ಅಂತ.
ಅವರು ಅವಳನ್ನು ಈ ಊರಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಾಗ ಆಕೆ ತುಂಬು ಗರ್ಭಿಣಿ . ತಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು , ಆರೈಕೆ ಮಾಡಿ , ಹೆರಿಗೆ ಆದಮೇಲೂ ೩-೪ ತಿಂಗಳು ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸುಕನ್ಯಾ ಅತ್ತೆ ಅಂತೂ ನಮಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲ ಇರೋ ಮಗನು ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ. ನೀನು ಇಲ್ಲೇ ಇದ್ದುಬಿಡು ಎಂದು ಎಷ್ಟು ಸಲ ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ ? ಆದರೆ ನಯವಾಗೇ ನಿರಾಕರಿಸಿದವಳು, ಕೊನೆಗೆ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಚಿಕ್ಕ ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದಳು.
ಪುಟ್ಟ ಮಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಒಬ್ಬಳೇ ಇರುವುದು ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.
ಹೊಸದಾಗಿ ಆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಆಚೀಚಿನವರ ಹತ್ತಾರು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿದ್ದವು. ಮಗುವಿನ ಅಪ್ಪನ ಬಗ್ಗೆ . " ಅಪ್ಪ ಇಲ್ಲ" ಎಂದು ಕ್ಲುಪ್ತವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಾಗ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳು ಬಂದಿದ್ದವು.
"ಇದೆಲ್ಲ ಸ್ವಾಭಾವಿಕ , ನೀನು ಆ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಡ " ಎಂದು ಮಾಮಾ ಹೇಳಿದ್ದು ಅವಳಿಗೆ ವೇದವಾಕ್ಯವಾಗಿತ್ತು! ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಬಿ ಸಿಟಿಂಗ್ ನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇತ್ತು . ಹಾಗಾಗಿ ಮಗುವನ್ನು ದಿನವಿಡೀ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚನೆ ಇರಲಿಲ್ಲ .
ಮಗಳನ್ನು ಸ್ಕೂಲ್ ಗೆ ಸೇರಿಸುವಾಗ ಮೂರ್ತಿ ಮಾಮಾನೇ ಮಾತಾಡಿ , ಸಿಂಗಲ್ ಪೇರೆಂಟ್ ಎಂದು ಅಡ್ಮಿಷನ್ ಮಾಡಿಸಿದ್ದರು.
ಹಳೆಯದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೂಲೆಗೊತ್ತಿ ಇಂದು ಸ್ವಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನಿಂತು ಜೀವನ ನೆಮ್ಮದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದುದಕ್ಕೆ ಅವಳಿಗೆ ಖುಷಿಯಿದೆ.
ಈಗ ಮೂರನೇ ಕ್ಲಾಸ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಮಗಳು ಬುದ್ಧಿವಂತೆ. ಸ್ಕೂಲ್ ನಲ್ಲಿ ಅವಳ ಟೀಚರ್ಸ್ ಅವಳ ಗುಣ ಗಾನ ಮಾಡಿದಾಗೆಲ್ಲಾ ಇವಳ ಹೆಮ್ಮೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ . ಅಂದು ಮನೆಗೆ ಬೇಗ ಬಂದವಳು ಮಗಳಿಗಿಷ್ಟದ ತಿಂಡಿ ಮಾಡಿಟ್ಟು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದು ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಿಸಿ , ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಕುಳಿತ ಮಗಳು " ಅಮ್ಮಾ, "ರೇಪ್ " ಅಂದ್ರೇನಮ್ಮ? " ಎಂದು ಕೇಳಬೇಕೆ? ಇವಳೊಮ್ಮೆ ನಡುಗಿದಳು !
ಇನ್ನೂ 8 ರ ಬಾಲೆ ಗೆ ರೇಪ್ ಬಗ್ಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ಹೇಳುವುದು ಹೇಗೆ?
ಮಗಳು ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು. " ನಮ್ಮ ಟೀಚರ್ಸ್ ಇವತ್ತು ಮಾತಾಡ್ತಾ ಇದ್ರೂ , ಇತ್ತೀಚೆ ರೇಪ್ ಕೇಸ್ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗ್ತಿವೆ. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂದ್ರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಚಿಂತೆ ಆಗ್ತಿದೆ. ಎಷ್ಟು ಜೋಪಾನವಾಗಿದ್ರೂ ಒಂಥರಾ ಯೋಚನೇನೆ ಅಂತ . ಏನಮ್ಮ ಹಂಗಂದ್ರೆ ? ಯಾವ್ದಾದ್ರೂ ಹೊಸ ರೋಗ ನ ? "
ಇವಳ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಛಳಕ್ ಎಂದಿತು . ಅವ್ಯಕ್ತವಾದ ನೋವು ಹಿಂಡ ತೊಡಗಿತು
" ಹೂ ಪುಟ್ಟಾ, ಅದೊಂತರ ತುಂಬಾ ಕೆಟ್ಟ ರೋಗ ಜೀವನ ಇಡೀ ಕಾಡತ್ತೆ."
" ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಬರತ್ತೇನಮ್ಮ ? ಅದಕ್ಕೆ ಏನೂ ಔಷಧಿ ಇಲ್ವಾ? "
"ಇದೆ ಮರೀ, ಆದರೆ ಆ ಔಷಧೀನ ಯಾರಿಂದ ಆ ರೋಗ ಬಂತೋ ಅವರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕು. ಆ ಬಗ್ಗೆ ಯಾರೂ ವಿಚಾರ ಮಾಡ್ತಿಲ್ಲ ಪುಟ್ಟಾ ! "
" ಅಮ್ಮಾ, ಈ ರೋಗ ನಂಗೂ... " ಥಟ್ ಎಂದು ಮಗಳ ಬಾಯಿ ಮೇಲೆ ಕೈಯಿಟ್ಟು ಅವಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಎದೆಗವಚಿಕೊಂಡಳು .
ಅವಳಿಗೆ ದುಃಖ ಒತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತಿತ್ತು .
ತಾನೂ ಆ ರೋಗಕ್ಕೆ ಬಲಿಪಶುವಾಗಿದ್ದೆ , ಅದರ ಫಲವೇ ನೀನು ಎಂದು ಮಗಳಿಗೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳಿಯಾಳು ? ತನ್ನದಲ್ಲದ ತಪ್ಪಿಗೆ ತಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಯಾತನೆ , ಅಪಮಾನ , ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಪುಟ್ಟ ಮಗಳಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವಂತೆ ಹೇಳಬಲ್ಲಳೇ?

January 29, 2020

ಶಾಪಿಂಗ್ !!



ಗಂಡ ಏನಾದ್ರೂ ಗಿಫ್ಟ್ ತಂದು ಕೊಡಬೇಕು ( ಸರ್ ಪ್ರೈಸ್ ಆಗಿ) ಅಂತ ಎಲ್ಲ ಹೆಂಡತೀರೂ ಆಸೆ ಪಡ್ತಾರೆ .ಹಾಗಂತ ತಂದು ಕೊಟ್ರೆ ಖುಷಿ ಆಗ್ತಾರೆ ಅಂತಲ್ಲ ! ನಿಜ ಹೇಳ್ಬೇಕು ಅಂದ್ರೆ 95% ಜನರಿಗೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಇಷ್ಟ ಆಗಿರಲ್ಲ ! ಒಡವೆ ತಂದು ಕೊಟ್ರೆ ಹಳೆ ಡಿಸೈನ್ಆಯ್ತು ಇದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಏನಾದ್ರೂ ತರಬೇಕಿತ್ತು . ಸೀರೆ / ಡ್ರೆಸ್ ಆಗಿದ್ರೆ ಅದರ ಡಿಸೈನ್ ಚೆನಾಗಿಲ್ಲ, ಕಲರ್ ಸರೀ ಇಲ್ಲ, ಮಟೀರಿಯಲ್ ಇಷ್ಟ ಆಗಲ್ಲ, ಪ್ಯಾಟರ್ನ್ ಬೇರೆ ಇರ್ಬೇಕಿತ್ತು . ಈ ತರದ್ದು ಆಗಲೇ ಕಪಾಟಲ್ಲಿದೆ . ಕೊಟ್ಟಿರೋ ದುಡ್ಡು ಜಾಸ್ತಿ ಅಂತ . ನಿಂಗೆ ಆರಿಸೋಕೆ ಬರಲ್ಲ ಸುಮ್ಮ್ನೆ ತಮ್ಮನ್ನೇ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ಬೇಕಿತ್ತು ... ಇತ್ಯಾದಿ.  ಅಲ್ಲ, ಅವರನ್ನೇ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋದ್ರೆ ಸರ್ಪ್ರೈಸ್ ಹೇಗಾಗತ್ತೆ ಅನ್ನೋದು ನಂಗೆ ಇನ್ನೂ ಅರ್ಥ ಆಗಿಲ್ಲ.
ಇಂಥಾ ರಗಳೆ ನೇ ಬೇಡ, ಸರ್ ಪ್ರೈಸ್ ಆಗದೆ ಇದ್ರೂ ಅಡ್ಡಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅಂತ ಹೆಂಡ್ತಿನೇ ಕರ್ಕೊಂಡು ಶಾಪಿಂಗ್ ಹೋಗ್ಬಿಡ್ತೀನಿ. ಅದೂ ಏನು ಸುಲಭ ಅಂತಲ್ಲ . ಗಾಡಿ ಪಾರ್ಕ್ ಮಾಡೋಕೆ ಜಾಗ ಹುಡ್ಕೋದು ಮೊದಲನೇ ತಲೆ ಬಿಸಿ . ಅದು ಬೇಡಾ ಅಂದ್ರೆ ಯಾವ್ದಾದ್ರೂ ಮಾಲ್ ಗೆ ಹೋಗೋದು ವಾಸಿ. ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಗೆ ಜಾಗ ಹುಡುಕೋದಕ್ಕಿಂತ ,ಶಾಪಿಂಗ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಹಿಡ್ಕೊಳೋದು ಸುಲಭ .
ಮಾಲ್ ನಲ್ಲಿರೋ ಎಲ್ಲಾ ಅಂಗಡಿಗಳಿಗೂ ಭೇಟಿ ಕೊಡ್ಲೆ ಬೇಕು ಅನ್ನೋದು ಒಂಥರಾ ಅಲಿಖಿತ ನಿಯಮ . ನೀನು ನೋಡ್ಕೊಂಡ್ ಬಾ ನಾನು ಇಲ್ಲೇ ಒಂದ್ಕಡೆ ಕೂತಿರ್ತೀನಿ ಅನ್ನೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ . ಮೊದಲನೇದಾಗಿ ಅವಳು 25 ಅಂಗಡಿ ತಿರ್ಗಿ 250 ವಸ್ತುಗಳನ್ನ ಗಳನ್ನ ಟ್ರೈ ಮಾಡೋವಾಗ ಯಾವ್ದು ಚೆನಾಗಿದೆ ಅಂತ ಯಾರನ್ನ ಕೇಳ್ಬೇಕು? ಹಾಗೆ ಕೇಳ್ದಾಗ ನಾನು ಕೊಡೊ ರಿಪ್ಲೈ ನ ಸೀರಿಯಸ್ ಆಗಿ ತೊಗೋತಾಳೆ ಅಂತೇನು ಇಲ್ಲ . ಖರೀದಿ ಮಾಡೋದು ಅವಳ ಮನಸಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದನ್ನ ಮಾತ್ರ . ಕೇಳೋದು ಯಾವುದನ್ನ ರಿಜೆಕ್ಟ್ ಮಾಡ್ಲಿ ಅಂತ ಡಿಸೈಡ್ ಮಾಡೋಕೆ ಅಷ್ಟೇ ( ನಾನು ಚೆನಾಗಿದೆ ಅಂದಿದ್ದೆ ರಿಜೆಕ್ಟ್ ಆಗತ್ತೆ ಅಂತ ಹೊಸದಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ)
ಮೇಲಿನ ವಿಷಯನ ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಮಾಲ್ ನವರು ಗಂಡಸರಿಗೆ ಕುಳಿತು ಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಅಷ್ಟು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇಟ್ಟಿರೋದಿಲ್ಲ ಅನ್ನೋದು ಎರಡನೇ ಕಾರಣ .ಈ ಮಾಲ್ ನವರಿಗೆ ಹೆಂಗಸರ ಬಗ್ಗೆ ಪಕ್ಷಪಾತ ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಬಲವಾದ ನಂಬಿಕೆಎಷ್ಟೇ ಅಂದ್ರೂ ಅವರ ಮುಖ್ಯ ಗಿರಾಕಿಗಳು ಹೆಂಗಸರೇ ತಾನೇ ?
ಇವಳು ಹೇಗೂ ಶಾಪಲ್ಲಿ ನೇತು ಹಾಕಿದ ನೂರಾರು ಡ್ರೆಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ 50 ನ್ನು ಟ್ರೈ ಮಾಡೋಕೆ ಅಂತ ಕೈಯಲ್ಲಿರೋ ಬ್ಯಾಗ್ ಗೆ ಹಾಕ್ಕೋತಾ ಇದಾಳೆ ಅಂತ ನಾನು ಕ್ವಿಕ್ ಆಗಿ ಮೊಬೈಲ್ ಲ್ಲಿ ಇಣುಕೊ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅದು ಹೇಗೋ ಇವಳಿಗೆ ತಿಳಿದು (ಹೇಗೆ ಕರೆಕ್ಟಾಗಿ ಆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗತ್ತೆ ಅಂತ ನಂಗೆ ಇಲ್ಲಿವರೆಗೂ ತಿಳಿತಾ ಇಲ್ಲ) ಇವಳ ಕಣ್ಣು ನನ್ ಮೇಲೆ ಬೀಳತ್ತೆ. ಮುಗೀತು ಅಲ್ಲಿಗೆ. ಕೆನ್ನೆ ಉಬ್ಬಿ ಕಣ್ಣು ಸೀರಿಯಸ್ ಆಗಿ , ನಿಂಗೆ ಅಷ್ಟು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ನೋಡಲೇ ಬೇಕು ಅಂತಿದ್ರೆ ( ನಾನು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸ್ಕೊರ್ ನ್ನೇ ನೋಡ್ತಿದ್ದೆ ಅಂತಾನೂ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಬಿಡತ್ತೆ ಅವಳಿಗೆ ) ನಂಗೆ ಹೇಳ್ಬೇಕಿತ್ತು . ಒಬ್ಬಳೇ ಬರ್ತಿದ್ದೆ . .. ಹೆಂಡ್ತಿಗಿಂತ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಹೆಚ್ಚು ನಿಂಗೆ ... " ಅಂತ ರಾಗ ಶುರು ಆಯಿತು ಅಂತ ಲೆಕ್ಕ . ಆಮೇಲೆ ಅವಳ ಮೂಡ್ ನ ಸರಿಪಡಿಸೋದು ಒಂದು ಮಹಾ ಯುದ್ಧ ಗೆದ್ದಂಗೆ . ಆಮೇಲೆ ಅಂತೂ ಹತ್ತು ಅಂಗಡಿ ಹೊಕ್ಕು 150 ಡ್ರೆಸ್ ಟ್ರೈ ಮಾಡಿ ಖರೀದಿ ಮಾಡೋ 5 ಡ್ರೆಸ್ ನಲ್ಲಿ 3 ಮನೆಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಕಪಾಟಲ್ಲಿ ಹಾಗೆ ಬಿದ್ದಿರ್ತಾವೆ . ಯಾವಾಗ್ಲಾದ್ರೂ ಆ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದ್ರೆ ಅಯ್ಯೋ ಮನೆಗ್ ಬಂದ್ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿ ನೋಡಿದೆ .. ಯಾಕೋ ಇಷ್ಟ ಆಗಿಲ್ಲ. ಕಲರ್ ಸೂಟ್ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ / ನಾನು ಅದ್ರಲ್ಲಿ ದಪ್ಪ ಕಾಣ್ತೀನಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಉತ್ತರ ರೆಡಿ ಇರತ್ತೆ. ಹಾಗಿದ್ರೆ ಅಂಗಡಿಲಿ ಹಾಕಿ ನೋಡಿ ಚೆನಾಗಿದೆ ಅಂತ ತೊಗೊಂಡಿದ್ಯಾಕೆ ಅಂತ ಕೇಳೋ ಧೈರ್ಯ ಯಾರಿಗಿದೆ ?
ಇನ್ನು ಈ ಆನ್ ಲೈನ್ ಶಾಪಿಂಗ್ ಇದ್ಯಲ್ಲ .. ಅದು ಯಾವ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮನ ತಲೇಲಿ ಬಂತೋ ಆ ಮನುಷ್ಯಂಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ನಮಸ್ಕಾರ ! 10-15 ಐಟಂ ಕಂಪೇರ್ ಮಾಡಿ ,ಕಾರ್ಟ್ ಲ್ಲಿ ಹಾಕಿ , ಎರಡು ದಿನ ಹಾಗೆ ಇಟ್ಟು, ಮತ್ತೆ ನೋಡಿ, ಅದನ್ನ ತೆಗೆದು ಬೇರೆ ಹಾಕಿ.. .. ಏನೆಲ್ಲಾ ಸರ್ಕಸ್ ಮಾಡಿ ಅಂತೂ ಎರಡು ಮೂರು ಐಟಂ ಗಳು ಮನೆಗೆ ಬಂದ್ವು ಅಂದ್ಕೊಳಿ .. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ವಾಪಸ್ ಮಾಡುವವೇ ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತವೆ ! ಕಾರಣ? "ಅಯ್ಯೋ ನಾನೇನು ಸೀರಿಯಸ್ ಆಗಿ ತೊಗೊಳ್ಳಿಲ್ಲ. ಹೆಂಗೆ ಕಾಣ್ಸತ್ತೆ ನೋಡೋಣ ಅಂತ ಅಷ್ಟೇ" ಅಂತಲೋ , " ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟ್ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣಿಸ್ತು ನಿಜವಾಗಿ ನೊಡೋಕೆ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ " ಅಂತ ನೋ , "ಇದು ಅಷ್ಟ್ ದುಡ್ಡಿಗೆ ವರ್ತ್ ಇಲ್ಲ" ಅಂತಲೋ , ಕಾರಣಗಳ ಉದ್ದ ಲಿಸ್ಟ್ ಇರುತ್ತೆ .ಹಾಂ , ಇನ್ನೊಂದು ಹೊಸಾ ಕಾರಣ - "ಹೇಗೂ ಕ್ರೆಡಿಟ್ ಕಾರ್ಡ್ ಪೇಮೆಂಟ್ ತಾನೇ ..ಪಾಯಿಂಟ್ಸ್ ಸಿಕ್ಕತ್ತೆ ಬೇರೆ ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಯೂಸ್ ಆಗತ್ತೆ " !!! ಅಲ್ಲಾ , 150 ಪಾಯಿಂಟ್ಸ್ ಗೋಸ್ಕರ 5-6 ಸಾವಿರ ಖರ್ಚು ಮಾಡ್ಬೇಕಾ ಅಂತ ನನ್ ಪ್ರಶ್ನೆ ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಕೇಳಿ ಜೀವ ಕಳ್ಕೊಳೋ ಅಗತ್ಯ ನಂಗಿಲ್ಲ ಬಿಡಿ .
ಏನೇ ಹೇಳಿ, ಏನಾದ್ರೂ ಆಯ್ಕೆ ಗೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ರೆ ನಾನಂತೂ ಆನ್ ಲೈನ್ ಶಾಪಿಂಗ್ ಗೆ ಜೈ ಅನ್ನೋದು ! ನಂಗೆ ಅನುಕೂಲ ತಾನೇ? ಡ್ರೈವಿಂಗ್ , ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ರಗಳೆ ಇಲ್ಲ, ಶಾಪಿಂಗ್ ಬ್ಯಾಗ್ ಹಿಡ್ಕೊಂಡು ಅಲೆಯೋ ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲ. ಮನೇಲಿ ಆರಾಮಾಗಿ ಕೂತಿರಬಹುದು. ಅವಳು ಲ್ಯಾಪಟಾಪ್ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ಶಾಪಿಂಗ್ ಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರೋದ್ರಿಂದ , ನಾನು ಟಿವಿ ಮುಂದೆ ಕೂತಿರೋದು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರೋದಿಲ್ಲ . ಅವಳು 108 ಬಟ್ಟೆ ಬದಲಾಯಿಸ್ತಾ , ನಾನು ಟ್ರಯಲ್ ರೂಮ್ ಎದುರು ಬಾಸ್ಕೆಟ್ ಹಿಡಿದು ನಿಂತು ಆಗಾಗ ಒಂದೋ-ಎರಡೂ ಡ್ರೆಸ್ ಅವಳ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟು , ಅವಳು ಒಪಿನಿಯನ್ ಕೇಳಿದಾಗೆಲ್ಲ - ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ,ಓಕೆ - ಸುಮಾರಿಗಿದೆ .. ಅಂತ ಹೇಳ್ತಾ ಇರೋ ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲ
.
ಆದರೆ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಕೇಳೋರ್ಯಾರು ? ಅವಳ ಪ್ರಕಾರ ಆನ್ ಲೈನ್ ಲ್ಲಿ ಬೆಲೆ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಆಫ್ ಲೈನ್ ಲ್ಲಿ ಕಂಪೇರ್ ಮಾಡ ಬಹುದು . ಮತ್ತೆ ,ಮಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಅಂಗಡಿ ಓಡಾಡಿ ಶಾಪಿಂಗ್ ಮಾಡಿದಾಗ ಸಿಗೋ ತೃಪ್ತಿ ಆನ್ ಲೈನ್ ಶಾಪಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿಲ್ಲ .(ಹಾಗಂತ ಆನ್ ಲೈನ್ ಶಾಪಿಂಗ್ ಕಮ್ಮಿ ಆಗಿಲ್ಲ) .
ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಕೇಳಿದಾಗ "ಶಾಪರ್ಸ್ ಸ್ಟಾಪಲ್ಲಿ ತೊಗೊಂಡೆ , ಮಾರ್ಕ್ ಅಂಡ್ ಸ್ಪೆನ್ಸರ್ / H &M ಲ್ಲಿ ಸೇಲ್ ಇತ್ತಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೇ ಬಾರ್ಗೇನ್ ಸಿಕ್ತು " ಅಂತೆಲ್ಲ ಹೇಳೋಕೆ ಆಫ್ ಲೈನ್ ಶಾಪಿಂಗೆ ಬೇಕು ಅಂತ ಅವಳ ವಾದ!
ನಿಮ್ಮದೆಲ್ಲ ಏನ್ ಕಥೇನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ ಕಥೆ ಅಂತೂ ಹೀಗಿದೆ ನೋಡಿ !

January 2, 2020

ಶಕುಂತಲೆ



ಕಪ್ಪು ಕೊಳದಾಳದಲಿ ಕಳೆದಿಹುದು  ಉಂಗುರವು 
ತಿಳಿಯುವಾ ಬಗೆಯುಂಟೇ ಹೇಳೇ ಗೆಳತೀ 

ಮರೆತು ಹೋಗಿಹನವನು ಪ್ರಿಯತಮೆಯ  ಮುಖವನ್ನು 
ಗುರುತಿಸುವ ದಾರಿಯನು ಹೇಳೇ ಗೆಳತೀ 

ಆಶ್ರಮದ ಸೀಮೆಯಲಿ ಆಡಿದಾ ಮಾತುಗಳ 
ನೆನಪಿಸಲಿ ಹೇಗೆ ನಾ ಎಲ್ಲರೆದುರು ?

ಹೂಗಿಡಗಳೆದುರಿನಲಿ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಭಾಷೆಗಳ 
ನಂಬಿ ಕೆಟ್ಟೆನೆ ನಾನು ಪ್ರೀತಿಯೆಂದು?

ಅರಿಯದೆಲೆ ನಡೆದಿರುವ ಚಿಕ್ಕ ತಪ್ಪಿಗೆ ಹೀಗೆ 
ಕೊಡಬಹುದೇ ಮುನಿಯು ಎನಗಿಂಥ ಶಾಪ?

ಕಾಡುಮೇಡಲಿ  ಅಲೆದು ತಪಗೈವ ಋಷಿಗಳಿಗೆ 
ತಿಳಿಯಬಹುದೇ ಎನ್ನ ಎದೆಯ ತಾಪ ?

ತಾಯಿಯಿಲ್ಲದ ಕುವರಿ ತಪ್ಪಿ ನಡೆದಿಹಳೆಂದು 
ಬೆಳೆಸಿದಾತನಿಗೊಂದು  ಹೆಸರು ಬಂತೆ?

ನಂಬಿ ಬಂದವಳಿಂದು ನೊಂದು ನಿಂತಿಹಳೆಂದು 
ಕುಳಿತ ಅರಸನಿಗಿಂದು ಚಿಂತೆಯುಂಟೆ?

ಧಿಕ್ಕಾರವಿರಲಿ ಈ ಬಗೆಯ ಮೋಸದ ಬಲೆಗೆ 
ಬೇಡವೆನಗಿವನ  ಆಸರೆಯ ಭಿಕ್ಷೆ 

ಹೊತ್ತ ಶಿಶುವನು ಸ್ವಾಭಿಮಾನದಲಿ ಸಾಕುವೆನು 
ಕಂದಗಿರುವುದು ಎನ್ನ ಪ್ರೇಮ ರಕ್ಷೆ